เมื่อไหร่ที่จิตใจมันเศร้าหมอง ก็ให้นึกถึงความดีที่เคยทำ
ระหว่างที่ความเคยชินในการคร่ำครวญ และเสพอารมณ์เศร้าหมองไหลเข้ามาแบบเป็นอัตโนมัติ
สิ่งที่ครูเมตตาให้ไว้ คือ ให้ระลึกถึงความดีที่ตนเองทำ การได้มีโอกาสรับใช้ครูในการทำสิ่งต่าง ๆบ้าง
ได้กวาดใบไม้บ้าง
ซ่อมกุฏิบ้าง
ทำลูกประคบบ้าง
ก็พอให้พยุงใจตนเองในการทำสิ่งต่าง ๆ ได้
ข้างในมันเป็นอาการเบื่อตนเอง เป็นการเบื่อที่เป็นกิเลสเจ้าค่ะ ไม่ใช่ธรรม
เป็นความโกรธ ที่มันเดินทางไม่พ้นจาก ขยะชีวิตเดิม ๆเสียที
ครูก็สอนแล้ว แต่ทำไมข้างในหนูมันหยั่งรากลึกของความโง่เช่นนี้หนอ
ก็เห็นอยู่ว่า คนท้อแล้วถอย ชีวิตเขานั้นเสียเวลามากเท่าไหร่
ก็เห็นอยู่ว่า คนท้อแล้วประชดตนเอง แล้วเป็นเช่นใด
ก็เห็นอยู่ว่า คนท้อแล้วอดทนก้าวเดินต่อไปนั้น เป็นยังไง
แล้วหนูยังจะสงสัยอะไรอีก
กับชีวิตนี้ที่เลือกเดิน
