การหาเวลาว่างให้กับตัวเอง "การมีโลกส่วนตัว" บางขณะของชีวิต อาจทำให้เราได้ครุ่นคิดพิจารณาเรื่องราวรอบกายของตนอย่างละเอียดเรียบเชียบ หากการครุ่นคิดดังกล่าวยืนอยู่ท่ามกลางระหว่างบรรยากาศที่อำนวยเอื้อ ย่อมซึมซาบเอาสิ่งสวยงามที่เดินตามเรามา หากไม่เห็นคุณค่า ก็คงจะต้อง "ลืม"

 
 
 
           โอกาสที่ได้รู้จักใครเป็นสิ่งที่พบเจอได้ง่าย แต่โอกาสที่ได้เรียนรู้จากใครคนนั้น คงจะยากกว่า การได้เป็นผู้คุ้นหน้าก็ต่อเมื่อกาลเวลาทยอยให้เราเริ่มรู้จักกัน มากขึ้นทุกวัน
 
 
            สมศักดิ์ มณฑา สหายแห่งข้า ผู้มีลีลาว่า ดร.ลี ได้เล่าเรื่องราวที่น่าสะอื้น และตื้นตัน นอกจากเรื่องงาน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทางบ้าน เรื่องครอบครัว  ทุกอย่างคือความขุ่นมัวที่คนในโลกได้เจอะเจอ เหมือนๆ กัน
           "เราโชคดีที่่ได้อยู่ในสิ่งแวดล้อม ที่หมายถึง ต้นไม้ ต้นหญ้า มาก่อน ทำให้บางครั้งต้องรู้จักเอนอ่อนคล้ายๆ กับตอนมันถูกลมฝนพัดโกรก มีบ้างบางเวลาเสมือนฝนฟ้าไม่เป็นใจ ถึงอาจจะจมได้ ถ้าถูกเทกระหน่ำอย่างเหี้ยมโหด"...............ประสบการณ์สอนให้คนแข็งแรง และแข็งแกร่งอยู่เสมอ...หากเขาหรือเธอ ผู้นั้น ลองมองย้อนดูแล้วเรียนรู้ "ประสบการณ์"
               มาวันนี้ โลกจะสวยอย่างไร ชีวิตจะราบรื่นแค่ไหน เราเท่านั้น คือผู้สร้างทางเดินให้กับตัวเอง
 
 
"โลก" แห่งจินตนาการ สามารถสร้างได้ด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจ ถอดเอาความหดหู่ใจให้เป็นรหัสการสร้างผลงานแล้วอยู่กับตัวเอง ชื่นชมผลงานของตัวเอง ไม่ต่างจากการร้องเพลงแล้วตัวเองก็เป็นคนนั่งฟัง" 
          "สวนสวย สบายตา" มองเด่นหลาในขวดใสๆ ถูกใส่ใจและความหมายลงอย่างช้าๆ มีบ้างต้องทำแข่งกับเวลา แต่คุณค่า คือ การสร้างจินตนาการ และโลกที่น่าอยู่ให้เป็นรูปธรรม ตามความถนัด
 
 
 
          "ทุกคน สามารถหยิบอะไร ไปวางตรงไหนก็ได้อาจดูสวยงาม ตามแบบฉบับของตัว........แต่ทุกคนไม่อาจวางสิ่งสวยงามตามความคิดของตนไว้ในที่ของใครหลายๆ คน เพราะจะไปปะปนและดูระเกะระกะ ตามความเห็นคนหมู่ใหญ่"
 
 
 
 
         วันนี้ ทางที่ดีที่ถูกเลือก คือ การจัดบรรยากาศที่อยู่ในหัว ให้ลงตัวอยู่ในโหล เป็นการแสดงจินตนาการที่น่าอยู่ แต่ไม่อาจอยู่ได้ เพียงแค่หล่อเลี้ยงจิตใจให้ชื้นๆ เพื่อเชื้อเพลิงฟืนนั้นจะไม่ดับ หากเราไม่ลงมือทำ.....
         ท้ายที่สุด ชายผู้นี้เหลือบมองโลกของเขาในขวดโหลแก้วทีได้ทำขึ้นทีไรจะชื่นใจเสมอ...หากพวกเธอมองโลกของตนแล้วหลับตาเสีย ไม่ออกแรงอีกสักนิดเพื่อสร้างมันไว้เพื่อเตือนจิต และเป็นประสบการณ์ ก็คงน่าเสียดาย และเราคงไม่มีอะไรที่เป็นของเราให้เห็นและน่าชื่นชมอีกเลย......
 
 
 
ขอบคุณ ผู้ถ่ายทอดเรื่องราว : คุณสมศักดิ์
ภาพ ถ่ายคมชัด จาก ธีรพัฒน์ หน่วยซ่อม
และสิ่งแวดล้อมไมว่าจะเป็น นก ต้น ไม้ และ งูเขียว