ณ.พื้นที่แห่งนี้

@ GotoKnow .org ที่ฉันได้เขียนและเรียนรู้มาสี่ปีแล้ววันนี้

  • สุขใจที่ได้เขียน 

  • สุขใจที่ได้เรียนรู้ 

  • หลากหลายเรื่องราวที่ให้ค้นหา 

  • หลากหลายเรื่องราวที่ได้พบเจอ


  • บนเส้นทางย่อมมีจุดเริ่มต้นเสมอ แม้ว่าจะมีเส้นทางคดเคี้ยวก็เลี้ยวโค้งได้ จริงไหม ...
  • ดั่งเช่นตัวฉันนั่นไง ... เดิมนั้นไม่รู้ไม่เข้าใจ ว่าอะไรคือ Blogs
  • จึงมาถึงวันนี้ที่ได้เรียนรู้และเขียนอ่านจากที่GotoKnow ทำให้ฉันได้รู้ 
  • ขออนุญาติยกตัวอย่างที่คุณหมอป. บอกไว้ในบันทึก เมื่อ go ก็ know เอง? 
 
 

เรื่องราวที่ฉันได้เขียนนั้นเป็นเรื่องราวของธรรมชาติที่เล่าผ่านภาพบ้างและเรื่องราวจากห้องครัว ซึ่งเรื่องราวจากห้องครัวนี้เป็นเรื่องราวที่ฉันเขียนได้แบบไม่ต้องสคริปไม่ต้องสแตนอิน มันเป็นตัวตนจริงๆ ที่ผูกพันกันมาเนิ่นนาน...


เริ่มบันทึกแรกในวันที่ 31 สิงหาคม 2551
 
ความรู้สึกที่ปลื้มมากเมื่อโพสต์บันทึก มีผู้อ่านเข้ามาเขียนข้อคิดเห็นทันทีทันใด ... ว้าว! ยังจำวันนั้นได้ดี ตื่นเต้นมากมาย 



Blogs บันทึกที่ได้เขียนไว้ในGotoKnow ถึงปีที่สี่นี้ ... รวม  473  บันทึก 




อนุทิน เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยได้เขียนอนุทิน บันทึกสั้นๆ ระยะหลังมานี้จึงได้ลองเขียน ... เขียนมาเขียนไปเริ่มชอบใจ คือเขียนได้แบบไม่ต้องตั้งชื่อ เขียนขึ้นลอยๆ แบบ เพ้อ รำพึง รำพัน

จากอนุทินที่เขียนบ้างไม่เขียนบ้าง จนปัจจุบันนั้นเขียนให้เป็นไดอารี่ ที่ต้องเขียนทุกๆวัน เริ่มมาตั้งแต่ปีใหม่ที่ผ่านมานี้ ที่ได้เขียนทุกวันค่ะ หากไม่มีการผิดพลาดทางเทคนิค เน็ตล่มไฟดับโทรศัพท์เสีย ...





การเขียนใน GotoKnow ของฉันนั้น ให้ความรู้สึก เป็นดั่งเช่นภาพนี้ค่ะ




เหมือนดั่งดอกไม้ที่บานในหัวใจ สุขใจทุกคราที่ได้เขียน เรื่องราวที่ผ่านเข้ามาเป็นสิ่งที่น่าจดจำ เรื่องเล่าที่เรียงร้อยจากหัวใจไว้อ่านเองและสามารถแบ่งปันสู่สังคม ... 




ผลจากการเขียนให้ความรู้สึกว่าสัมผัสได้ จับต้องได้ และกินได้ ....   อย่างภาพนี้ 




 

บันทึกที่มีผู้อ่านมากมาย ตั้งแต่ปีที่แล้ว ยังไม่เปลี่ยนแปลงคือ สลัดผักเพื่อสุขภาพ..น้ำสลัด..สูตรไม่ใส่ไข่  เขียนเมื่อ 8 พค.2551 จำนวนผู้อ่าน 85301 ครั้ง

  • สรุปว่า ไม่มีข้อเสียเลยนะคะเนี่ย เชียร์กันหน่อย 
  • หลายคนเขียนๆแล้วก็จากจรไปไหนกัน
  • แต่ตัวฉันนั้นคิดว่า จะเขียนไปเรื่อยๆ 
  • แม้ว่าจะไม่ใครอ่านสักคนก็ตาม ... อิอิ จะขอเก็บไว้อ่านเอง


วันนี้ครบ สี่ ปี ที่ได้เขียน ได้เรียนรู้ จาก คุณครู ทุกๆท่าน ที่นี่
 

ขอน้อย แม่ครัว (คุณหนูรี คุณหนูแจ๋ว พี่หนูแจ๋ว ฉายาที่ใครๆตั้งให้ ) คนนี้ ...


 "ขอคารวะ"




“คารวะ” แปลว่าความเคารพ นับถือ แสดงออกโดย การกราบ ไหว้ คำนับ การปฏิบัติอย่างอ่อนน้อม บางวัฒนธรรมแสดงคารวะด้วยการดื่ม เห็นได้ในภาพยนตร์จีนกำลังภายในที่มักได้ยินประโยคที่ว่า “ผู้น้อยขอคารวะหนึ่งจอก”




ขอขอบคุณGotoKnow .org และทีมงานเป็นอย่างสูง ที่มีพื้นที่แห่งความสุข ให้ได้ขีดเขียนและเรียนรู้ 





ขอขอบคุณทุกๆท่าน ผู้ติดตาม: 71  ที่ติดตามอ่านบันทึก และให้กำลังใจเสมอๆ และท่านอื่นๆที่ไม่ประสงค์ ออกนามด้วยนะคะ  

ขออภัยที่ในภาพบางท่านหายไปหรือเปล่าหนอ! ขออภัยนะคะ หาแล้วไม่เจอค่ะว่าใครหายไป ... หากใครทราบยกมือบอกด้วยนะคะ 




ปิดท้ายบันทึกนี้

ขอกล่าวขอบคุณอีกครั้ง

และขอกล่าวสวัสดี ราตรีสวัสดิ์นะคะ 


ภาพ : เส้นทางนี้โรยด้วยกลีบดอกไม้
(ผลกินได้ ด้วย ดอกทุเรียนค่ะ บานอีกหนในรอบปี คงเพราะธรรมชาติสับสนกระมัง )



..........