เมื่อวานนี้เป็น อีกครั้งที่  โทสะ กับโมหะ เข้ามาครอบงำจิตใจให้เตลิด เปิดเปิง

สติ ปัญญา เอาไม่อยู่  น้องๆผู้ช่วยน้องพยาบาลด้วยกันไม่มีใครเคยเห็น

ชลัญธร ปรี๊ดแตก กระจาย เป็นให้อึ้งตามๆกัน ทุกคนเงียบหมด 

ให้นึกภาพเวลาคนที่ไม่เคยโกธร  แล้วโกธรแบบ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้นี่  

มันต้องขนาดไหน หลังเหตุการณ์สงบ  น้องผู้ช่วยใจกล้าคนหนึ่งเดินมาถาม พี่

หนูทำงานมา 5 ปี ยังไม่เคยเห็นพี่โกธร ขนาดนี้  หนูเข้าใจถ้าเป็นหนูคงแรงกว่า  

 แต่พี่ก็ยังกลับมาคุมสติได้

คิดในใจ คุมได้ที่ไหนล่ะ  อยากกินตับคนแล้ว แฮ่ม !

 หัวหน้ามาให้กำลังใจ  บอก ชลัญธร   ปล่อยวาง

อ๊าย !  วางแทบไม่ไหวแล้ว  คิดถึงคำหมวยน้อยไจ่ไจ๋  เวลาเป็นไข้

 คงปวดหัวน้องจะบอกว่า " แม่ขอนไม้มันหนักเปี๊ยะ บนหัวเลย"

 จริงเลย เพียงแต่ว่า  ของชลัญมันไม่ใช่ขอนไม้

แต่เป็นท่อนซุงขนาดใหญ่  ที่มันเต็มเปี๊ยะในหัวทีเดียว

มานึกถึงคำหัวหน้า "ปล่อยวาง"  แหม!  ฟังง่ายจัง  แต่ทำไมมันทำยากเช่นนี้  

เวลามีเรื่องราวต่างๆมากระทบชลัญมักบอก ตัวเองหรือใครต่อใครว่า ปล่อยวาง

 แต่ชลัญเริ่มรู้สึกแล้วว่า ท่าจะวางแต่ปากซะกระมัง  หรือไม่ก็คงวางผิดแน่  

ไอ้เจ้าปล่อยวางนี้  มันต้องวางอย่างไร มันถึงจะเป็นการปล่อยกันแน่  

กลับมาบ้านแล้ว check mail   มี mail จาก FB เข้ามา  เอ้าเข้าดูกสักหน่อย ล่ะกัน  

ว๊ะว๊าว  มีเรื่องปล่องวางด้วย เป็น โพสต์ แชร์ link จากพระไพศาล  วิสาโล  อืมมมม์...เข้าท่า ลองดูนะค่ะ ปล่อยวาง 

 

 

อ่านเสร็จกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่  ท่าจะวางไม่สนิทล่ะชลัญธร

 ที่ผ่านมา กลายเป็นว่า เวลาปล่อยวางคือ วางเฉย

ไม่สนใจไม่รับรู้ไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่ไม่ควร  

ใช่ล่ะชลัญยังวางไม่เป็น  ต้องเริ่มฝึกใหม่  สติ สมาธิ ปัญญา  ท่าจะช่วยได้

 แต่กิเลส กลุ่มนี้  ตัญหา  มานะ ทิฐิ  มัน แรงจัง  จะผ่านไปได้มั๊ย