ดูใจ (2-125)

การสร้างสิ่งแวดล้อมที่ ”เอื้ออำนวย” กับวัตถุประสงค์ในเรื่องที่จะทำ จึงเป็นเรื่องสำคัญ....

 

        ข้อสรุป  จากบันทึก  วัน off line ดูใจ กับ "Reconnect Project"  โดยผู้เขียนทดลองการ off line เนื่องจาก “รู้สึกผิด” ว่าตัวเอง “ติดเน็ต” นั่นคือ การใช้เวลาในโลกออนไลน์มากเกินไป ซึ่งเมื่อมีภาระหน้าที่มากขึ้น และมีเป้าหมายส่วนตัวบางประการที่ต้องทำ ทำให้รู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวเพราะบริหารจัดการเวลาไม่ดีเท่าที่ควร  จึงทดลอง “off line” โดยไม่เข้าอินเทอร์เน็ตเลย 1 วันเต็ม บันทึกนี้จึงเป็นผลจากการ “ดูใจ” ของตนเองในวันที่ไม่ได้ทำสิ่งที่คุ้นเคยและทำทุกวัน เข้าขั้นที่รู้สึกว่าตัวเอง “ติดเน็ต” ทีเดียว

 

การเตรียมตัว : เขียนโน้ตแปะไว้ที่คอมพิวเตอร์ เตือนถึงความตั้งใจ “off line ดูใจ” บอกตัวเองก่อนนอนว่าพรุ่งนี้ เราจะไม่เข้าเน็ต ด้วยกรณีทั้งสิ้นทั้งปวง แค่วันเดียวเอง!!! สัญญาๆๆๆๆ

 

 

ช่วงเช้า 

อาการที่เกิดขึ้น : เมื่อถึงช่วงสายๆ ที่เคย on line แล้วไม่เข้าไป จะรู้สึกอึดอัดใจ สังเกตเห็นว่า เมื่อนั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์ มือก็จะกดไปที่ลิงก์ที่เคยเข้า แต่ “สติ” เตือนได้ทัน คราวนี้เป็นบทสนทนาของความคิดสองความคิดของผู้เขียน

ความคิด 1 :  นั่นแน่ะ off line นะ วันนี้ไม่เข้าไง...ตาก็เหลือบไปเห็นโน้ตแผ่นเล็กๆ แปะติดไว้ข้างคอมพิวเตอร์ว่า “ off line ดูใจ 1 วันนะจ้ะ” 

ความคิด 2 : อ้อ...จ้ะ ขอบใจจังที่เตือน...มือเลยกดไปที่งานที่ต้องทำ นั่งพิมพ์ ร่างงานโน่นนี่สักพักหนึ่ง คิดไปถึงข้อความที่เคยเขียนไว้ในบล็อกส่วนตัว (ปกติแล้วเมื่อคิดอะไรได้จะพิมพ์/โพสต์ไว้ในบล็อก/หน้ากระดานส่วนตัว) มือก็จะกดไปที่ลิงก์นั้น ...

ความคิด 1 :  หยุดๆ ระวังๆๆๆๆ  

ความ คิด 2 :  แค่เข้าไปดูข้อมูลเองนะ จะเอามาทำงานน่ะ ไม่อ่านคอมเม้นท์หรอกน่า... ชักจะเริ่มหงุดหงิดเล็กๆ แล้ว (เห็นความขี้หงุดหงิดของตัวเองเมื่อไม่ได้อย่างใจ)

ความคิด 1 :  ไม่ได้ สัญญาแล้ว ไม่เข้าก็ต้องไม่เข้านะ...สัญญาแค่นี้รักษาไว้วันเดียวยังไม่ได้ ก็แย่ล่ะ....เสียงเข้มเชียว

ความคิด 2 :  รำพึงรำพันว่า... ก็แค่อยากดูน่ะว่าใครคอมเม้นท์บ้างในบันทึกที่เราโพสต์ไว้เมื่อวานไงล่ะ แค่นี้เอง... ไม่เห็นเป็นไรเลยยยยย

ความคิด 1 :  ไม่ได้หรอก พอเห็นว่าใครให้ดอกไม้/มีความคิดเห็น/มากด like แล้ว... คราวนี้ก็จะอยากอ่านต่อนั่นแหละ.... หยุดๆๆ

ความคิด 2 :  ไม่น่าโพสต์ไว้ก่อนจะคิด “off line” เลยนะนี่ แย่จังๆๆๆ ไม่เข้าก็ได้... ใจยังขุ่นมัว คราวนี้ก็จะโอดครวญ อ้างเหตุผลต่างๆนานาในการจะ “ละเมิด” สิ่งที่ได้ตั้งใจและสัญญากับตัวเองไว้ ล้วนแต่สมเหตุสมผลทั้งนั้น โดยเฉพาะประโยคที่ว่า...เอาน่านิดเดียวเอง เราไม่ได้เสียงานเพราะเข้าไปอ่านแป๊บเดียวนี่หรอกน่ะ ได้ความรู้นะ ฯลฯ  ลองเฉยเสีย ไม่สนใจ จ้องไปที่กระดาษโน้ตเตือนใจแผ่นนั้นเป็นระยะๆ (อาการน่าเป็นห่วง)

 

        นั่งทำงานต่อไป คราวนี้เหมือนจะเลิกสนใจได้แล้ว ทำงานเพลินๆ ไปสักพัก ก็เริ่มเคลิ้มๆ ชักง่วงนอน (ทีเข้าไปอ่านนี่อ่านนั่นในอินเทอร์เน็ต ไม่เห็นง่วงเลย) มือก็กดเข้าไปในลิงก์ที่คุ้นเคยอย่างห้ามไม่ทัน... เห็นว่าใครมาให้ดอกไม้ มาคอมเม้นท์แล้ว แต่ยังไม่ทันเข้าไปดูข้อความ...

ความคิด 1 :  นั่นแน่ะ หยุดเลย ...เสียงเขียวเชียว  รอดมาตั้งหลายชั่วโมง ตั้งใจหน่อยๆๆ สติชักจะไวขึ้นแล้ว งั้นลุกขึ้นไปเดินเล่น ดื่มน้ำ ดูต้นไม้เขียวๆ ดีกว่า... รอดไปอีกยก...อิอิ  กลับมาทำงานอีกครั้งจนเกือบเที่ยง ได้งานเกินกว่าเป้าหมายที่ตั้งไว้เยอะเลย... เอ...เก่งเหมือนกันนะ

 

ช่วงบ่าย

มีภารกิจนอกบ้านกับเพื่อนเก่า ไปทานข้าว นั่งคุยๆๆๆ จนค่ำ สนุกและรู้สึกได้กลับไปใช้เวลากับเพื่อน โดยไม่มีความกังวลใดๆ ค้างคาใจ ได้ฝึกการใช้เวลาอยู่กับคนตรงหน้าจริงๆ เห็นอย่างหนึ่งว่าตัวเองเป็นคนสมาธิสั้น หากใครพูดยาวๆ ในเรื่องที่ไม่สนใจ ไม่มีความรู้ก็จะ “หลุด” นั่นคือ คิดไปเรื่องอื่น วางแผนว่าจะทำอะไรต่อจากนี้ ....ฯลฯ แต่วันนี้อยู่กับเพื่อนได้มากได้ดีกว่าปกติ เห็นว่าเมื่ออยู่ห่างจากเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ใช้เข้าอินเทอร์เน็ต ก็ไม่เกิดอาการหรือใจที่อยากเข้าไปดูโน่นดูนี่ (โชคดีที่ไม่ได้เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตไว้กับโทรศัพท์...ฮาๆๆ เนื่องจากใช้โทรศัพท์รุ่นเก่า)

 

ช่วงค่ำ

          นั่งดูโทรทัศน์แทนการเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เหมือนทุกวัน ปกติจะเปิดอินเทอร์เน็ต ฟังเพลง อ่านนี่นั่น โพสต์เพลง กล่าวราตรีสวัสดิ์กับกัลยาณมิตรที่แสนดี ...ฯลฯ นั่งไล่เรียงกิจกรรมที่ทำแล้ว ก็ขำตัวเอง ทำอะไรอยู่ไม่รู้ ตลกจัง!!! บางครั้งด้วยความที่ “ขี้เบื่อ” ให้รู้สึกแปลกๆ ที่ต้องทำเรื่องซ้ำๆ อยู่ทุกวัน และยังต้องทำในบางเรื่องที่ไม่อยากทำด้วย เช่นต้องไปให้ดอกไม้ ไปคอมเม้นท์ ไปกด like ให้กับคนที่เขามาให้ดอกไม้ มาคอมเม้นท์ กด like ให้เราด้วยความเกรงใจ ทั้งที่บางครั้งก็ไม่ได้ชอบหรือเข้าใจอะไรกับข้อความหรือบันทึกนั้นๆ (แต่ก็มีส่วนที่ชอบและชื่นชมจริงๆ ด้วย)

        สงสัยขึ้นมาว่า...เราทำอย่างนี้เพราะอะไร? หลายครั้งที่ไม่อยากคิด พูด ทำบางเรื่อง แต่ด้วยความเคยชิน/คุ้นเคยและความเกรงใจ เกรงว่าเขาจะหาว่าเราไม่มีมรรยาท ไม่มีน้ำใจ เราก็คิด พูด ทำเช่นนั้นหรือ?  น่าคิดจริงๆ (ได้โจทย์คิดต่ออีกแล้ว)

        เข้านอนไปก่อน 5 ทุ่มด้วยความง่วง คิดขำๆ ตอนที่ล้อตัวเองเล่นๆ ในช่วงเช้าที่มีอาการ “อยาก” เข้าลิงก์ที่คุ้นเคยมากๆ ว่า “รอหลังเที่ยงคืนก่อนสิ จะได้ไม่ผิดสัญญากับตัวเองไง”(สัญญาไว้ว่าจะไม่เข้าเน็ต 1 วัน)...ฮาๆๆ (อาการหนักหนาสาหัสจริงๆ คนเรา)

 

...รอดไปได้เพราะระฆัง(แห่งความง่วง) ช่วยไว้...ฮาๆๆๆๆ

 

        นอนเร็ว แต่ตื่นสายกว่าปกติด้วยความสดชื่น ไม่มีความรู้สึกอยากเข้าไปดูในลิงก์ที่คุ้นเคย เพราะยังไม่ถึงเวลาที่เคยเข้า (อิอิ) จนสายๆ ก็ยังไม่ค่อยมีอาการ (ชักแปลกใจตัวเอง) นอกจากส่งเมลไปรายงานอาการให้กัลยาณมิตรทราบว่าเป็นอย่างไร แล้วก็ทำงานได้จนเกือบเที่ยง... จึงกลับเข้าลิงก์ที่เคยเข้าตามปกติ…

 

 

สรุปบทเรียนที่ได้จากการ “ดูใจ” ของตัวเอง 1 วันที่ off line ได้ข้อคิดหลายข้อ แต่บันทึกไว้เพียงสาระหลักๆ ดังนี้

       * ความจริงแล้ว อาการ “ติด” ทั้งหลายนั้น เกิดจาก “ใจ” ซึ่งถูกครอบคลุมไว้ด้วย “ความเคยชิน/คุ้นชิน” สำหรับผู้เขียนเคยทดลองแล้วว่า “ไม่เข้า” ก็ได้ เพียงแต่ไม่โพสต์บันทึก/ข้อความใดๆ ก็จะไม่เกิดความอยากรู้อยากเห็นว่าคนอื่นจะอ่าน/ไม่อ่าน คอมเม้นท์อย่างไร นานวันเข้าก็จะห่างออกมาได้เอง เข้าทำนอง ไม่ให้อาหารแก่ความรู้สึก/ความคิดใด มันก็จะค่อยฝ่อ/หายไปเอง

       * หากอยาก “หยุด/เลิกสิ่งใด/เรื่องใด/พฤติกรรมใด” ต้องสร้าง “สิ่งแวดล้อม” ที่เหมาะสมกับสถานการณ์นั้น อาทิเช่น หากอยากเลิกจากการเข้าไปท่องโลกออนไลน์จนเสียการเสียงาน ก็ต้องหาทางใช้เครื่องมืออื่นที่ไม่สามารถติดต่อกับโลกออนไลน์ ป้องกันความเผอเรอ สติตามไม่ทันมือ (ที่กดเข้าไปเสียแล้ว) การสร้างสิ่งแวดล้อมที่ ”เอื้ออำนวย” กับวัตถุประสงค์ในเรื่องที่จะทำ จึงเป็นเรื่องสำคัญ

      * ผลจากการทดลอง “off line” ทำให้เห็นว่า การทำอะไรทีละอย่างทีละเรื่อง จะได้ผลดีมากกว่าการทำงานพร้อมกันหลายอย่าง (Multitasking) ผู้เขียนเคยเข้าใจว่าตัวเองเป็นคนที่มีสมาธิดีและแบ่งสับเปลี่ยนความสนใจ/จด จ่อได้เร็ว ระหว่างการเขียนงานก็สามารถแบ่งเวลาไปอ่านเรื่องต่างๆ แล้วกลับมาเขียนงานต่อได้ ความจริงนักจิตวิทยาได้บอกแล้วว่าการทำเช่นนั้นไม่ดีต่อสมอง สมองจะทำงานได้ดีที่สุดทีละเรื่อง แต่เพราะสมองมีศักยภาพมาก เราหลายคนจึงทำหลายอย่างพร้อมๆ กันได้ หากลองทำทีละเรื่องจะดีกว่า และผู้เขียนก็พบว่างานที่ทำได้ในวันนั้น ใช้เวลาน้อยกว่าการทำแบบ Multitasking ที่ตัวเองเคยคุ้นจริงๆ เสียด้วย

      * ส่วนตัวคิดว่าการที่ เราทำสิ่งใด ย่อมเกิดจากการ “เลือก” และ “ชั่งน้ำหนัก” ของผลดีผลเสียในสิ่งที่เลือกแล้ว เพราะหากเรารู้สึก “ไม่ดี” เราคงไม่ทำสิ่งนั้นเรื่องนั้น ในโลกออนไลน์ก็เช่นกัน นอกจากวัตถุประสงค์ส่วนตัว เช่น ชื่นชอบการอ่าน การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ การแสดงความคิดเห็น การบันทึกเรื่องราว การแบ่งปันความรู้ความคิดข้อมูล...ฯลฯ ได้แล้ว  เรายังเลือก “เสพ” สื่อได้ตามวิจารณญาณและความชอบส่วนตัวไม่มีข้อผูกมัดด้วย และด้วยความเป็น “สัตว์สังคม” โลกออนไลน์จึงเป็นสื่อสายใยที่ทำให้เราได้มี “พื้นที่ส่วนตัว” ส่วนหนึ่งซึ่งปลอดภัยพอสมควรในการคิด เขียน และแสดงความรู้สึก ทั้งยังได้รู้จักคุ้นเคยกับ “กัลยาณมิตร” ซึ่งไม่มีผลประโยชน์อื่นๆ ต่อกัน นอกจาก ผลัดกันอ่าน วานกันเขียน เวียนกันชม” 

 

             ประเด็น สำคัญของการอยู่ใน “โลกออนไลน์” จึงอยู่ที่การ “จัดการ” แบ่งสันปันส่วนเวลาและลำดับความสำคัญของ “ภารกิจ” ที่ควรทำให้ดี ให้เหมาะสม และเกิดประโยชน์สูงสุดต่างหาก

 

            สรุปได้ดังนี้แล้วก็ถอนใจอมยิ้ม... ส่วนตัวก็มีข้ออ้างในการที่จะแวะเวียนและใช้เวลาใน “โลกออนไลน์” ต่อไปอย่างสุขใจ เพราะได้ทบทวนและดูใจของตนเอง คล้ายได้ “ชำระใจ” เมื่อกระจ่างใจแล้ว ก็ไม่รู้สึกผิดหรือติดขัดในความรู้สึกในการใช้สื่อออนไลน์อีกต่อไป

 

            ขอให้ทุกท่านมีความสุขในโลกออนไลน์และได้ประโยชน์สูงสุดจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ รวมทั้งการเป็นกัลยาณมิตรต่อกันนะคะ

 

(◠‿◠✿)❤•♥

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน อาหารเพื่อจิตวิญญาณ



ความเห็น (22)

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ

ยังไม่มีกัลยาณมิตรมาเขียน คงเพราะไม่อยากเติมอาหารให้ อิๆๆ

ได้ข้อคิดว่า เราจะทำอะไร ถ้ามีกำหนดจุดหมายชัดเจน ก็ง่าย ถ้าตั้งเป้าลอยๆ หรือไม่ชัดเจน เราก็ไม่ทราบแน่ว่าจะทำอะไร อย่างไร ประเมินผลก็ยาก

ทำให้นึกถึงเรื่องกาแฟ ผมดื่มกาแฟแทบจะทุกวัน แต่ไม่มาก คือ 1-2 แก้ว (ปกติแก้วเดียว) เรียกว่าติดกาแฟก็ได้ แต่ถ้าไม่้ได้ดื่ม (ดื่มไม่ทัน ต้องรีบไปโน่นนี่ หรือกาแฟที่บ้านหมด ขี้เกียจออกไปซื้อ) ก็ไม่มีปัญหา ขณะที่เพื่อนบางคน ถ้าไม่ได้ดื่มกาแฟ จะปวดหัว หรืออะไรอื่นๆ อย่างนี้ก็เรียกว่าติดที่ใจ

การทำงานหลายอย่าง ผมก็ืทำประจำ เพราะอาชีพเป็นอย่างนี้ คิดว่าขึ้นกับเป้าอีกเหมือนกัน ถ้าไม่มีเป้าชัดเจน จะเหนื่อยมาก ที่จะต้องวางแผนให้เหมาะ ว่าต้องทำอะไร อย่างไร เมื่อไหร่ มากน้อยแค่ไหน ฯลฯ แต่ถ้ามีกำหนดชัดเจน ตอนเช้าเขียน ตอนบ่ายแปล กลางคืนตรวจทาน เข้าเว็บเล่น ฯลฯ แบบนี้ไม่เหนื่อยมาก (แต่ไม่ใช่ว่าจะทำแบบนี้ได้เป็นประจำนะครับ)

สรุปเรื่องการใช้เน็ต กาแฟ และมัลติทาสกิ้ง ก็รวมๆ ในเรื่องเดียวกันด้วยประการฉะนี้ ;)

เขียนเมื่อ 

ผลัดกันอ่าน วานกันเขียน เวียนกันชม”...ชอบจังเลยค่ะ

เขียนเมื่อ 

ผมลอง offline ติดต่อกัน เพราะต้องการเวลาปฏิบัติการ "ฝึกใจ" เห็นได้ชัดเจนว่า สังคมonline ยังมีอิทธิพลต่อชีวิตประจำวันมาก สุดท้ายก็ต้องมา check e-mail อยู่ดี คราวหน้าสงสัย unplug เป็นคำตอบสุดท้าย.......

"ประเด็น สำคัญของการอยู่ใน “โลกออนไลน์” จึงอยู่ที่การ “จัดการ” แบ่งสันปันส่วนเวลาและลำดับความสำคัญของ “ภารกิจ” ที่ควรทำให้ดี ให้เหมาะสม และเกิดประโยชน์สูงสุดต่างหาก " อันนี้จริงครับสำหรับเราๆทุกคน

แต่ผมกำลังสงสัย......... สำหรับแนว "ความคิดที่ 1" นั้นเขาจะพาเราพบสัจธรรมบางอย่างถ้าเราตามเขาไปถึงจุดหนึ่ง.....

ดีจังครับ...ผมได้รู้จักใจตนเอง ออกมาเป็นตัวอักษรได้ ก็ด้วยบันทึกนี้ครับ

ขอบคุณมากเลยนะครับ

สวัสดีค่ะคุณครู Blank ธ.วั ช ชั ย 

ชอบคอมเม้นท์ของคุณครูค่ะ เป็นตัวอย่างของการเขียนด้วยภาษาที่เรียบง่าย ไม่รกรุงรัง กระชับ และเปี่ยมด้วยสาระทุกตัวอักษร ไม่ใช้ภาษาไทยปนภาษาอังกฤษ (เคยถูกสอนมาแล้ว แต่ขี้เกียจทำ...ฮาๆๆ )  ขออนุญาตจำไว้เป็นตัวอย่างนะคะ

จุดหมายที่ชัดเจนทำให้ทำงานง่าย ไม่เหนื่อยจนเกินไป... เห็นด้วยอย่างยิ่งเลยค่ะ จากประสบการร์ตอนทำวิทยานิพนธ์เปลี่ยนหัวข้อ 2 ครั้ง แต่ละครั้งเหนื่อยมาก ตั้งใจจะจบให้ได้ใน 4 ปี ต้องเลื่อนออกไป ในที่สุดจึงตัดสินใจ "งด" หลายอย่างที่เคยชิน มุ่งอย่างเดียวคือ "เขียน" งานให้เสร็จ ต้องยอมตัดใจไปหลายเรื่องเพื่อ "เป้าหมาย" ซึ่งก็ทำได้ แม้จะช้าไป 2-3 เดือน แต่ก็จบจนได้...ค่ะ

ส่วนการติดกาแฟ (บางทีก็รวมไปถึงการติดที่จะทำอะไรบางอย่าง ติดคนที่จะคุยด้วย...ฯลฯ) เข้าใจว่าส่วนหนึ่งคือ "ติดที่ใจ" (เคยชิน) แต่หากดื่มกาแฟมาในระดับหนึ่งแล้วน่าจะมีผลกับ "เส้นเลือด" ของผู้ดื่มด้วย ส่วนตัวถ้าไม่ดื่มจะปวดหัวมาก อย่างน้อยต้องหนึ่งแก้วในช่วงเช้า ซึ่งก็สร้างความทุกข์เล็กๆ อยู่เหมือนกันเพราะรู้สึกไม่มีอิสระ...อย่างน้อยก็ขาด "กาแฟ" ไม่ได้ล่ะค่ะ...ฮาๆๆๆ

การทำงานแบบ Multitasking น่าจะหมายถึงการทำหลายเรื่องๆ ในเวลาเดียวกัน แต่ของคุณครูนั้นคือการแบ่งช่วงเวลาในการทำงานแต่ละประเภท ซึ่งแน่นอนว่าความถนัดและศักยภาพของแต่ละคนย่อมต่างกัน ก็ไม่แปลกใจในประวัติของคุณครูมีผลงานดีๆ มากมายเลยค่ะ

ขอบคุณความรู้และคอมเม้นท์ดีๆ ที่ให้เป็น "อาหารเพื่อจิตวิญญาณ" มาโดยตลอดเลยค่ะ  :)

 

 

สวัสดีค่ะพี่ Blank Somsri

ผลัดกันอ่าน วานกันเขียน เวียนกันชม” เป็นประโยคที่ได้จากกัลยาณมิตรใน GTK นี้เองค่ะ แต่ต้องขออภัยจำไม่ได้ว่าของใครค่ะ

ขอบคุณมากค่ะ

สวัสดีค่ะอ.Blank วิชญธรรม

ขอบคุณสำหรับข้อคิดที่นำมาแบ่งปันค่ะ ส่วนตัวเมื่อเกิดความไม่เข้าใจ/คับข้องใจในประเด็นใด ก็จะพยายามมองหา "ข้อสรุป"สำหรับตนเอง ซึ่งในที่นี้อาจไม่ใช่ "คำตอบ" สำหรับทุกๆคนก็ได้ค่ะ  ^^

แต่ทั้งนี้เชื่อว่าเราทุกคนควรได้มีเวลา "ทบทวน/ดูใจ/ดูความคิด" ของตน เมื่อแจ่มแจ้งแล้วในเหตุที่เลือกทำ (ซึ่งแต่ละคนคงมีเหตุผลที่แตกต่างหลากหลายกันไป) ก็จะสะดวกใจในการดำเนินชีวิตตามที่เลือกต่อไปค่ะ

สำหรับที่อาจารย์กล่าวว่า "แต่ผมกำลังสงสัย......... สำหรับแนว "ความคิดที่ 1" นั้นเขาจะพาเราพบสัจธรรมบางอย่างถ้าเราตามเขาไปถึงจุดหนึ่ง....."

ไม่แน่ใจว่าตัวเองเข้าใจถูกหรือไม่ว่าคือ ความคิด 1 (ของผู้เขียน) ที่คอยห้าม คอยตักเตือนในยึดมั่นในความตั้งใจหรือไม่ และอยากรับฟังความคิดเห็นของอาจารย์ด้วยค่ะว่า...  "จะพาเราพบสัจธรรมบางอย่างถ้าเราตามเขาไปถึงจุดหนึ่ง..."

สัจธรรม นั้นคืออะไรคะ?

ขอบคุณอาจารย์มากค่ะ

สวัสดีค่ะพี่ชาย Blank ชยพร แอคะรัจน์

ดีใจจังค่ะที่เขียนบันทึกนี้แล้ว ทำให้อย่างน้อยก็มีพี่คนหนึ่งที่ "ได้รู้จักใจตนเอง ออกมาเป็นตัวอักษรได้"

ขอบคุณมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

^_^

 

เขียนเมื่อ 

คุณครู Blank ผมขออนุญาติพาดพิงไปตอบที่นี้นะครับ...

Offline ดูใจ ของ คุณครู หยั่งราก ฝากใบ

สวัสดีค่ะคุณ Blank kunrapee

ยินดีที่มาทักทายส่งยิ้มไว้ให้กันค่ะ

ขอบคุณค่ะ

(^_^)

สวัสดีค่ะอ.Blank วิชญธรรม

ขออภัยอาจารย์ด้วยนะคะที่เพิ่งมาตอบ ตามไปอ่านแล้ว

ขอบคุณค่ะ

สวัสดีค่ะพี่ดา

ขอบคุณค่ะ เคยลองน้ำฟักข้าวแล้ว แต่รู้สึกจะผสมกับแครอทและเสาวรส อร่อยดีค่ะ

 

ทุกบันทึกของคุณคนไม่มีรากน่าอ่าน เสมอ@แล้วผมจะตามอ่านบันทึกหลังฯนะครับ @ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 
  • ถ้าได้หยุดพักบ้างก็ดี
  • แนะนำมาที่นี่ครับ
  • 555

สวัสดีค่ะคุณ Blank แสงแห่งความดี

ดีใจที่ได้ทักทายค่ะ

หวังว่าคงสบายดีนะคะ  ระลึกถึงกัลยาณมิตรค่ะ  :)

สวัสดีค่ะอ.Blank ขจิต ฝอยทอง

ว่าจะหาวันหยุด, หาช่วง off line สักอาิทิตย์ละวันค่ะ

เมื่อพฤศจิกายน ปีที่แล้ว ก็ไปที่เกษตรกำแพงแสน 2 ครั้ง ยังคิดถึงอ.ขจิตอยู่เลยค่ะ  :)

ตามมาอ่านต่อค่ะ..ดูใจ..เผื่อใจ..สุขใจนะคะ..

ชอบค่ะพี่ใหญ่ Blank นาง นงนาท สนธิสุวรรณ

ดูใจ เผื่อใจ...สุขใจ

ขอบคุณมากค่ะ บานบุรีสีเหลืองสวยสดใสมากค่ะ  :)

เขียนเมื่อ 

*_*

สวัสดีค่ะพี่หมอBlank ภูสุภ

(◠‿◠✿)❤•♥