เมื่อก่อนหนูเป็นเด็กสังคมจัดมาก เฮฮา ปาตี้ สนุกสนานไปวันๆ
ด้วยใจที่ปรารถนาอยากหนีทุกข์หลงระเริงการสีสันของความเป็นโลก
ใช้วิธีเรียกร้องความสนใจด้วยการดัดจริตทำนิาัยจัดจ้าน กร้านโลก
เรียกร้อง โหยหาความรักใจเต็มไปด้วยความริษยา แก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น
คิดวางแผนอะไรซับซ้อนด้วยใจที่อยากเอาชนะ
ไม่รู้ตัวเลยว่า กำลังกระทำกรรมที่นำทางไปสู่ภพภูมิของเดรัจฉาน
ยิ่งดูหนัง ดูละครก็ยิ่งเลียนแบบ คิดว่านำแฟชั่นนำยุคนำสมัย
พอครูเข้ามาในชีวิตก็ช่วยสอน พาหนูให้เห็นตัวชั่วในจิตใจ
ช่วยปลดปล่อยจิตอิสระของหนูให้หลุดจากกรงขังของมายาที่หนูสร้างขึ้นมาหลอกตนเอง
ว่านี่แหละดูดี
คิดๆแล้วก็ตลก พอครูกระแทกมาตอนแรกว่า
"หนูไม่มั่นใจในตนเอง ก็ออกอาการโกรธแค้นเจ็บปวดโหยหวน เฮี้ยนมาทีเดียวค่ะ"
แต่ครูก็อดทนวันนี้มีน้องมาขอดูรูปเก่าๆเลยระลึกแล้วได้ยิ้ม
น้องพูดขึ้นมาว่า
"พี่ติ๋วทรงผมนี่ทำให้คนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ"
หนูยิ้มพิจารณาเข้าไปข้างใน
"พี่ว่า inner พี่เปลี่ยนไปด้วย"
สำรวจเข้าไปจริงๆ
หนูไม่ได้เปลี่ยนแค่ทรงผม ภายในหนูก็เปลี่ยนไปด้วยค่ะ
ยิ่งครูชี้ให้เห็นตัวชั่วในตนเองแล้วยอมรับได้มากขึ้นเท่าไหร่
ตัวชั่วก็ยิ่งหลุดร่วงไปมากเท่านั้น
ผลก็เลยหน้าตาดู soft ลง ใจหนูก็สบายขึ้น
พ่อแม่ก็มีความสุขมากขึ้นเหตุเพราะความเมตตาของครูแท้ๆ
ที่อดทนพากเพียรสั่งสอนโดยที่ไม่ละหนูไปจากใจ
