ผม...แม่ชี...วิถีโคจร...

ความสุขที่เกิดจากความเบ่งบาน...ความอุ่นอิ่มในใจ...สามารถสร้างพลังให้ผมอย่างประหลาด

แม้ในยามที่ชีวิตของผม...แบกรับกับหน้าที่การงาน....และการวิ่งไล่ล่าตามเก็บผลงาน

จากต้น...ที่ออกเป็นตัวชี้วัด....ที่คว่ำเป็น..หงายตาย...

และหลายๆ งาน...ที่ถูกสร้างขึ้นและมอบหมายให้...

และหลายงานเหล่านั้น…ผมไม่มีความรู้สึกยินดียินร้ายกับมันเลย

 

 

ทำไม?...หลายๆ งานที่สถานีอนามัย...ไม่ส่งถึงตรงสองมือกับผู้รับบริการ...

คนที่อยู่ตรงหน้าของเรา..สำคัญมากที่สุดไม่ใช่เหรอ?

ผมเพ้อพร่ำในใจเท่านั้น....ผมรู้สึก และตระหนักว่าผมไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลกหรือสิ่งอื่นๆ ได้

แม้ในความฝันวัยเด็กของผม...ที่อยากเติบโตขึ้นอยากเปลี่ยนแปลงได้ก็ตาม...

 

เคยได้อ่านเรื่องราวนี้ไหมครับ.....

 

 

กาลครั้งนานมาแล้ว...พระราชาออกล่าสัตว์ไปในป่ากว้าง

ยามนั้นไม่มีรองเท้า...จึงเดินเท้าเปล่าล่าสัตว์....ล่าสัตว์ไป-มาจากพระราชวังและป่าหลายหน

เริ่มตระหนักว่า...ตนเองเจ็บฝ่าเท้าและมีบาดแผลมากมาย

จึงเรียกประชุมเสนาอำมาตย์ว่า...พระราชาจะนำโลหะมาตีเป็นแผ่นบางๆ...ไปสู่ลานล่าสัตว์

เสนาอำมาตย์ส่วนใหญ่...ต่างเห็นด้วยกับความคิดของพระราชา

ตามประสา...(เจ้านายว่า...ขี้ข้าตาม)

แต่มีเสนาปลายเท้าสุด...ยกมือแสดงความคิดเห็น...และหวาดหวั่นกับความคิดตนเอง เสนอว่า...

ทำไม? พระราชาไม่เอาหนังสัตว์มาห่อหุ้มเท้า...จะได้ป้องกันการเหยียบหนาม...และเดินสบายๆ

นับแต่นั้นมา....ก็เกิดรองเท้าให้พระราชาสวมใส่

อาจจะเป็นตำนานกำเนิดของรองเท้าก็ได้...

 

 

เมื่อเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงโลก....เราต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ผมก็เช่นเดียวกัน....

 

 

เมื่อทำงานใหม่...แต่ละวันจะมีเจ้าหน้าที่รับผิดชอบเวรรักษาพยาบาลคนไข้ประจำวัน

เวรใคร...คนนั้นต้องคอยรักษาพยาบาลคนไข้เป็นตัวหลัก

แต่ผมสังเกตว่า...เมื่อมีคนไข้มากมายโดยเฉพาะตอนเช้า...เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ จะมาช่วยเหลือส่วนน้อยมาก

ผมก็เช่นกัน...ทำงานแรกๆ...ก็ปล่อยให้ระบบและประเพณีปฏิบัติเดินทางตามเข็มนาฬิกาเช่นเดิม

 

 

เมื่อถึงเวลาหนึ่ง...

ขณะที่เรารวบรวมเอกสาร...ทำงานรายงาน...พิมพ์งาน...ผมเงยหน้าดูคนไข้ที่รอตรวจมากมาย

เจ้าหน้าที่เวรก็สาละวนตรวจเพียงลำพัง

ทำให้ผมละอายใจ...และต้องช่วยเจ้าหน้าที่เวรตรวจคนไข้

งานเอกสารก็ปล่อยไว้อย่างนั้น...คนไข้ที่อยู่ต่อหน้าเราสำคัญมากที่สุด

 

 

ต่อมา...ผมเริ่มรับรู้ว่า...การตรวจรักษาคนไข้...บริการคนอื่นเท่าที่เราทำได้

เหมือนคนไข้...ผู้รับบริการ...ทำให้ผมได้ฝึกฝนใจตนเอง....และเหมือนทุกคนมามอบบุญให้กับผม

เมื่อเราให้บริการทุกคน...รับฟังทุกคน...ด้วยความใส่ใจ และเต็มใจ

ความรู้สึกเหนื่อยหน่ายเมื่อยล้า...มันถูกทดแทนด้วยความสุขมากเท่านั้น

 

 

เมื่อวานตอนบ่ายๆ....แม่ชีมา “เข้ายา” ยาแก้อักเสบผสมในน้ำเกลือถุงเล็กๆ ผ่านเข้าเส้นเลือด

แม่ชีเข้ายาทุกวันตามคำสั่งแพทย์จากโรงพยาบาล

ผมขออนุญาตขอทำหัตถการ...แม่ชีท่านอนุญาต...

การเข้ายาแต่ละครั้ง...ต้องให้จำนวนหยดที่ช้าพอดี...ใช้เวลาแต่ละครั้งประมาณสามสิบนาที

 

 

ผมเห็นแม่ชีท่านแก่มากแล้ว...จึงถามคุณป้าที่พาแม่ชีมา...

แม่ชีท่านมาจากวัดที่ไกลจากอนามัยราวหนึ่งกิโลเมตร...มีแม่ชีรูปเดียวในวัด

หลวงปู่อนุญาตให้แม่ชีอยู่ในวัด...อยู่ในกุฏิ...ปฏิบัติธรรมะ

แม่ชีบวชมานานกว่า 10 ปี...และจะบวชไปเรื่อยๆ...

เหมารถสามล้อเครื่องมาอนามัยไป-กลับ...ครั้งละ 60 บาท

 

 

ผมขอทำบุญกับคุณป้าเพื่อค่ารถแม่ชี...แม่ชีรับและท่องคาถาให้ศีลให้พรกับ

เงินเพียง 100 บาท แบงก์สีแดง... ที่ผมเหลือติดตัวผมครั้งนี้....ผมรู้สึกน้อยค่าลงทันที

เมื่อเห็นแม่ชีที่ท่านให้พร....ทั้งที่นอนเข้ายา...

 

 

ผมออกมาตรวจคนไข้ต่ออีกห้อง...

สักพัก...คุณป้าที่มากับแม่ชี...ท่านเอาถุงพลาสติกยับยู่ยี่...ภายในถุงมีแบงก์ยี่สิบหลายใบ

และเงินเหรียญสิบ...เหรียญห้า...เหรียญบาท...มัดด้วยหนังยางหลวมๆ

และบอกว่า...แม่ชีมอบเงินให้ผม...ไปทำบุญต่อ

ผมจึงมาหาแม่ชีบอกว่า...ตอนนี้อนามัยมีกองบุญทำข้าวต้มให้ผู้ป่วยทานทุกเช้าวันพฤหัสฯ

ผมขอนำเงินของแม่ชีไปสมทบ....ได้ยินแต่เสียงแม่ชีเปล่งคำเบาๆ ว่า “สาธุ...สาธุ...สาธุ...”

ผมไม่ได้นับเงินภายในถุงพลาสติกเก่าๆ ...เพราะผมนำไปมอบให้พี่ที่ดูแลการเงินอีกที

แต่ผมว่า...ค่า และคุณค่า มายมายมหาศาลที่ไม่อาจวัดได้จากแม่ชี....

 

 

เรื่องราวของผม...แม่ชี...วิถีโคจร...

ทำให้ผมมีความสุข....

ความสุขที่เกิดจากความเบ่งบาน...ความอุ่นอิ่มในใจ...สามารถสร้างพลังให้ผมอย่างประหลาด

แม้ในยามที่ชีวิตของผม...แบกรับกับหน้าที่การงาน....และการวิ่งไล่ล่าตามเก็บผลงาน

ก็ตาม...

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความสุขของหมออนามัย



ความเห็น (8)

เขียนเมื่อ 

ขอบพระคุณค่ะ ที่เขียนเล่าเรื่องราวอันงดงามในหัวใจให้ได้ร่วมรับรู้...

...

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาสาธุบุญกับทิมดาบและแม่ชีด้วยค่ะ

เขียนเมื่อ 

 


ทำดีดี ... ดีแล้ว ... ชีวิตนี้สั้นนัก .... เวลาไล่ ตามทุกๆๆ วินาที นะคะ 

ขอบคุณบทความดีดี มีคุณค่า นี้นะคะ

อนุโมทนาบุญด้วยค่ะ..อิ่มใจได้กุศลสูง..

เขียนเมื่อ 

อนุโมทนาค่ะท่าน

เขียนเมื่อ 
  • ขอสาธุๆด้วยคนครับ
  • อ่านแล้วมีความสุข
เขียนเมื่อ 

ตามมาเก็บเกี่ยวความสุขสงบอีกครั้งค่ะ 

เขียนเมื่อ 

ตามคุณพ.แจ่มจำรัส มาชมบันทึกดีๆที่ให้คติอิ่มบุญ ขอร่วมโมทนา สาธุ ด้วยครับ