สองวันก่อนจำเป็นต้องไปกินก๋วยเตี๋ยว (ร้านดูดีซะด้วย) แล้วก็ต้องออกอาการอ้วกจะแตกเหมือนเดิมๆ ...ที่ผมเขียนรายงานมายี่สิบกว่าปีจนปลายนิ้วด้านแล้ว คือ...
พอเรามานั่ง มันก็เอาผ้าขี้ริ้วดำๆมาเช็ดโต๊ะ ที่แสนสกป. ด้วยเศษอาหารเดิม (แทนที่จะเช็ดไว้ก่อนหน้านี้) จากนั้นมันก็เอามือที่จับผ้าขี้ริ้วนั่นแหละ ไปจับเส้นก๋วยเตี๋ยวเพื่อเอามาปรุงให้เรากิน จากนั้นก็หยิบเครื่องปรุงโรยไปบนอาหาร
ร้านนี้อยู่หน้าโรงพยาบาล มีหมอ พยาบาลมากินกันมากอีกต่างหาก แถมหน้าร้านมีป้าย คลีนFoodกู๊ดTaste ติดอีกด้วย (สงสัยพ่อมันเป็นฝรั่งแม่มันเป็นเมียเช่าเลยต้องเอาสองภาษา) โดยที่ป้ายนี้ดำเขรอะด้วยเขม่าเตาต้มก๋วยเตี๋วย มีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด ธ่อ..ป้ายสะอาดมันยังไม่ทำความสะอาดเลย แล้วปล่อยให้มันติด ตลอดชีพ นี่แหละปัญญาหมอไทยเรา (โดยกรมอนามัย)
จึงไม่น่าแปลกใจว่าทำไมคลินิกหมอจึงน่าเป็นห่วงมากไม่น้อยไปกว่าร้านก๋วยเตี๋ยว เพราะมัน สกป. ทั้งภายนอกและภายใน เช่น เหล็กกดลิ้นเพื่อตรวจช่องปากและลำคอนั้น นั้นพอกดเสร็จก็เอาวางไว้ข้างๆ เตียง สงสัยว่าล้างบ้างไหมหนอ
ส่วนหมอฟันก็มีแก้วแสตนเลสให้เราบ้วนปาก สงสัยว่าใช้ซ้ำๆ กันหลายคนเป็นแน่เลย หมอพวกนี้อยากกระเด็นหนีไปให้ไกลสุดฟ้าจริงๆ
แต่เกิดมาเป็นคนไทยก็คงกระเด็นหนีไปไหนได้ไม่เกินนี้หรอก มันเป็น “มหกรรม” ที่ไม่ใช่ “จุลกรรม”
อ๊ะๆ พวกหมออย่าเพิ่งด่วนออกมาปกป้องพวกพ้องตนเองนะ ในสองเรื่องนี้ ไม่งั้นโดนผมศอกกลับแน่ ....
1) เรื่องเหล็กกดลิ้น ถ้าโปร่งใส ทำไมไม่หยิบเอามาใหม่จากตู้เก็บ ให้คนไข้เห็น พร้อมใส่ซองบรรจุแบบตะเกียบในร้านก๋วยเตี๋ยวริมทางด้วย พอใช้เสร็จแล้ว ก็โยนลงอ่างแช่ที่เป็นน้ำยาฆ่าเชื้อโรคทันที ให้คนไข้เห็นกับตา แต่นี่หยิบเอามาจากอ่างข้างเตียง (ทั้งที่ไม่รู้มาก่อนว่าเรามาตรวจอะไร แล้วทำไมเตรียมเหล็กกดลิ้นไว้พร้อม แสดงว่ามันวางอยู่เช่นนั้นทั้งวันกระมัง)
2) หมอฟันก็เช่นกัน ทำไมไม่แกะแก้วบ้วนปากออกมาจากห่อกระดาษขาว เหมือนแก้วน้ำในโรงแรม ให้เราเห็นกับตา แต่ไปที่ไรก็มีแก้ววางไว้พร้อมแล้วทุกที (วันต่อไปคงต้องเสียมารยาทขอดูก้นแก้วว่าแห้งหรือเปียก ถ้าเปียกแสดงว่าใช้แล้ว)
ขนาดหมอแท้ๆ ยังสกป. หรือไม่มีจิตสำนึกด้านความสะอาดปานนี้ แล้วจะไปหวังให้คนขายก๋วยเตี๋ยวมันมี คงต้องรอไปจนกว่าหมอมันจะท้องเสียตายกันหมดประเทศเพราะกินก๋วยเตี๋ยวสกป. หน้า รพ. ก่อนก็แล้วกัน (ซึ่งคงยากเพราะไอ้พวกนี้ท้องมันชาชินจนด้านไปแล้ว เพราะกินมานานแต่อ้อนแต่ออก ส่วนสมองของพวกเขาก็คงด้านพอกันแหละ)
หมอพวกนี้มันก็อดีตเด็กขยัน ตู้หนังสือเดินได้ เรียนเก่ง จนสอบเ้ข้าเรียนหมอได้ แต่หามีสมองคิดเชื่อมโยงไม่ ซึ่งว่าไปแล้วก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขาหรอก ผมว่าผมโทษกระทรวงสาธาฯ และกรมอนามัยมากที่สุด ที่ไม่ใส่ใจเรื่องนี้ (ผู้บริหารก็หมอแก่ๆ อีกแหละ) ทั้งที่มันทำได้ง่ายมากๆ ในยุคข่าวสารเช่นในวันนี้
เช่น ออกทอทัดรณรงค์บ่อยๆเรื่องความสะอาดในกิจการต่างๆ โดยเฉพาะ อาหาร คลีนิก หรือ จับเอาพวกนี้มาอบรม หรือ จัดให้มีการออกใบประกอบอาหาร ที่ต้องสอบผ่านเรื่องความสะอาด (แบบสอบใบขับขี่ )
แต่มันไม่ยอมคิด ทำกัน (ทั้งที่ถ้าทำแล้วจะมีรายได้จากการโกงกินมากกว่านี้อีกสิบเท่าด้วยซ้ำไป อิอิ) มัวแต่เอาเวลาไปเดินตามตรูด นกม.
...คนถางทาง (๖ ตค ๒๕๕๕)
ชลัญฯ ไม้กดลิ้นไม่เคยเห็นเลยนะ (แสดงว่าเชยจริงเรา) เห็นแต่เหล็กกดลิ้น ประมาณรูปตัว S
เอ...ว่าแต่ว่า ถ้าใช้ไม้กดลิ้นจริงๆ ขอเสนอว่าให้ไปเอามาจากตะเกียบที่ใส่ถุงซองของร้านก๋วยเตี๋ยวหน้า รพ.
น่าแแปลกใจว่าทำไม ร้านก๋วยเตี๋ยวยังมีจิตสำนึกด้านควาามสะอาดมากกว่าหมอเสียอีก (แต่ซองที่มันใส่ตะเกืยบน่ะ ไม่เคยเปลี่ยนเลย เอามาหลอกแด๊กซ์ว่าสะอาด ...อ้วกกกกกกกกกกกก)
Yes, it is sad. Last month we opted to eat in clean looking foodshops rather to try the local varieties. Korat has one ก๋วยเตี้ยวสุโขทัย shop in town that was free of grease or grime on the table surface nor the bowl nor spoons -- perhaps it was recently opened. Pimai has one sidecart vendor selling pineapples, mangoes and guavas with the glass panes sparkle and more ice than water in the glass bins. (We bought pineapples -- they were sweet.)
We have been through more than 50 towns in the country and we did not buy in many towns. PTT deserves a credit for clean toilet. Most hotels we stayed have (our) better rating on cleanliness than when we toured last time.