วันพฤหัสฯ 13 กันยายน 2555

บ่ายวันนี้...อันวุ่นวายของผม...ผมเห็นบุรุษไปรษณีย์...ขับรถมอเตอร์ไซด์

บีบแตรเสียงดังลั่น...ก้องอนามัย...น้องไปรับห่อจดหมายมาให้ผม...

ผมดูที่อยู่ผู้ส่งมาให้...ลองบีบดู...ก็รู้แล้วว่า...เป็นเสื้อและก้อนหิน

เป็นรางวัลจากการเขียนบันทึก...โกทูโนว์...

 

 

เสื้อ...ผมเคยได้หนึ่งตัวแล้ว...เป็นเสื้อยืดสีขาว...ครั้งนี้...เสื้อเปลี่ยนสีและรูปทรง

และรู้สึกได้ว่า เมื่อสวมใส่......ความขลัง...ของพลังคงมีอยู่แน่นอนเหมือนเดิม

ก้อนหิน....

ที่โต๊ะทำงานผมมีหลายก้อน...เพราะเอาไว้ทับกระดาษ....

ครั้งนี้...มีก้อนหินมีรู....เห็นตัวอักษรโกทูโนว์...

บอกได้เลยว่า...เหมือนก้อนหินเดินได้....

 

 

ต้องขอขอบคุณ...เสื้อ...ก้อนหิน....จากท่านผู้เกัี่ยวข้องที่ส่งมาให้

เป็นรางวัลที่ได้...ค่าของสิ่งของอาจธรรมดาๆ...แต่คุณค่าไม่ธรรมดา....

ขอขอบคุณลิขิตฟ้าดิน...ที่ทำให้ผมได้มาเขียนบันทึกที่นี้....

ขอขอบคุณชีวิตที่ผมลิขิต....ที่ทำให้ผมยังเขียนบันทึกต่อไป...

ด้วยความนอบน้อมต่อใจตนเองผ่านการเขียนบันทึก...

ด้วยความนอบน้อมต่อใจกัลยาณมิตร และเจ้าของบันทึกทุกท่านที่นี้...

เมื่อผมได้เขียนบันทึก...ผมได้ฟังเสียงหัวใจตนเอง

เมื่อได้อ่านบันทึกของกัลยาณมิตร และเจ้าของบันทึกทุกท่านที่นี้...ผมก็ได้ฟังเสียงหัวใจตนเองเช่นกัน

ซึ่งสิ่งที่ได้จากการฟังเสียงหัวใจตนเองทั้งหมดทั้งมวล

คือ...รางวัลยิ่งใหญ่ที่สุดของผมแล้วครับ

 

 

“....ไม่ยอมให้ฟ้าหรือใครลิขิต อยากมีชีวิตที่ใฝ่ฝัน...ที่ใฝ่ฝัน... 
ตั้งแต่วันนี้ นี่คือชีวิต ลิขิตของเราเปรียบชีวิตเป็นดังบทละคร 
จะยอมให้ใครเขียนบทของเรา 


ชีวิตจะเป็นเช่นไร ก็ขอให้เป็นเพราะเรา 
...เรื่องราวที่เราต้องเขียน....”