อ่านมาจนถึงตอนที่ท่านอาจารย์ประมวล เดินทางตามหาบ้านของ
“แม่”
ที่ดูแลท่านในช่วงที่ศึกษาอยู่ที่อินเดีย การต้อนรับของญาติและปฏิบัติของอาจารย์ประมวล ทำให้หนูนึกถึงคำว่า
“ความกตัญญูกตเวที”
หนูย้อนกลับมาถามที่ตนเอง ไม่ค่อยจะเห็นจิตใจที่แสดงถึงความกตัญญูที่ปฏิบัติต่อ พ่อแม่นัก ดูเหมือนหนูจะคุ้นเคยแต่การเรียกร้อง บีบเค้น บังคับ มากกว่าการตอบแทนพระคุณ
ช่วงหลัง ๆที่ครูเมตตาฝึกฝนให้ ทำให้พอทำเป็นบ้าง ได้โอกาสฝึกฝนมากขึ้นบ้าง ทำแบบข้างนอกพอเป็นบ้างไม่เขินอาย ข้างในค่อย ๆ เริ่มน้อม แต่ก็ยอมรับว่า ยังมิได้อ่อนโยนอย่างร้อยเปอร์เซ็น แต่ก็เชื่อกับตนเองว่า
สิ่งเหล่านี้ “บ่มเพาะได้”
อย่างที่ครูค่อย ๆ พยายามสั่งสอนหนูมาก็ทำให้เห็นพัฒนาการกับตนเอง แบบประจักษ์แก่ใจ
แม้ใจยังไม่สว่างและอ่อนโยน แต่ก็รู้ว่า ดีขึ้น แล้วก็จะยังคงก้าวเดินพัฒนาต่อไปค่ะ
