สมัยที่ผมยังไปล่อเป้าอยู่ทางใต้ เรามักพูดกันเสมอๆว่า..ชีวิตไม่แน่นอนแต่..นอนน่ะนอนแน่..จะคลุมด้วยธงชาติหรือเอาผ้าห่มคลุม..เท่านั้นเอง ! ยุคต้นต้นของกรุงชิงผมกับเพื่อนต้องขับรถสิบล้อทหารขึ้นไปส่งเสบียง.ล่อเป้า. บางคนพอถึงคิวพี่แกแอบหนีไปอยู่ที่อื่นพอขบวนเราออกเดินทางไปแล้ว พี่แกจึงกลับเข้าฐาน..ทหารบางคนก็กลัวตายครับ !
* เพื่อนหลายคนของผู้เขียนต้องจากไป..แต่ผู้เขียนดื้อครับ..เพราะยังไม่อยากไป.กลัวผู้อ่านจะเหงา. ปี ๒๕๒๐ บ้านนบพิตำ นครศรีฯ- ผู้เขียนยืนที่สองจากขวา.
