ผมเขียนบันทึกที่โกทูโนว์เกี่ยวกับแม่มากมายหลายบันทึก...

มีทั้งเรื่องเล่าของแม่ของตนเอง...ของผู้อื่น...และบทกวีเกี่ยวกับแม่...

เรื่องราวที่เขียนถึงแม่จึงเป็นเรื่องราวที่เขียนได้ง่ายสำหรับผม...

และเป็นเรื่องที่ผมต้องเขียนอีกมากมายหลายบันทึก…

 

 

แม่เป็นคนแรกที่สอนผมไหว้พระ...

ก่อนที่จะสอนการไหว้พระ...แม่สอนให้ผมเป็นเด็กดี...และสิ่งนั้น คือ “ธรรมะ” สำหรับผม

ถ้าเป็นเป็นแบบแผนในการสอนธรรมะของแม่ที่มอบให้ผม...จะเริ่มต้นจาก...

การไหว้พระ...สวดมนต์....ไหว้พระสงฆ์...ระลึกถึงพระพุทธเจ้า...การปฏิบัติการธรรมะที่เป็นธรรมชาติของชีวิต

สิ่งที่จำได้แม่นที่แม่สอนสั่ง คือ...ให้ตามสติของตนเองให้ทัน...

โกธรก็รู้ว่าโกธร...ดีใจให้รู้ว่าดีใจ....ทุกข์ใจก็ให้รู้ทุกข์ใจ…

สิ่งที่แม่สอนในวันก่อน...พอมาถึงวันนี้ทำให้ผมรู้ซึ้งดีว่า...แม่สร้างทำนบคุ้มกันสิ่งที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตของผมให้ผ่านพ้นเสมอ...

 

 

ผมได้พินัยกรรมจากเตี่ยของผม...ก่อนเตี่ยจะหมดลมหายใจไม่ถึงชั่วโมงว่า...

อย่าทิ้งแม่...ดูแลแม่ให้ดี...

ทุกวันนี้คำพูดที่เตี่ยสั่งเสียไว้...ยังก้องอยู่ในใจผมเสมอ

นับตั้งแต่ พ.ศ.2548 ที่แม่เดินไม่ได้...ผมมีโอกาสได้กอดแม่ทุกวัน...ถ้าผมไม่ได้เดินทางจากบ้านไกลๆ

ผมมีโอกาสได้ล้างเท้า และทาโลชั่นให้แม่เกือบทุกสัปดาห์

ยังนึกเสียใจว่า...อยากย้อนเวลากลับไปล้างเท้าตอนที่แม่มีนิ้วครบทั้ง 10 นิ้ว

 

 

วันเข้าพรรษาที่ผ่านมา...พวกเราลูกๆ ได้พาแม่ไปทอดผ้าป่าที่วัดติ้วน้อย...จังหวัดเลย

ซึ่งเป็นการข้ามสองจังหวัด...ระยะทางประมาณร้อยกิโลเมตรกว่าๆ

เป็นหมู่บ้านที่เตี่ยเกิดที่นั้น.....

ความเกรงใจทำให้พวกเราไม่ได้นัดทางวัดไว้...ไม่อยากให้ทางวัดเตรียมตัวต้อนรับพวกเรา

ทำบุญเลี้ยงอาหารเพล...แต่ก็มีพ่อออก-แม่ออกมาเพลมากมาย...

หลายคนจำเตี่ยของผมได้...และมาถามข่าวแม่มากมาย..หาของฝากมาให้แบบด่วนๆ เช่น หน่อไม้ ผัก ที่นอน หมอน ผ้าห่ม

ตอนแรกแม่ไม่อยากรับ แต่ขัดน้ำใจไม่ได้...แถมยังถูกบ่นว่า...จะมาทำไมไม่บอกและนัดกันก่อน

 

 

ภาพที่ประทับใจของผมในทุกๆ วัน... คือ แม่ยังสวดมนต์... ไหว้พระ...เหมือนเดิม...เป็นภาพเดิมๆ ตอนนี้ที่ผมยังเป็นเด็กๆ

วันนี้เช่นเดียวกัน...นั่งไม่ไหว...ขอนอนไหว้พระ... 

พวกผมรู้ว่า... แม่ต้องเหน็ดเหนื่อยในการเดินทาง และเพิ่งออกจากโรงพยาบาล

แต่แม่ยังบอกว่าไหวสบายๆ..เพราะตนเองเป็นแมว 9 ชีวิต...ตอนนี้เพิ่งเจียดตายไป 4 ครั้งเอง…

 

 

สำหรับผม...ขอชิงสุข...ก่อนห่าง...แม่...

ซึ่งไม่รู้ว่า...ใครจะไปก่อนกัน..แต่ผมไม่เสียใจเลย...

เพราะผมได้บอกและปฏิบัติกับแม่ด้วยความรู้ถึงพระคุณ และความรักที่แม่มีต่อผมเสมอมา....