ความดีของคนเราเท่านั้นที่จะคงอยู่ และประดับไว้ในโลก

อ่านข่าวได้ http://www.khaosod.co.th/view_newsonline.php?newsid=TVRNME56QTRNVEF5TUE9PQ==

 

      เช้าวันนี้ (วันที่ 8 ก.ย.) ผมตื่นขึ้นมา ได้ฟังข่าวทางช่อง 9 ว่า เจ้าคุณวัดศรีสกลกิจได้มรณภาพแล้ว รู้สึกใจหายอย่างมาก  หลายคนหลายท่านอาจไม่ทราบว่า ท่านเป็นพระปฏิบัติอย่างมาก 

       ท่านเคยอยู่วัดชนะสงครามมาจนจบเปรียญธรรม 6 ประโยค แล้วก็กลับมาอยู่ที่สกลนคร อันเป็นเมืองเกิดของท่านจนได้้รับพระราชทานยศเป็นพระราชาคณะที่ พระศรีสกลกิจ เมื่อ 2544 (ขณะนั้นกระผมเป็นสามเณรอยู่ที่วัด)

       จากความในใจถึงอุปัชฌาย์อาจารย์ที่เคารพรัก กระผมได้ไปเรียนหนังสืออยู่ที่วัดศรีสุมังคล์ พ.ศ.2541 ขณะนั้นเป็นโรงเรียนพระปริยัติธรรม แผนกสามัญวัดศรีสุมังคล์ ผมได้ไปศึกษาในระดับมัธยมศึกษาปีที่ 4 - 6 จากสำนักเรียนนี้ 

        ปัจจุบันได้เปลี่ยนชื่อเป็น โรงเรียนการกุศลพระศรีสกลกิจ

       http://www.mahathera.org/detail.php?module=mati&id=254706161201&title=10

       สมัยที่กระผมเป็นสามเณรอยู่นั้น ท่านยังเป็นเพียงเจ้าคณะอำเภอ นามของท่านคือ พระครูวิจิตรสกลการ  ท่านเป็นพระครูที่มุ่งสอนให้เราเป็นคนดี โดยท่านจะเป็นผู้ปฏิบัติให้เราดู ส่วนตัวท่านนั้นเป็นคนปากร้ายก็จริง แต่ท่านใจดีมาก

      การทำวัตรสวดมนต์ที่นี้จะขึ้นชื่อมาก  เพราะท่านเจ้าคุณจะสวดมนต์นานมาก ตอนผมเป็นสามเณรนะครับ ตอนเช้าจะสวดมนต์ 1 ชม. พระเดชพระคุณท่านจะสวดมนต์ละจบตามเวลา  ยกเว้นเวลากลางคืนนะครับ อย่างน้อย 2 ชม. อย่างมาก 3-4 ชม. (ถ้าเป็นช่วงเข้าพรรษาจะนานกว่านี้ครับ) และท่านเจ้าคุณทรงจำบทสวดได้หมด ทั้งบทแปล (แม้แต่พระบางวัดที่มียศเยอะ ผมเชื่อแน่ว่าไม่มีใครจำบทสวดแปลได้หมดและบทสวดยากๆ ได้ครับ) แต่เจ้าคุณท่านจำได้หมด และการสวดมนต์ที่นี้ ท่านเจ้าคุณสวดช้ามาก ๆ ครับ ถ้าคนที่เคยไปวัดจะรู้และชอบการสวดมนต์ที่นี้นะครับ

      ท่านเป็นพระที่สุปฏิบัติอย่างมาก ตอนเย็น ๆ หลังจากที่ทำวัตรสวดมนต์เสร็จแล้วบางวันท่านไปเดินจงกรมข้าง ๆ โบสถ์เสร็จแล้วก็จะเดินตรวจสามเณร (สามเณรสมัยผมอยู่ประมาณ 60 รูป พระมีเพียง 3-4 รูปรวมท่านด้วยนะครับ) เวลาท่านเดินตรวจนั้น ท่านจะไปดูเรื่องการเสียงดังของสามเณร แล้วไปดูว่าเสียงดังไหม เนื่อจากวัดเราอยู่กลางเมือง สามเณรที่เป็นเด็ก ๆ เรียนม.ต้น ๆ ก็จะเสียงดัง แม้ว่าเราจะมีประธานสามเณรช่วยในการดูแลแล้วก็ตาม

    พอท่านไปเดินตรวจ  ถ้าสามเณรหรือพระ มีวิทยุ เจ้าคุณท่านก็จะยึดไปเก็บไว้ แท้ที่จริงก็คือห้ามอยู่แล้วว่าไม่ควรมี แต่เรา ๆ ที่เป็นสามเณรก็ดื้อและมักจะไปซื้อหามาฟังกัน ส่วนถ้าเปิดเสียงดังมาก ท่านก็จะทุ่บต่อหน้าทันที  เพราะว่าเราได้ตกลงกันก่อนแล้วครับ

    วัดศรีสุมังคล์ ถือได้ว่าเป็นบ้านหลังที่สองของผมหลังจากที่ผมได้ออกจากบ้านมา (ขณะที่เขียนบันทึกนี้ผมก็รู้สึกคิดถึงท่านขึ้นมา) ผมสามารถเรียนจบสูงได้ ถ้าไม่มีบ้านแห่งนี้ก็คงไม่มีเราเป็นเราอยู่ได้ ท่านก็เหมือนพ่อแม่ผมที่สอนเราให้ดีและเป็นคนขึ้นมาได้

   ช่วงเวลาที่เราได้อยู่เป็นสามเณรนั้น เป็นช่วงเวลาที่มีค่ามากที่สุด ผมก็ไม่คิดว่าจะมีใครมาทำร้ายท่านได้ (ผมไม่สามารถที่จะเขียนต่อได้นะครับ)

   ขอให้พระเดชพระคุณจงไปสู่สุคติภูมิที่ไม่มีแดนเกิดอีก