Reji Harada เขียนเรื่อง ทำไมถึงมี "คนที่ชอบ" และ "คนที่ไม่ชอบ" 
ไว้ในหนังสือ Tsukau tame no shinri-gaku
หรือ "โลกนี้ไม่เหงา เมื่อเราเข้าใจกัน"
ที่แปลโดย มุทิตา พานิช หน้า ๗๔ - ๗๕ ดังนี้

 

 

ทำไมถึงมี "คนที่ชอบ" และ "คนที่ไม่ชอบ"

- "มนุษย์จะรู้สึกดีกับคนที่คล้ายตัวเองและคนที่อยู่ใกล้ตัวเอง -

 

เมื่อเราอยู่ร่วมกับคนหลายคนก็จะมีทั้ง "คนที่ชอบ" และ
"คนที่ไม่ชอบ" ทำไมจึงเป็นเช่นนี้

 

เหตุผลที่เรารู้สึกชอบ หรือ ไม่ชอบคนอื่น
เกิดจากหลาย ๆ ปัจจัยพัวพันกันอย่างซับซ้อน

มาตรฐานการตัดสินของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป ไม่แน่นอน
โดยทั่วไป "คนที่ชอบ" และ "คนที่ไม่ชอบ" คือ
คนที่เรามีความรู้สึกว่า "อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี" และ
"อยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจ"

นอกจากนั้น ยังรวมความรู้สึกว่า "อยู่ด้วยแล้วรู้สึกดี" และ
"อยู่ด้วยแล้วไม่สบายใจ"

นอกจากนั้นยังรวมความรู้สึกได้หรือเสียประโยชน์ เช่น
"สะดวกดี" "ได้เรียนรู้" "มีแต่เสีย" "ไม่ได้อะไรขึ้นมา"
เข้าไปในการตัดสินด้วย

 

คนเราจะรู้สึกดีกับคนที่มีความเห็นคล้ายตัวเองได้ง่าย
นอกจากนั้นหากมีความรู้สึกด้านค่านิยม หรือ
มุมมองด้านการเงินคล้าย ๆ กันก็ยิ่งรู้สึกดี

เพราะเราจะคาดเดาสิ่งที่เขาคิดได้ในระดับหนึ่ง
และคิดจินตนาการรูปแบบพฤติกรรมได้
ทำให้รู้สึกวางใจ

ความรู้สึกวางใจนี่เองที่ทำให้เรารู้สึกดี เมื่ออยู่กับคนคนนั้น
และแสดงออกเป็นความชอบ

ในทางตรงข้าม ถ้าอยู่กับคนที่มีความรู้สึกด้านค่านิยม
หรือความคิดแตกต่างกันก็จะอ่านพฤติกรรมของเขาไม่ออก
จึงรู้สึกอึดอัด ไม่สบายใจ จนกลายเป็นความรู้สึกไม่ชอบ

นอกจากนี้ถ้าเราได้อยู่ใกล้ ๆ กัน ได้พบกันบ่อย ๆ
จะทำให้รู้สึกดีได้ง่าย เป็นที่ทราบกันว่า
ถึงจะเป็นคนที่เราไม่ได้สนใจนัก

 

แต่ถ้าได้พบกันบ่อยครั้งก็จะรู้สึกชอบได้
ในทางจิตวิทยาเราเรียกว่า "ปัจจัยความใกล้ชิด"
การที่เราสนิทสนมกับคนที่นั่งใกล้กัน
ทั้งที่โรงเรียนและที่ทำงานก็เกิดจากเหตุนี้นั่นเอง

และเมื่อได้ทำความเข้าใจคนคนนั้นแล้ว ก็จะยิ่งชอบได้ง่าย
เราเรียกกันว่า "กฎแห่งความคุ้นเคย"



............................................................................................................

ปัจจัยความใกล้ชิด

ระยะห่างทางกายภาพจะแปรผันตรงกับระยะห่างทางจิตใจ
เลออน เฟสติงเกอร์ (Leon Festinger) ใช้หอพักนักศึกษา
ในการสำรวจการคบเพื่อน ผลที่ได้คือ คนที่อยู่ห้องติดกันจะสนิทสนมกัน
มากที่สุด และยิ่งอยู่ห้องห่างกัน ความสนิทสนมก็จะยิ่งน้อยลง
เพราะเรามักเป็นเพื่อนกับคนที่อยู่ใกล้ได้ง่าย

............................................................................................................

 

สำหรับผมนะ ... ใครมองผมแค่ผิวเผิน คงยากที่จะเข้าใจกัน
หากใครได้พูดคุยกับผมโดยตรง และใช้เวลาสักหน่อย
อาจจะแอบเห็นสิ่งที่ชอบใจบ้างก็ได้
แต่เราก็ไม่สามารถบังคับใครได้ สัตว์โลกยังเป็นตามกรรมเสมอ

หรืออาจจะจริงก็ได้ที่ผมคบคนยาก เพราะ "คน" เคยทำให้เจ็บปวด
จากความไว้วางใจมามาก เหมือนรอยแผลเป็นที่ฝังในจิตใจว่า
"เราควรระวังตัวเองให้มากกว่านี้"

 

คุณ ... คงมีวิธีคิดที่ดีกว่าผมใช่ไหม

 

โปรดดูแลตนเองให้ดี

และเลือกคบคนที่เข้าใจเราที่สุด ... นะครับ ;)...

 

บุญรักษา ทุกท่านครับ ;)...

 

............................................................................................................

ขอบคุณหนังสือดี ๆ ...

ฮะระดะ, เรจิ.  โลกนี้ไม่เหงา เมื่อเราเข้าใจกัน Pawpaw Poroduction. แปลโดย มุทิตา พานิช. กรุงเทพฯ : อมรินทร์ How-To อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง, ๒๕๕๕.