เหยื่อปลอม

ศิลปะพานณิชย์

ถ้าจะถามว่าคนที่เรียนศิลปะแล้วคุณจะเลี้ยงตัวเองได้อย่างไรคำตอบคงมีหลายต่อหลายคำตอบจากประการณ์ที่ละบุคคล แต่อย่างไรก็ตามศิลปะมันก็ยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างมีแบบแผนอย่างที่เราไม่คาดคิดก็เป็นได้

 

   เรากำลังจะพูดถึงคนที่เรียนและทำงานศิลปะมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เด็กจนถึงทุกวันนี้ที่ชื่อ

   ผู้ชายคนนี้เกิดที่อำเภอที่อยู่ห่างไกลความเจริญ^^(แซวเล่นหน่า)จังหวัดยโสธรแต่แทนที่เขาจะสร้างบั้งไฟเขากลับเลือกที่จะทำงานศิลปะ  เขาไม่ได้คาบภู่กันหรือว่าถือถาดสีมาเกิดแต่เขาแค่อยากสร้างงานศิลปะที่เขาก็เท่านั้นเอง

 

เท่าที่จำความได้ศิลปะกับคุณรู้จักกันได้งัย?

Bobby : คงจะรู้จักกันเมื่อ(เอาแบบหมั่นใจหน่อยู^^)ตอนที่ยังเรียนอนุบานะคับเกิดจากการได้เพื่อนวาดรูปเลยอยากวาดตาม เลยชอบวาดรูปมาตั้งแต่ตอนนั้นเลย

เริ่มเอาจริงเอาจังกับศิลปะช่วงไหน?

Bobby : ป.5-ป.6 ประมานช่วงนี้แหละคับเริ่มส่งงานเข้าประกวด ส่งตามที่ต่างๆบ้าง โรงเรียน แต่มีครั้งหนึ่งได้รางวัลม้านิลมังกรด้วย!(ห่ะ!) อ๋อ!จำได้แล้วตอนนั้นเคยส่งงานเข้าประกวดเพื่อชิงรางวัล FR 102 ด้วยนะ รู้จักไหม?(????X)แต่ก็ไม่ได้55555+

แสดงว่าตอนนั้นก็ไม่มีเวลาสนุกๆเล่นๆเหมือนเด็กทั่วไปซิคับ?

Bobby : มีซิ! ซื้อหนังสือการ์ตูน ตัวการ์ตูนที่เป็นโมเดิลก็มีซื้อแต่เอามาดูลักษณะตัวละครแล้วก้อวาดตามนะ(เด็กๆเค้าทำแบบนี้กันหรอพี่?!)

แล้วทางบ้านว่ายังไงบ้างคับที่ลูกอยากเรียนศิลปะ?

Bobby : ไม่ว่านะคับถ้าลูกชอบก็สนับสนุน สิ่งที่ลูกชอบจะอยู่กับลูกไปจนวันตาย เราควรให้ลูกทำสิ่งที่เค้าชอบนะ

ช่วงนั้นคิดว่าตัวเองทำงานได้ดีแล้วหรือยัง?

Bobby : มันเป็นช่วงที่ตามหาว่างานศิลปะคืออะไรมากกว่าตามหาความหมายของมัน เราจะทำเหมือนคนอื่นได้ไหม ในเมื่อเราชอบงานศิลปะ ช่วง ม.1-ม.2 ยอมลงทุมไปนอนที่โรงเรียนเลยนะเพื่อฝึกตัวเอง จนได้เริ่มเข้าแข่งขันอย่างจิงจัง แข่งทุกครั้งก็กวาดรางวัลมาหมด

ถ้าฝึกมาด้วยตัวเองแสดงว่าคุณไม่มีครูสอนซิถ้างั้น?

Bobby : มีนะ แต่ไม่ค่อยสอนอะไรมากมาย บอกว่าทำแบบนี้แบบนั้นนะ มีอยู่ช่วง ม.1 ช่วงนั้นก็เริ่มฝึกมาเลื่อยๆก็เริ่มมีฝีมือในระดับนึง แต่ก็ยังมีรุ่นพี่ที่เก่งกว่าแต่ครูก็อยากให้ผมไปแข่งด้วยแต่ในแบบผู้ช่วยนะ ไม่เป็นไรก็ถือว่าไปเอาประสบการณ์ แต่พอถึงวันพี่คนนั้นไม่มาผมเลยต้องแข่งแทนได้ที่ 3 จากโรงเรียนทั่วจังหวัดเลยนะ(กรี๊ด!)

หลังจากชีวิตช่วง ม.ต้น มาทำไมถึงตัดสินในเรียนต่ออาชีวะ?

Bobby : ครูคงเห็นแววมั้งคับกับการที่เราชอบเรื่องศิลปะอยู่แล้วเลยแนะนำให้ไปลองสอบดูที่อาชีวะ ตอนนั้นรับ 40 คนสอบได้ที่ 40 คับ^^!

แสดงว่าช่วงที่ทุ่มเทที่สุดอยู่ในช่วงที่เรียนอาชีวะใช่ไหมคับ?

Bobby : ใช่ เราต้องเรียนรู้ใหม่หมดเลย ทฤษฏีต่าง ทั้งหมดเหมือนเราได้สิ่งที่เราอยากได้มาเติมตั้งนานแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรน่าสนใจมากมายช่วงเรียนมหาวิทยาลัยขอนแก่นก็ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นทั่วไป เที่ยว จีบสาว ประมานนั้นคับ

หลังจากจบ ป.ตรีทำไรคับ?

Bobby : ช่วงนั้นที่จบกันไป ก็ไม่รู้จะทำอะไรนะ ตอนที่เราเรียนไม่ได้คิดมากว่าเราเรียนแล้วเราจะไปทำอะไรกันดี อยากเรียนก็ขอให้ได้เรียนอยากรู้ก็ขอให้ได้รู้มากกว่าคับ

รู้สึกน้อยใจไหมว่าสิ่งที่เราเลือกมาตั้งแต่เด็กกลับมาตอบสนองเราแบบนี้?

Bobby : น้อยใจมาก! ถึงขนาดนั่งร้องไห้(ดราม่าหน่อยนะ)แล้วก็ถามตัวเองว่าทำไมสังคมถึงไม่ยอมรับเรา แต่ก็ไม่ท้อพยายามหางานไปเลื่อยๆไปวาดภาพที่พัทยา วาดฉากสตูดิโอในกรุงเทพ แต่ไม่นานก็เบื่อกรุงเทพ หลังจากนั้นก็กลับมาขอนแก่น มาอยู่ร้านทำเหยื่อตกปลานี่แหละ

เล่าให้ฟังหน่อยคับว่าเป็นอย่างไรบ้างที่นี่?

Bobby : เป็นร้านเล็กๆที่ขอนแก่นนะคับ เจ้าของกิจการเป็นคนที่ทำเหยื่อปลอมคนแรกของประเทศเลย ผมก็เลยจะเอาทักษะทางด้านงานศิลปะมาทำกับงานประเภทนี้

งานเป็นอย่างไรบ้างกับการทำเหยื่อปลอม?

Bobby : ดีครับ หาเงินได้แต่พอทำได้ปีสองปีก็อยากออกมาทำงานเป็นของตัวเองบ้าง


ช่วงที่ออกมาทำเองเป็นไงบ้างคับ?

Bobby : คนส่วนมากก็บอกว่างานของเราเหมือนกับเจ้านั้นเจ้านี่ แต่จริงแล้วเค้าไม่รู้หลอกว่างานเป็นของผมทำทั้งหมดแล้วพอใช้เวลาสักระยะลูกค้าก้อรู้ว่าอะไรเป็นอะไรคับ


รายได้ดีไหมคับ?

Bobby : ดีมากเลยนะ 4-5 หมื่นเลยต่อเดือน

แสดงว่าจากรายได้เนี่ยเป็นที่รู้จักมากเลยซิคับถ้างั้น

Bobby : ก็เปนระดับแนวหน้าของประเทศคับ

ช่วงนี้ยังทำเหยื่ออยู่ไหมคับ?

Bobby : คงเป็นช่วงที่ว่างจริงๆคับ ปิดเทอม ประมานนี้

สุดท้ายอยากฝากอะไรถึงคนทำงานศิลปะไหมคับ?

Bobby : ส่วนตัวเรื่องที่อยากฝากคงไม่มี แต่การแสดงงานให้คนอื่นได้รับรู้ร่วมกันนั้น เป็นสิ่งดีเรามีความสุขร่วมกัน แต่กับการประกวดนั้นคงจะมีความสุขแค่คนเดียวคือคนที่ได้รางวัล เพราะฉะนั้นผมจะทำงานเพื่อแสดงให้คนทั่วไปได้ยินดีกับสิ่งที่ผมทำนั้นคือที่สุดแล้ว