วันพฤหัสบดีที่ 30 สิงหาคม พ.ศ. 2555

กราบสวัสดีค่ะครู

                เมื่อเช้าตื่นขึ้นมากับตนเอง ยอมรับเจ้าค่ะว่าระลึกถึงคำที่ครูทิ้งท้ายไว้ กระแทกเข้ามาตั้งแต่ตื่น พอจะดึงตัวขึ้นมานั่งแว๊บขึ้นมาว่า

“อะไรทำให้หนูรู้สึกเจ็บปวด เวลาครูชี้แบบจี้ใจดำ”

คำตอบดังขึ้นมาว่า

“หนูไปยึดที่ตัวครู แล้วน้อยใจ แต่ไม่ยึดคำสอนครู พอคิดว่าครูไม่รู้หรือครูไม่เห็น มันก็จะเผลอทำชั่ว คิดนอกลู่นอกทาง”

พอครูจี้ใจดำ ก็จะยอมรับไม่ได้ เสียใจร้องไห้ ศีลข้อ หนึ่งด่างพร้อย เพ่งโทษครู เบียดเบียนตนเอง

ไปทำงานแบบตั้งใจกับตนเองที่จะเคลียร์งานให้ได้มากที่สุด อดทนกับสิ่งต่าง ๆที่จะเป็นอุปสรรคต่อการเดินทางไปภาวนาอาทิตย์หน้า บางทีความรู้สึกบีบเข้ามามาก ๆ หนูก็ถามตนเองว่า

“ถ้าหนูตายตอนนี้ งานจะล่มไหม”

คำตอบคือ “ก็ไม่นี่ เดี๋ยวมันก็มีทางออกของมัน”

ในเมื่อเลือกเดินทางนี้ ความคาดหวังความก้าวหน้าแบบโลก ๆ ที่เป็นโลกธรรมแปด ก็เป็นสิ่งพึงละ แล้วฝึกฝนอดทนให้ได้กับตนเองในการสั่งสมบารมี อย่างที่หลวงปู่กับครูย้ำกับหนูเสมอ ๆ หนูมาว่า การที่ครูเมตตาชี้ให้มาภาวนาอาทิตย์นี้จะเป็นโอกาสในการอยู่เป็นเพื่อนภาวนากับกัลยาณมิตรให้ท่านได้อุ่นใจ

เมื่อหนูตั้งใจว่าจะเชื่อครู อันไหนที่ยังทำไม่ได้ ก็อย่าไปจมกับมัน เอาใหม่เริ่มใหม่ ดันตายกับตนเองให้ได้เจ้าค่ะ

จะให้หนูเลิกมันก็ไม่ได้ ก็จะกัดฟันอดทน ฝึกฝนมันต่อไป

ตลอดวันทำแล็บควบคู่กับทำงานออกแบบเจ้าค่ะ เพราะต้องเสร็จภายในวันศุกร์ รวมถึงแล็บและรายงานผลด้วย

วันนี้กะจะโทรแจ้งพี่สาวเรื่องความคืบหน้าการยื่นกู้เงิน

กลับทราบว่า เมื่อวานพี่สาวล้ม จากเดิมที่เข่าเคยได้รับการผ่าตัดมาประมาณ 2-3 ปีเจ้าค่ะ กับการที่มีเนื้องอกขึ้นมาเบียดชิ้นกระดูกข้อต่อเข่าขนาด 14 ซม. พอผ่าเสร็จพี่สาวก็ดีขึ้น แต่ท่านก็ทำงานหนักค่ะครู ท่านเป็นแม่คนที่สองของหนูและเสียสละมากจริงๆ หนูแว๊บใจหายรู้สึกเป็นห่วง พอได้คุยกัน “ท่านใจเพชรจริงๆเจ้าค่ะ”

อดทนเป็นที่หนึ่ง อึดมาก ๆ เหมือนท่านก็ภาวนาของท่านแบบที่ไม่ต้องเข้าวัด ทีเดียวค่ะครู

ซ้ำเข้าไปอีกพอโทรหาแม่ ทราบว่า “พ่อของพี่สะใภ้เสียชีวิตกะทันหันที่ฉะเชิงทรา แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

เหมือนเทวทูตที่มาส่งข่าว ตอกย้ำถึงความไม่แน่ไม่นอน หนูจะเอาอะไรอีกกับชีวิต จะเรียกร้องหาอะไร สิ่งที่พึงทำครูก็สอนมาหมด ชี้มาหมด แล้วทำไมไม่หัดใช้ปัญญา หาลู่ทางว่า “ทำอย่างไรถึงจะปฏิบัติได้ถึงพร้อม”

หนูถามตนเอง

รับรู้ว่าครูสอนมาเหนื่อยยากแต่หนูก็ยังอีกห่างไกล

กว่าแล็บจะเสร็จก็สามทุ่มกว่าเจ้าค่ะ นั่งทำงานออกแบบต่างเสร็จประมาณห้าทุ่ม 

กลับเข้าบ้านเดินในบ้าน อาบน้ำแล้วก็ขึ้นมารสวดมนต์แล้วก็เขียนการบ้านเจ้าค่ะ

วันนี้เต็ม 10 ให้ 5 พอได้ฟื้นขึ้นมากับตนเอง ยิ่งรู้สึกว่า “ครูวานให้ซื้อของยิ่งรู้สึกดีใจที่ให้โอกาส” สาธุเจ้าค่ะ