ไร้ค่า


มีกม...ก็ไร้ค่า

กิดเป็นคน  ทั้งที่  ต้องสิทธิ์

ต้องมีจิต รักศักดิ์ศรี ให้เกิดผล

จะดีชั่ว  เราก็มี  ความเป็นคน

ดำรงตน  รักษาสิทธิ์  ที่ติดมา

 

แม้กฎหมาย  บัญญัติไว้  ก็ไร้ค่า

ไม่นำพา  บังคับใช้ ไขปัญหา

ถึงมีสิทธิ์  เสรีภาพ  ก็อัปรา

แค่คำว่า  เสรีภาพ มากน้ำลาย

 

กฎหมายมี  แต่ไม่ใช้  ก็ไร้ค่า

มีมาตรา เพียงไว้อ่าน กล่าวขานไข

ไม่ใช้บท  ตัวกฎหมาย เป็นบันได

บังคับให้  มีผล  คนทำตาม

 

คนบังคับ  ก็เลือกใช้  ไปตามบท

กลัวหัวหด ไม่อาจใช้ ใครก็หยาม

หวังลาภยศ  เอาไว้ใช้  ใบเบิกทาง

กฎหมายห้าม กลับไม่ผิด  คิดตรองดู...

คำสำคัญ (Tags): #กฎหมายไร้ค่า
หมายเลขบันทึก: 501479เขียนเมื่อ 7 กันยายน 2012 09:36 น. ()แก้ไขเมื่อ 24 กันยายน 2012 17:58 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (6)

สวัสดีครับ คุณ กรม ศรีบาล

           เนื่องจากท่านได้รับรางวัลจากเว็บไซต์ GotoKnow.org   จากการเขียนบันทึกแบ่งปันความรู้ของท่าน  โดยใส่คำสำคัญว่า "HA  Forum 2012" ผ่านทางเว็บไซต์ GotoKnow.org    ทาง GotoKnow จึงคัดเลือกให้ท่านได้รับรางวัล  ซึ่งของรางวัลที่ท่านได้รับนั้นคือ "ก้อนหิน GotoKnow"  ดังนั้นทางทีมงานจึงเรียนขอชื่อ-สกุลและที่อยู่ของท่านที่สะดวกในการรับของรางวัลจากทีมงาน   โดยท่านสามารถส่งข้อมูลมาที่ (support@gotoknow.org)



                             ขอบคุณครับ
                           ทีมงาน GotoKnow

-ขอขอบคุณครับ

  • ได้ส่งรายชื่อ ที่อยู่ไปให้เรียบร้อยแล้ว

เรียน ศรีกรม ศรีบาล

   เนื่องจากข้อมูลที่ท่านส่งมา ปรากฎว่าทางทีมงานยังไม่ได้รับข้อมูลของท่าน ดังนั้นจึงรบกวนให้ท่านช่วยส่งข้อมูลชื่อ และที่อยู่ของท่านที่สะดวกในการรับของรางวัลจากทีมงานของท่านมาให้ใหม่นะครับ โดยท่านสามารถส่งมาที่ (support@gotoknow.org) หรือ (wutthipong@usablelabs.org) ก็ได้ครับ



              ขอขอบคุณครับ
             วุฒิพงศ์  หว่านดี
           ทีมงาน GotoKnow

ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะกับรางวัลที่ได้รับ

ความดี ความชั่ว จะผิด จะถูก ผู้ปฏิบัติรู้ดีที่สุด ทำอะไรก็ย่อมได้รับผลของสิ่งที่ทำลงไป

สมัยที่ผมยังไปล่อเป้าอยู่ทางใต้ เรามักพูดกันเสมอๆว่า..ชีวิตไม่แน่นอนแต่..นอนน่ะนอนแน่..จะคลุมด้วยธงชาติหรือเอาผ้าห่มคลุม..เท่านั้นเอง ! ยุคต้นต้นของกรุงชิงผมกับเพื่อนต้องขับรถสิบล้อทหารขึ้นไปส่งเสบียง.ล่อเป้า. บางคนพอถึงคิวพี่แกแอบหนีไปอยู่ที่อื่นพอขบวนเราออกเดินทางไปแล้ว พี่แกจึงกลับเข้าฐาน..ทหารบางคนก็กลัวตายครับ !

* เพื่อนหลายคนของผู้เขียนต้องจากไป..แต่ผู้เขียนดื้อครับ..เพราะยังไม่อยากไป.กลัวผู้อ่านจะเหงา. ปี ๒๕๒๐ บ้านนบพิตำ นครศรีฯ- ผู้เขียนยืนที่สองจากขวา.

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี