เล่าเรื่องคุณแม่.....เมื่อครูอ้อยยังเด็ก  ครูอ้อยเป็นลูกคนโต  เหมือนคุณแม่  ท่านได้สั่งสอน อบรม บ่มเพาะนิสัยหลายๆอย่างให้ครูอ้อย  ทุกวันนี้  ครูอ้อยได้ดี มีคิดดี พูดดี และทำดี  ด้วยคุณแม่ที่เป็นคุณครูคนแรก  และคุณครูตัวจริงอีกมากมาย

*****

วันนี้ ครูอ้อยจะเล่าเรื่อง ข้ามต้มมัด หรือข้าวต้มผัด ที่เป็นชื่อจริง  ครูอ้อยเรียกข้าวต้มมัด เพราะ ชื่อน่ารักดี  และรูปร่างของข้าวต้ม  ก็คือ มัดติดกัน  มีใบตองที่คุณแม่บรรจงตัดให้พอดีจะได้มัดได้สวย  ก่อนจะมาห่อคุณแม่จัดการกับใบตองให้สะอาด และครูอ้อยที่เป็นพี่คนโตก็จัดการ โดยสอนให้น้องๆๆทำตามด้วย

*****

แล้วคุณแม่ ก็ไปผัดข้าวต้ม  คือข้าวเหนียว  กับกะทิ  กับน้ำตาลปีป  มีไส้กล้วย มีถั่วดำที่ต้มเปื่อยแล้ว   กล้วยคุณแม่จะใส่น้อยเพราะเน้นที่ข้าวเหนียวเสียมากกว่า

*****

ครูอ้อยชอบแอบกินข้าวต้มผัดที่ยัีงไม่ได้ห่อ...มันกรึบๆๆมันๆๆหวานๆ  โดยเฉพาะที่ขอบหม้อที่ติดนิ้วมือคุณแม่ ก่อนที่คุณแม่จะพักการห่อ..มันอร่อยมากๆๆ (ขี้มือคุณแม่)

*****

แล้วคุณแม่ใช้หม้อซึ้งนึ่งใช้ไอน้ำ  คุณแม่บอกว่าถ้ามัดไม่แน่น  จะหลวมและไม่อร่อย คุณแม่มีฝีมือในการมัดข้าวต้มมาก  จนป่านนี้ครูอ้อยยังหาคนห่อข้าวต้มมัดให้เหนียวแน่นเท่าคุณแม่...ไม่มี

*****

เมื่อก่อน  ตอกก็ต้องเจียดเอง  ตอกที่ใช้มัดข้าวต้มมัด  คุณแม่จัดการทีไร  ทำให้ครูอ้อยรู้ได้ทันทีเลยว่า....ได้กินข้าวต้มมัดแน่...และก็จริง  ครูอ้อยไม่ได้ฝีมือคุณแม่ติดตัวมาเลย  ด้วยคุณแม่ให้ครูอ้อยเรียนอย่างเดียว  และบอกเสมอว่า กินน้อยๆ ไปซื้อเขาดีกว่า  อย่าทำเองเลย  เสียเวลาเปล่าๆ

*****

ข้าวต้มมัด เป็นตำราสำหรับครูอ้อยมากเลย  เพราะ ข้าวกลางวันของครูอ้อยก็คือข้าวต้มมัด   ห่อไปโรงเรียนด้วยกลางวัน  พอครูประจำชั้นมาเห็น  เลยขอแลก  ข้าวกลางวันกัน  คุึณครูบอกครูอ้อยว่า.....เป็นข้าวต้มมัดที่อร่อยมาก ชื่อ  คุณครูกุลสุรีย์.....

*****

ข้าวต้มมัดฝีมือคุณแม่  คงจะไม่ได้กินแล้ว  เพราะคุณแม่อายุ 77 ปี ลูกทุกคนไม่อยากให้คุณแม่ลำบากด้วยเลยไม่อ้อนอยากจะกิน  ซื้อข้าวต้มมัดมากินคราใด  จะพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า.....ไม่เคยกินข้าวต้มผัดที่ไหนอร่อยเท่าคุณแม่ทำเลย.....แล้วคุณแม่ก็ยิ้มยิ้ม