วันนี้ไปร่วมงานวิ่งวันมหิดลของคณะแพทยศาสตร์ม.สงขลานครินทร์ของเรา ปีที่แล้วก็ไปงานเดียวกันนี้และได้เขียนเล่าบรรยากาศไว้ใน GotoKnow ด้วยความชื่นใจ เพราะปีที่แล้วฝนตกยาวนานแต่สมาชิกก็มาวิ่งกันครบถ้วน แม้ไม่มากมายแต่ก็อบอุ่นใจ มาปีนี้อากาศดีมาก คงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้คนมากันเยอะมากๆกว่าสองพันคน อุ่นหนาฝาคั่งอย่างมาก เก็บภาพลงไว้ในเว็บบอร์ดคณะแพทย์ของเราไปเรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่อยากเอามาฝากที่นี่ เพราะมีเรื่องหงุดหงิดใจที่ต้องมาเขียนบันทึกฝากไว้ใน GotoKnow นี่เอง

สิ่งที่อยากเอามาบันทึกก็คือ การที่ได้เห็นธรรมเนียมการให้น้ำนักวิ่งด้วยถ้วยน้ำพลาสติกแล้วก็ปล่อยให้ขว้างทิ้งได้เลย จะมีคนมาตามเก็บให้หลังงาน ไม่เข้าใจเลยว่าวิธีการนี้ใครช่างสรรหามาทำ ถ้วยน้ำเพียงถ้วยเดียวทำไมหาที่ให้ทิ้งไม่ได้ เสียเวลาแวะดื่มได้ก็น่าจะสละเวลาทิ้งหรือถือไปถึงที่ทิ้งได้ โดยไม่ต้องให้ใครมาเก็บตาม เลิกวิ่งกับงานของมหาวิทยาลัยมาก็เพราะภาพแบบนี้ มาวันนี้ในงานนี้กับการวิ่ง Fun run ซึ่งไม่ใช่การวิ่งเอาชนะใดๆ วิ่งๆเดินๆกันตามสบาย ระยะทางเพียงสี่กิโลเมตร ยังอุตส่าห์ได้เห็นภาพที่ไม่อยากเห็น แถมครั้งนี้ไม่มีที่ให้ทิ้ง ต่างคนต่างก็โยนไว้หย่อมนั้น แล้วก็ได้เห็นเรี่ยรายมาตามทาง เห็นแล้ว"เศร้า"จริงๆ ทำไมหนอเราไม่สามารถสร้างจิตสำนึกง่ายๆแบบนี้ให้เกิดกับคนของเรา การทิ้งของลงข้างทางกลายเป็นเรื่องปกติไปได้อย่างไร ลูกเล็กเด็กน้อยที่ต่างก็มาวิ่ง ก็เลยได้เห็นกันเป็นเรื่องธรรมดา บอกได้ว่ารู้สึก"ผิดหวัง"เป็นอย่างยิ่งเลยค่ะ เรื่องเล็กน้อยแบบนี้เราเห็นเป็นเรื่องธรรมดา แล้วเราจะไปสร้างวินัยในเรื่องใหญ่ๆกันได้อย่างไร น่าเสียดายจริงๆ มาเขียนบันทึกเพื่อถามไถ่ว่า นี่เราคิดมากไปจริงหรือ เรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อยจริงหรือ

ขยะเล็กๆที่เราไม่รับผิดชอบเพราะคิดว่ามันเล็กน้อย เรามีภาระกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าต้องทำ ปล่อยให้คนอื่นมาเก็บมาแก้ต่อ เราต้องทำงานที่สำคัญกว่า นี่เป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่เห็นด้วยจริงๆหรือ เราคิดอะไรมากไปหรือเปล่า สงสัยจริงๆค่ะ