D2: ทุกข์นี้...ใครเป็นเหตุ?

สรรพสิ่ง สรรพสัตว์ ไม่มี “ตัวตน” ...ที่แท้จริง

D2: ทุกข์นี้...ใครเป็นเหตุ ?

โดยทั่วไป ยามที่เรารู้สึกว่า...มีปัญหา

เรามักจับจ้องมองหาเหตุของปัญหา...ที่ผู้อื่น

คนนั้นเป็นเหตุ...ให้เราเจ็บ

คนนี้เป็นตัวการ...ให้เราปวด

คนโน้นเป็นผู้ทำ...ให้เราทุกข์

จนบางครั้ง รอบข้างเรา...แทบไม่เหลือคนดี

บางอารมณ์ของชีวิต...เป็นเช่นนี้จริงๆ

ในขณะที่บางอารมณ์กลับตรงกันข้าม...โดยสิ้นเชิง

บ่อยครั้งเหมือนกันที่เรารู้สึกว่า...มีปัญหา

เราเอาแต่โทษตัวเอง...ว่าไม่ดี

เพราะเราผิดเอง...จึงต้องเป็นแบบนี้

เพราะเราหาเรื่องเอง...จึงต้องทุกข์

ถ้าเราไม่แส่หาเรื่อง...คงไม่เป็นแบบนี้

เรามันเป็นคนไม่รู้จักคิด...เอาเสียเลย

จนบางครั้ง ในชีวิตนี้...แทบไม่มีความดีเอาเสียเลย

นี้คือความเป็นจริงในชีวิตของผู้ที่...ไม่เข้าใจความเป็นจริง

เหตุแห่งทุกข์ทั้งมวล...ไม่ควรยกโทษให้ใคร...โดยเด็ดขาด

เพราะโดยธรรมชาติที่แท้จริง ไม่มี “ใคร” ...ให้ยึดถือ

สรรพสิ่ง สรรพสัตว์ ไม่มี “ตัวตน” ...ที่แท้จริง

“ตัวตน” ที่เรามี “ตัวตน” ที่เราเห็น “ตัวตน” ที่เราเป็น...เป็นเพียงสิ่งสมมติ

ความยึดมั่นใน “ตัวตน” จึง...นำทุกข์มาให้

เพราะธรรมชาติของสิ่งสมมติ...ย่อมไม่เที่ยงแท้

สิ่งที่ไม่เที่ยงแท้ย่อมผันแปรไปตามอำนาจ...เหตุปัจจัย

เหตุปัจจัย...เป็นกลไกธรรมชาติที่...อิงอาศัยกันเกิดขึ้น

ทุกข์เกิด...เพราะมีเหตุแห่งทุกข์

เหตุแห่งทุกข์...คือกิเลส

กิเลส...คือนามธรรมที่เศร้าหมอง

นามธรรมที่เศร้าหมอง...ย่อมนำความเศร้าหมองใจมาให้

ความเศร้าหมองใจก็คือ..ความทุกข์(ภายใน)

หากไม่มีกิเลสหรือกิเลสเจือจาง...ทุกข์ก็หมดหรือลดน้อย

ยามมีทุกข์...จึงเป็นโทษของวัฏฏะ...หาใช่โทษของใครไม่

หน้าที่ของ “ตัวตน” สมมติก็คือ...กำหนดรู้และพยายามละวาง

พยายามหยุดวัฏฏจักรของกิเลส...ให้จงได้

แล้วเมื่อนั้น...ทุกข์จักจางหายไปในที่สุดฯ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ทำนองธรรม



ความเห็น (0)

หมายเลขบันทึก

503617

เขียน

26 Sep 2012 @ 21:27
()

แก้ไข

26 Sep 2012 @ 21:29
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน
ดอกไม้: 5, อ่าน: คลิก