ในการทำหน้าที่โค้ชของครูต่อนักเรียนในช่วงกีฬาสีมีหลากหลายรูปแบบ แต่รูปแบบที่ได้ผลสำเร็จคือการใส่ใจของโค้ชอย่างสม่ำเสมอจะนำพานักกีฬาไปสู่ชัยชนะ

          กีฬาสีของเด็กลานไทรปีนี้จัดรูปแบบโดยยึดหลักปีก่อนคือ แบ่งนักเรียนเป็น ๖ สี  อยู่ภายใต้การบริหารจัดการของคณะกรรมการนักเรียน และมีแม่สีและคณะครูคอยให้การดูแลและคำปรึกษา สำหรับปีนี้ครูนกได้สังกัดสีชมพูทำหน้าที่ดูแลและประสานงานกีฬาทุกชนิด

                                 "ครูเป็นทุกอย่าง"
                 

          ในช่วงซ้อมกีฬาครูนกจะแวะเวียนไปที่กีฬาแชร์บอลมากกว่าปกติเนื่องจากครูที่ควบคุมประจำสุขภาพไม่แข็งแรงไม่สามารถลงดูแลได้ทุกครั้ง  พบว่าเด็กๆ น่ารักฝึกซ้อมกันเป็นอย่างดี  ที่เป็นห่วงคือทีมแชร์บอล ม.ต้น ซึ่งจะมีน้องระดับ ม.๑ จำนวนมาก เวลาเล่นจะเกรงๆ พี่และที่สำคัญคือ ประสบการณ์ยังน้อยเมื่อเทียบกับทีมแชร์บอลประเภทเดียวกันของสีอื่นๆ  ส่วนกีฬาอื่นๆ จะแวะเวียนไปสอบถามเยี่ยมเยือนโดยใช้เวลาไม่นาน  ครูนกพบว่าทีมที่โค้ชเข้มมากที่สุดคือทีมวอลเลย์บอล ช่วงแรกๆโค้ชใหญ่ที่ครูนกนิยมเรียกว่า "ป้าน้อย" จะขอเปลี่ยนผู้ควบคุมทีมเนื่องจากเล่นกีฬาวอลเลย์บอลไม่เป็น และความรับผิดชอบยังไม่เป็นประจักษ์


"เบอร์ ๑๑ ประธานสีชมพูลงเล่นเอง"


           ป้าน้อยจะดูแลให้คำแนะนำแก่เด็กๆ ทุกวันและตลอดเวลาที่ซ้อมครูนกจะไปแวะเวียนให้กำลังใจต่อผู้ควบคุมนักกีฬาเนื่องจากเคยเป็นลูกศิษย์วิชาเคมีครูนก  และดูการซ้อมวอลเลย์บอลที่ดูจะจริงจัง และเด็กๆ ก็ดูกลัวๆ เกร็งๆ กับเสียงของป้าน้อย   ครูนกก็จะเข้าไปสอบถามป้าน้อยแต่จะไม่ก้าวก่ายต่อการฝึกของป้าน้อย  เพราะคิดว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดห่วงแต่ว่าเด็กๆ เขาจะเข้าใจหรือเปล่าว่า "ป้าน้อยเสียงดัง" แต่ใจดีนะ

                         "ป้าน้อยกับลูกทีมวอลเลย์บอล"

            หลังจากซ้อมมาหลายวันในที่สุดพุธที่ ๓๐ สิงหาคมก็ได้เวลากีฬาสีเปิดสนามโดยวันแรกครูนกจะไปเชียร์กีฬาแชร์บอลและบาสเกตบอลเป็นหลัก พบว่า เมื่อครูไปเด็กๆ เขาจะมีกำลังใจขึ้นระดับหนึ่ง และในตอนเย็นครูนกพบกับป้าน้อยก็ถามว่า "ไม่เห็นไปเชียร์วอลเลย์บอลบ้างเลย" ครูนกเลยบอกเหตุผลที่ยังไม่สามารถฝ่าด่านต่างๆ ถึงวอลเลย์บอลได้เนื่องจากสนามวอลเลย์บอลอยู่ชั้น ๔ ห่างขึ้นไปก็ตัดจากสนามกีฬาอื่นๆ

              วันที่สองครูนกไปเลยตั้งใจไปเชียร์วอลเลย์บอลพบว่า ทีมวอลเลย์บอลสีชมพูมีจุดเด่นคือ นิ่ง และทีมผสมระหว่างนักเรียนม.ต้น กับ นักเรียนม.ปลาย  น้องจะเล่นและรับได้ดีว่าพี่ๆ ม.ปลายซึ่งมักจะอ่อนซ้อมเนื่องจากความสามารถมีหลากหลายทำให้แข่งขันหลายรายการจึงมองว่า วอลเลย์บอลไม่ต้องซ้อมก็ได้ แต่พี่ม.ปลายก็มีจุดเด่นเรื่องประสบการณ์ในการเล่น  ครูนกได้เห็นป้าน้อยทุ่มเท กระตุ้นและวางแผน ตลอดจนแก้เกมในสนามอย่างน่าชื่นชมทำให้ทีมก้าวสู่รอบชิงชนะเลิศ

                        "ทีมนี้เล่นดีแต่อ่อนซ้อม"

               วันนี้เป็นรอบชิงชนะเลิศครูนกก็ไปนั่งติดขอบสนามเพื่อให้กำลังใจเด็กๆ พบว่า นร.ม.ต้นเล่นได้ดี  นิ่ง รุ่นพี่ม.๖ บางคนเสียอีกจะออกอาการตื่นสนามและควบคุมพลังของตนเองไม่ได้  และภายใต้การควบคุมทีมของป้าน้อยทำให้ทีมวอลเลย์บอลสีชมพูได้รับรางวัลชนะเลิศ โดยชนะรวด ๒ เซ็ทรวด  ยินดีและดีใจกันถ้วนหน้าทั้งกองเชียร์ ครูที่ควบคุม ครูที่ไปร่วมลุ้น และบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องทั้งนี้เป็นผลจากการดูแลอย่างใกล้ชิดของป้าน้อยและการรู้จักธรรมชาติของเด็กในทีม

               อีกไม่กี่ปีป้าน้อยก็จะเกษียณอายุราชการครูนกยังมองไม่เห็นครูพันธุ์ใหม่ที่จะเข้ามาแทนที่ป้าน้อยเลยค่ะทุ่มเท เสียสละ  และศึกษากฏ กติกาเพื่อทำทีมทั้งๆที่ป้าน้อยเป็นครูแนะแนว  ครูนกยกให้เป็นแบบอย่างของครูหัวใจโค้ชเลยค่ะ