เช้าวันพุธที่ 15 สิงหาคม ...

เป็นวันคล้ายวันเกิดของทิมดาบ-ลูกชาย...

 

 

ตื่นเช้ากันมาก...ต้องออกไปวัดแล้ว...

เตรียมอาหาร และน้ำสะอาด...ไว้ตั้งแต่ตอนกลางคืน

ท้องฟ้ากำลังเริ่มแจ้ง....แสงแดดกำลังอมยิ้มผุดแสงอ่อนๆ โผล่ออกจากกลีบเมฆ

วันนี้...ผู้คนมาวัดน้อย...บางตา...

พวกเราไหว้คุณตา...คุณยาย...ทุกท่าน

ทิมดาบไปคุยกับหลวงปู่สักพักหนึ่ง

ประมาณหกโมงครึ่ง...ผู้คนแยกย้ายออกจากศาลาวัด

 

 

ทิมดาบโปรยข้าวแห้งให้นกพิราบฝูงใหญ่

เป็นภาพที่งามตาสำหรับผม...

พวกเราอยู่ที่วัดไม่นาน...ต้องรีบกลับ...เพราะต้องไปทำงาน...โรงเรียน...

 

 

ผมมาทำงานปกติ...แต่วันนี้อยู่เวรถึงหนึ่งทุ่มครึ่ง...

รีบเดินทางมาสบทบทุกคน...ที่บ้านคุณย่าของทิมดาบ

พากันไปกราบขอพรจากคุณย่า...

เหล่าพี่น้อง...ต่างทำอาหารมาคนละอย่าง

และช่วยกันทำในครัว

 

 

คุณแม่ของทิมดาบ...ตั้งใจทำอาหารญี่ปุ่นที่ทิมดาบอยากกินมานานแล้ว

ดูทุกคน...ช่วยกันทำ...ช่วยกันใส่หน้าไข่กุ้ง

ทั้งทำไป....กินไป...สนุกอีกแบบ

คุณอาของทิมดาบ...ซื้อขนมเค้กให้

ส่วนเทียน...หาเทียนในบ้าน...ซึ่งได้จากเทียนที่ต้องใช้ทำบุญ

เขาขอปักเองอีก 9 แท่ง

คุณลุงแซวว่า...ไปวัดบ่อยทำไมไม่ขอเทียนพรรษาจากหลวงปู่หล่ะ?

ทิมดาบหลับตาพริ้มพรายอธิษฐาน....

 

 

เมื่อกลับบ้าน...อ่านหนังสือ...อาบน้ำ...เข้านอน...

ทิมดาบเป็นผู้นำการสวดมนต์สั้นๆ...ให้ผมและภรรยา

ผมถามทิมดาบ 2 คำถาม...

ข้อที่ 1...ทิมดาบอธิษฐานอะไร ?

ทิมดาบตอบ...อยากเป็นเด็กดี...อยากให้ทุกคนมีความสุข

 

 

ข้อที่ 2...วันเกิดครบอีกปี...มีความสุขมากขึ้นไหม?

ทิมดาบตอบ...

...ชีวิตต้องมีความสุขขึ้น

...ตอนเกิดทิมดาบก็เกือบตายไม่ใช่เหรอ (ทิมดาบอยู่ในท้องแม่ 6 เดือน...ต้องเป็นเด็กในตู้อบ...ตรวจตาเป็นปี)

...ปีที่แล้วเล่นเปียโนได้ไม่ถึงเพลง...ปีนี้เล่นได้หลายเพลง...

...กว่าเดินได้ตอน 3 ปี...วันนี้ก็วิ่งได้เร็วขึ้นกว่าปีที่แล้ว

...กว่าจะ 4 ปี...จึงจะพูดได้คำแรก...ตอนนี้สวดมนต์ได้แล้ว...

 

 

จริงๆ นะ...เมื่อครบวันเกิดของผม...ผมยังไม่เคยถามตนเองว่า...

ตนเองมีความสุขมากขึ้นหรือเปล่า?

จริงๆ แล้ว...ผมต้องมีความสุขมากขึ้น

เพราะตอนเกิด...ผมแทบจะทำอะไรไม่ได้สักอย่าง

นอกจากร้องขอจากแม่...กินนม...ปวดฉี่...

 

 

ผมหอมแก้มทิมดาบ...และกระซิบข้างหูทิมดาบว่า...

ขอให้ลูกเป็นเด็กดี...เพื่อโตขึ้นจะได้แบ่งปันความสุขให้ผู้อื่น...