ผู้เขียนรู้สึกอดแปลกใจไม่ได้ค่ะ ว่าทำไมเวลาที่เราได้พูดคุยกับใคร ๆ ก็ตามที่มองโลกในแง่ดี๊ แง่ดี มีความสุข และรักการทำงาน ก็ทำให้จิตใจเราอิ่มเอิบ และสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน (ไม่น่าเชื่อแต่ก็ต้องเชื่อนิ)

วันเสาร์ที่ผ่านมา ผู้เขียนได้คุยกับพี่คนหนึ่งค่ะ ด้วยความที่เราไม่ได้เจอและพูดคุยกันนานแล้ว คุยกันหลายเรื่องค่ะ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเรื่องของ "การทำงาน"  เธอบอกว่า "งาน" เธอเยอะมาก เธอจึงไม่ค่อยมีเวลาไปไหนมาไหนกับใครเขาเลย ...(นั่นน๊ะสิ ว่าทำไมถึงไม่ค่อยได้เจอ) วันเสาร์ก็อยู่เวร กว่าจะกลับ วันอาฑิตย์ก็ยังต้องมา clear งานอีก วันธรรมดาแม้จะอยู่เวรบ่าย ก็ยังต้องขึ้นไป clear งาน และงานที่ทำ ก็ต้องอาศัยความปราณีตมาก ๆ  พวกเราที่นั่งฟังก็อดทึ่งและนึกชมไม่ได้ (ถ้าเป็นเราคงทำไม่ได้แน่ ๆ )

ผู้เขียนได้ "ข้อคิด" ในการทำงานของเธอหลายข้อเลยค่ะ

  • อย่างแรก คิดซะว่า งานบริการที่เราทำนั้น ผู้รับบริการคือ "ญาติ" ของเราทุกคน
  • การที่เราเอาใจใส่ และประณีตในงานที่ทำรับรองว่า "ปัญหา" ที่ตามมาจะน้อยหรือแทบไม่มี แต่ถ้าเราแค่นึกอยากจะทำ ทำให้เสร็จ ๆ  โอ๊ย!! ปัญหาจะตามมาแน่นอน
  • เมื่อเปิดประตูเข้าห้องทำงาน เธอก็จะนึกถึง "สิ่งที่จะทำค่ะ ว่าต้องทำอะไร อย่างไร เป็นลำดับ ๆ ค่ะ " 

วันเสาร์นั้นผู้เขียนเจอเธอที่งานศพค่ะ แม้งานที่เราไปเศร้า แต่ด้วยข้อคิด ดี ๆ ก็อดทำให้ "สุข "ใจไม่ได้

อยากบอกค่ะว่า"จิตใจ" ที่เป็น "สุข" นั้น 

ช่างปลอดโปร่ง โล่ง เบาสบาย ดีจังค่ะ