by Ai-Rin Chi on Thursday, June 9, 2011 at 12:08am ·
คืนหนึ่งในเดือนสิงหาคม ความฝันของชายวัยกลางคนๆ หนึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเจ้าของเรื่อง ชายคนนี้นอนหลับและฝันว่ามีเด็กหน้าตาหมวยๆ ขาวๆ ตัวเล็กๆ มัดจุก 2 ข้าง วิ่งตามและร้องเรียก "ป่ะป๊า" ผู้ชายคนนั้นก็หยุดเดินและหันกลับมามองเด็กน้อยด้วยแววตาอ่อนโยนปนกับความสงสัยเพราะตัวเองแต่งงานมาหลายเดือนแล้วยังไม่มีลูก ด้วยความสงสัยว่าเอ๊ ??เด็กคนนี้เป็นลูกของใครกันน๊า ?? น่ารักจัง ตัวขาวจั๊วะ เหมือนลูกคนจีนเลย จึงอุ้มเด็กขึ้นมาด้วยความรักและเอ็นดู
เช้าวันต่อมาเขาจึงได้รู้ว่าภรรยาตั้งท้อง ลูกคนแรกอันเป็นที่รัก ทั้งสองตื่นเต้นและดีใจมาก คงเหมือนกับทุกคนที่พอรู้ว่าตัวเองมีโอกาสที่จะได้ดูแลใครคนนึงที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน คนใหม่คนนี้ที่ถูกสร้างจากความรัก เฝ้าดูการเติบโต ดูสิ ปาก ตา คิ้ว จมูก เหมือนใครกันนะ และเรียกเราว่า"พ่อ" "แม่" คงบรรยายถึงความรู้สึกนี้ไม่ไหว และไม่มีวันหมด

เมื่อครบกำหนดคลอดในเดือนเมยายน หน้าร้อนที่สุดทน 5 เษายน 2525
เดือน 4 ปีจอ วันจันทร์ เด็กคนนี้ลืมตาดูโลก ถึงตรงนี้ทุกคนคงสงสัยว่าคงเป็นเด็กตัวขาวๆ หมวยๆ เหมือนในความฝันแน่เลย แต่ผิด!! เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือความขาวก็คงต้องเป็นดำนิแหละ เด็กน้อยเกิดขึ้นมาในครอบครัวที่มีฐานะปานกลางไม่ถึงกับว่าจะยากจน กรรมพันธุ์ไม่มีเชื้อจีนแม้สักนิดเดียวและอาศัยอยู่บ้านในแถบชนบทคนนี้ เป็นเด็กน้อยผิวสองสี (ดีที่ไม่ดำปี๋) ตาโต ทุกคนยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ตัวน้อยในครอบครัว ชื่อเล่น เจี๊ยบ ที่มาจากการที่ยายมองไปใต้ถุนบ้านเห็นลูกไก่กำลังเดินตามแม่เพื่อเรียนรู้วิธีการจิกหาอาหารกิน แล้วยายก็ปิ๊งไอเดียว่า "เจี๊ยบ" หรือ "ลูกไก่" นี่แหละเหมาะสมที่สุด
เจี๊ยบเป็นเด็กที่เลี้ยงยาก (มาก) ขี้โรค และงอแง ตอนกลางคืนร้องไห้ทีปั่นป่วนกันทั้งบ้าน อย่าหวังว่าใครสักคนจะมีโอกาสหลับกันได้ แตกตื่นกันทั้งบ้าน นี่คงเป็นที่มาของคำว่า (ทำไมเป็นคนเกเร ขนาดนั้นก็ไม่รู้ หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะ)

ชีวิตในวัยเด็กได้เรียนรู้การใช้ชีวิตจากวิถีชนบท การประกอบอาชีพของท้องถิ่น วัฒนธรรมประเพณีที่ดีงาม และภูมิปัญญาชาวบ้านหลายๆ อย่างจึงไม่น่าแปลกใจที่ เด็กชนบทจะมีจิตใจเข้มแข็ง และมองเห็นความหวังในชีวิตอยู่เสมอ ต้องขอขอบคุณบุญเก่าที่ทำไว้ในชาติที่แล้วที่ได้เกิดมาเป็นลูกสาวคนโตของบ้านนี้ พ่อแม่เป็นคนจิตใจดีมาก ไม่เคยดุด่าหรือว่าร้ายให้ใคร อาศัยอยู่เป็นครอบครัวใหญ่ มีตา ยาย พ่อ แม่ และเจี๊ยบ ตอนหลังมีน้องสาวกับน้องชายตามมาติดๆ รวมเป็น 7 คน เจี๊ยบมีพี่น้องรวมตัวเองด้วยรวมสามคน อายุไม่ห่างกันเลย หัวปีท้ายปี ตอนเด็กๆ เดินด้วยกัน ใครที่ไม่รู้จัก นึกว่าแฝดสาม ความเห็นส่วนตัวเห็นว่าในขณะที่คนเมืองเลี้ยงลูกมักจะใส่ความเป็น Perfectionist ให้ลูกตั้งแต่เด็ก แต่คนในชนบทอย่าพ่อแม่เรากลับสอนลูกต่างออกไป สิ่งที่พ่อแม่สอนล้วนเป็นเรื่องการใช้ทักษะการใช้ชีวิตให้รอดในวิถีแบบเขา นั่นเป็นเหตุให้พ่อแม่สอนลูกเลี้ยงควายก่อนอ่าน ก ข ค และในขณะที่เด็กจะต้องช่วยดำนา ทอผ้า ปลูกผัก ฯลฯ เรียนรู้สิ่งต่างๆมากมายจนงานนั้น ทั้งเรื่องความอดทน ความรับผิดชอบ นั่นคือการสอนทักษะชีวิตโดยผ่านหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย เมื่อก่อนเคยน้อยใจว่าทำไมตอนนั้นแม่ไม่ให้เรียนภาษาอังกฤษเยอะๆ จะได้ Go inter กับคนอื่นบ้าง

ทักษะชีวิตจากการเข้าร่วมกิจกรรมสังคม เพราะเมื่อมีงานบุญ งานบวช งานแต่ง และอีกสารพัดงาน พ่อแม่ก็จะพาลูกไปช่วยงานเจ้าภาพ และที่นั่น งานก็จะเข้าหลายๆคนจะชินกับภาพของเด็กที่ถูกใช้ให้ขูดมะพร้าว หั่นฟัก ติดเตา ฯลฯ ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนใหม่ต่างวัยและวัยเดียวกัน รวมถึงการควบคุมอารมณ์ตัวเองเวลาที่ถูกผู้ใหญ่รุมใช้งานกัน
การเล่นก็ปลูกฝังทักษะการใช้ชีวิตอย่างมาก เพราะของเล่นได้มาจากสิ่งของจากธรรมชาติรอบตัวมาประยุกต์ เล่นจนเหนื่อยก็ไปเก็บลูกตะขบที่รสหวานชื่นใจมากิน เล่นได้ หรือจะเด็ดดอกเข็มมีเกสรรสหวานๆมาดูด หรืออยากได้ม่วงก็เก็บดอกอัญชัญมาขยี้ๆ เล่นซ่อนหาโดนไม่กลัวงู หรือสัตว์มีพิษเลย ขอให้ประสบความสำเร็จในการหลบไม่ให้คนหาเจอก็พอ
นี่เป็นที่มาบางส่วนของเรื่องราวส่วนตัวของเจี๊ยบเท่านั้น

ความใฝ่ฝันตอนเด็กๆ มีหลายความฝัน แต่ที่อยากจะบอกเล่าเป็นอีกหนึ่งความฝันของเจี๊ยบ
ซึ่งเป็นความใฝ่ฝันครั้งแรกคือ อยากเป็นคุณครู ได้แรงบันดาลใจมาจากคุณครูสอนวิชาคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษ
ความฝันที่สองรองลงมาคือ อยากเป็นผู้หญิงสีขาว นั่นคือ นางพยาบาล (แต่จริงๆ แล้วอยากเป็นนางสาวพยาบาลมากกว่าเพราะยังไม่ได้แต่งงาน) แต่เส้นทางสู่ที่ให้วิ่งในชีวิตจริงนั้น ความฝันและความเป็นจริงช่างแตกต่างกันอะไรเช่นนี้ เจี๊ยบมีโอกาสได้ลองสอบเอ็นทร๊านซ์ คณะเภสัชศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี แต่คะแนนไม่ถึงค่ะ (ภาษาบ้านคือเอ็นฯ ไม่ติด โดนพ่อด่า คุณครูขาอย่าตีหนู .... ว่าไปตามเพลงของพี่โน๊ต อุดม ) จึงเลือกเดินทางเข้ามาศึกษาต่อระดับอุดมศึกษาที่มหาวิทยาลัยเอกชนในกรุงเทพมหานคร ในย่านลาดพร้าว กลายเป็นสาวลาดพร้าวเต็มตัว ^_____^ ที่นี่เลือกเรียนในสาขาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ เป็นเด็กหอ อยู่หอพักหญิงตั้งแต่ปี 1-4 มีความสนุกสนานเกิดขึ้นมากมาย ทั้งที่น่าจำและไม่ควรจำ แต่ก็สามารถมากที่เรียนจนจบ 4 ปี รับปริญญาตรี ใบแรกของบ้านมาเชยชม

ปัจจุบันทำงานที่บริษัทเอกชน (เอกชนอีกแล้ว) ด้านโทรคมนาคมสื่อสารและอินเตอร์เน็ต Broadband เป็นบริษัทระดับผู้นำโลกออนไลน์ของเมืองไทยเลยทีเดียวนะ แต่ความสุขถามว่ามีบ้างมั๊ย เคยมีคนบอกว่าความสุขคือทุกข์ให้น้อย ดังนั้น เจี๊ยบมีความสุขกับจุดนี้

โอกาสเป็นของคนที่ไม่ยอมแพ้และไม่ท้อถอย แม้ฟังดูเหมือนโฆษณาเครื่องดื่มชูกำลัง แต่ไม่ใช่เพราะสิ่งนี้คือการได้ก้าวเข้ามาในเส้นทางความฝันครั้งแรกในวัยเยาว์คือได้มีโอกาสมาเรียนที่มหาวิทยาลัยราชภัฏจัทรเกษมในสาขา ป.บัณฑิต วิชาชีพครู ครู คุณครู ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ด้วยความรักในอาชีพนี้ จึงตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะทำหน้าที่คุณครูของเด็กๆ ให้เต็มที่และดีที่สุด ไม่อยากเป็นเรือจ้างหางกุด ให้ต้องเสียความเป็นครูที่อยู่ในสายเลือด อนาคตอันใกล้นี้บ้านของเจี๊ยบก็จะมีสิ่งแรกเกิดขึ้นอีกหนึ่งคือ ครูคนแรก ของบ้านค่ะ ขอบคุณทุกๆ กำลังใจจากพ่อ แม่ ตา ยาย และน้องๆ ที่ส่งให้เจี๊ยบเป็นตัวแทนในครั้งนี้ ^____^

อ่านต่อ -----> ฉบับสมบูรณ์