“น้องเปรี้ยว” กับผม...เจอกันทุกวัน...ก่อนอาหารเย็นของน้องเปรี้ยว

ยกเว้นวันที่ผมไม่อยู่...ไม่มาทำงาน

น้องเปรี้ยวต้องมาฉีดยาเบาหวานก่อนอาหารเย็น

น้องอายุ 20 ปี แต่ยังมีความเป็นเด็กน้อยมาก...

 

 

บ้านของน้องจากอนามัยประมาณ 200 เมตร...แต่กว่าจะเดินทางมาถึงอนามัย

ก็ใช้เวลาประมาณชั่วโมง...ดูนก..ชมไม้...นวดให้ผู้คน....และเก็บหิน และดินใส่กระเป๋ากางเกง

แต่ระยะเวลาในการเดินทางที่ช้าของน้อง....แต่น้องก็มาก่อนเวลาฉีดยาเสมอๆ

มาก่อนใครๆ ที่ต้องฉีดยาเบาหวานเช่นเดียวกับน้อง

(ส่วนใหญ่ผู้ที่ฉีดยาเบาหวาน...จะฉีดเองหรือให้ญาติฉีดช่วย...แต่คนที่มาฉีดที่อนามัย คือ

ไม่มีญาติ...ไม่กล้าฉีดเอง...ไม่มีตู้เย็นเก็บยา)

 

 

ถึงอนามัย...น้องเปรี้ยวจะนั่ง และนอนรอบนเตียง...ตามใจ

แต่พอฉีดยาเสร็จแล้ว...ผมจะแซวกับน้องเสมอว่า...เอาดินมาถมอนามัยให้สูงอีกแล้ว

เพราะดินในกระเป๋ากางเกงน้องเปรี้ยวจะหลุดกระจายเต็มเตียง

 

 

เมื่อผมฉีดยาให้ทุกคนเสร็จ....น้องเปรี้ยวจะนั่งรอผม และพี่หมออนามัยท่านอื่นๆ

วันนี้....

น้องเปรี้ยวเอาการบ้านมาส่ง....ผมให้เขียนเลขอารบิก 1  ถึง 100

เขียนสวยมากเลย...และผมไม่ได้ทำจุดให้ลากด้วย

ผมเลยชมเชยว่า...เขียนสวย...ข้อมือเริ่มแข็ง...จะเขียนได้คล่องแล้ว

วันนี้เอาการบ้านอีกไหม ?

น้องเปรี้ยวพยักหน้า...อมยิ้ม....

ผมเลยให้พี่อีกท่าน...ให้น้องเขียนชื่อ – นามสกุล ตนเอง .... 5 เที่ยว

แต่น้องขอให้ลากจุดก่อน....

 

 

การเป็นครูโดยบังเอิญของพวกผม...เกิดจากหัวใจทั้งของพวกผม และน้องเปรี้ยว

ผมมีความสุขในการเป็นครู...ถึงแม้มีลูกศิษย์เพียงคนเดียว

แต่เมื่อเห็นเขาเขียนหนังสือได้...ผมก็อดดีใจเหมือนลูกชายของผมเขียนหนังสือได้

ความรู้สึกของวันนี้...วันวาน...ไม่แตกต่างกัน....

 

 

ภาพที่น้องเปรี้ยวเดินมาอนามัย...ภาพเบลอๆ ไกลๆ

ผมเห็นเขาประคับประครอง และถนุถนอมแผ่นกระดาษการบ้านที่นำมาส่งพวกเรา

แม้น้องจะเล่นดินเล่นทราย..แต่กระดาษไม่ด้างดำเปรอะเปื้อนเลย

เป็นภาพที่น่าจดจำ และประทับใจยิ่งนัก

ความสุขของการเป็นครูของผม

คงไม่ดีใจกว่าที่ลูกศิษย์ทำได้ในการเรียน หรือการบ้านเท่านั้น

แต่ครู คือ ผู้ที่ชื่นชมกับความสุขของลูกศิษย์ด้วยหัวใจแห่งการให้….

และเป็นความสุข...ที่ "ครู" คนหนึ่งได้รับเช่นกัน...