“วันนี้ได้รับโจทย์จากครูเพิ่มให้เขียนบันทึกพระคุณครูทุกวัน ครูในที่นี้หมายรวมถึงพ่อแม่ครูบาอาจารย์ด้วยแล้วแต่สถานการณ์ที่ใจระลึกได้”
กับวันนี้ขณะนี้เป็นวันดี ๆ ที่แม่ให้โอกาสลูกได้พามาปฏิบัติภาวนาในช่วงวันแม่และกราบหลวงปู่ท่านได้เอ่ยถึงว่า “พ่อแม่ คือครูคนแรก” นึกย้อนกับตนเอง เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเร่งรีบขับรถพาแม่มาขอนแก่นเพื่อมาทำฟัน ลูกสาวเลยไม่ทานข้าวแต่ด้วยหัวใจของแม่ หัวใจแห่งความเป็นแม่ ท่านคะยั้นคะยอให้ทาน และยืนยันจะป้อน
ปีนี้ลูกสาวคนเล็กของแม่อายุย่างเข้า 32 ปีแล้ว แต่ก็ยินดีที่จะรับโอกาสที่แม่หยิบยื่นให้ ทานกับข้าวฝีมือแม่ และสองมือแม้ช่วยประคองป้อน ช่างเป็นอาหารทิพย์ รสเลิศที่หาสิ่งใดเทียบมิได้ หนูแทบจำรสชาติของอาหารไม่ได้เลย
แต่เชื่อไหมค่ะ หนูจำรอยยิ้มของแม่ จดจำความสุขของแม่ได้ แบบที่เรียกว่า “จำขึ้นใจ”
แม่สอนเรื่องการดูแลและเอาใจใส่คนรอบข้างให้ลูก ๆ เสมอ ๆ แต่ด้วยชีวิตของลูกยังขาดการสั่งสมความเอาใจใส่ หลังๆมานี้ ครูเมตตาสอนให้ภาวนา เหมือนได้รับโอกาสในการกู้ชีวิต กู้จิต กู้ใจ ให้กลับมาเป็นผู้เป็นคนกับเขาบ้าง
วันนี้ด้วยการเขียนบันทึกนี้ จึงขอระลึกถึงพระคุณแม่ ระลึกถึงครู ที่เมตตาบ่มเพาะด้วยความรู้สึกเทิดทูนจากหัวใจค่ะ
11 สิงหามคม 2555
