.......ผ้าขาวถ้าหมั่นซักและหมั่นดูแล ยังๆๆก็ยังคงเป็นผ้าขาวอยู่ดี.......

 


 

เมื่อเห็นชื่อ....อาข่า.....ครั้งแรก  krugui  สุดแสนจะงงมากว่ามันเป็นชนเผ่าไหนกันน้า.... แต่หากเอ่ยชื่อ....อีก้อ.....ละก็จะถึงบางอ้อ  ชนชาวเขาเผ่านี้  krugui  เคยสัมผัสมาก่อนเมื่อสอนอยู่ที่จังหวัดเชียงราย  เพราะทางโน้นมีชนชาวเขาเผ่าต่างๆมากหน้าหลายตา  แต่ที่รู้จักดีก็คงจะเป็น...อีก้อกับเย้า.....

 


 

สองเผ่านี้จะไม่อยู่ด้วยกัน  ต่างเผ่าต่างแยกกันอยู่คนละหมู่บ้านแต่เวลาเรียนจะต้องมาเรียนโรงเรียนเดียวกัน  ทำความปวดหัวให้ครูมากเพราะพวกเขาจะไม่นั่งและเล่นด้วยกัน  ชนเผ่าหนึ่งก็ถือว่าตัวเองสะอาดและมีวัฒนธรรมสูงกว่าอีกเผ่าหนึ่งที่ค่อนข้างไม่รักษาความสะอาด  ครูจึงต้องเป็นตัวประสานไปโดยปริยาย  ค่อยๆสอนเพื่อให้พวกเขาซึมซับและรู้สึกถึงคำว่ารักและอยู่ร่วมกัน  ในที่สุดเด็กก็นั่งเรียนด้วยกันและเล่นด้วยกันอย่างปกติเหมือนโรงเรียนทั่วๆไป.....ผ้าขาวถ้าหมั่นซักและหมั่นดูแล  ยังไงก็ยังคงเป็นผ้าขาวอยู่ดี.....เด็กของครูน่ารักเสมอนะคะ

 


 

อ่านบทความจากคู่สร้างคู่สมเกี่ยวกับประเพณีโบราณของชาวอีก้อแล้วยังคิดเลยว่าเอ....เราทำไมไม่เคยได้ยินอะไรแบบนี้มาก่อน  ทั้งๆที่คลุกคลี  สอน  กินอยู่กับเด็กพวกนี้มานาน  บทความนั้นพูดถึงเรื่องการมีลูกแฝดของเผ่าอีก้อ  เขาจะถือว่าไม่ดีจะนำความชั่วร้ายมาสู่หมู่บ้านต้องฆ่าเด็กทิ้งท่ามกลางความเสียใจและต่อหน้าต่อตาผู้เป็นแม่  โดยผู้นำหมู่บ้านหรือหมอตำแยจะเอาขี้เถ้ายัดจมูกแล้วเอาผ้าปิดปากไว้  เมื่อเด็กตายแล้วก็นำไปฝัง  ผู้เป็นพ่อและแม่ต้องออกไปอยู่นอกหมู่บ้านเป็นเวลาหนึ่งปีเพราะถือว่าเป็นตัวกาลกิณี  แล้วจึงจะกลับเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านได้เช่นเดิม

 


 

ปัจจุบันเมื่อความเจริญเข้าไปถึง  ประเพณีนี้ก็เลือนหายไปกลายเป็นตำนานเล่าขานที่หดหู่ใจ  ประเพณีบางอย่างที่ดีก็ควรอนุรักษ์ไว้ประเพณีบางอย่างที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ก็ไม่น่าจะมีและไม่น่าจะเก็บไว้  ให้เหลือไว้เพียงแค่การเล่าสืบต่อๆกันมา  จะได้เป็นอุทาหรณ์สอนใจคนรุ่นใหม่ต่อไป ขนาดถึงขั้นคนเป็นพ่อแม่ไม่สามารถปกป้องลูกตัวเองไว้ได้  มันทรมานใจกับประเพณีฆ่าคนโดยไม่มีความผิดตั้งแต่ลืมตาดูโลกนี่......รับไม่ได้

 

ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต