สวัสดีค่ะ วันนี้ดิฉันจะมาเล่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นในระหว่างวันที่ 13-15 ก.ค. 55 ซึ่งเป็นกิจกรรมออกชุมชนของคณะกายภาพบำบัด มหาวิทยาลัยมหิดล ซึ่งประกอบด้วย 2 สาขา คือ สาขากิจกรรมบำบัด และสาขากายภาพบำบัด
กิจกรรมออกชุมชนจะประกอบด้วยนักศึกษาทั้ง 4 ชั้นปี โดยที่มี พี่ปี 4 เป็นแกนนำร่วมกับอาจารย์ในการออกไปตามบ้านผู้รับบริการ การออกชุมชนครั้งนี้คือวันที่ 14 กิจกรรมที่ทำประกอบด้วย การตั้งศูนย์เซ็นเตอร์ ซึ่งอยู่ที่วัด และการออกไปเยี่ยมบ้าน
ดิฉันได้มีโอกาสออกไปเยี่ยมบ้านผู้รับบริการ แบ่งออกเป็น 2 รอบ คือรอบเช้าและรอบบ่าย
รอบเช้าดิฉันได้เจอกับผู้รับบริการที่เป็นเด็ก อายุ ประมาน 13 ปี ประสบอุบัติเหตุตกบันไดขณะมีอายุได้ 2 ขวบ ความสามารถปัจจุบันคือ สามารถช่วยเหลือตนเองได้ในการทำกิจวัตรประจำวัน แต่ต้องมีผู้ดูแล คือคุณยาย คอยดูแลตลอดเวลา มีการให้คำแนะนำ ในการออกกำลังกายของข้อมือโดยนักศึกษากายภาพบำบัดได้ให้คำแนะนำโดยใช้ลูกบอลลูกเล็กในท่าทางต่างๆ และนักศึกษากิจกรรมบำบัดได้ให้คำแนะนำในการปรับรูปแบบกิจวัตรประจำวันที่ทำในแต่ละวัน โดยกระตุ้นให้ใช้มือข้างขวา ซึ่งเป็นมือที่เกิดการบาดเจ็บและไม่ยอมใช้ และปรับกิจกรรมให้สอดคล้องกับความสามารถที่มีอยู่
รอบบ่ายได้มีโอกาสเจอกับคุณป้าและคุณตาที่อาศัยอยู่บ้านเดียวกัน โดยที่ทั้ง 2 คนเป็น stroke นักศึกษากายภาพบำบัดและอาจารย์ได้ฝึกเดินให้กับคุณตา ส่วนนักศึกษากิจกรรมบำบัดได้สอบถามถึงปัญหาในการทำกิจวัตรประจำ พบปัญหาคือการใส่-ถอดเสื้อผ้า และได้สอนวิธีการใส่-ถอดเสื้อผ้าให้ รวมถึง สอนการนวดลดบวม และกิจกรรมการออกกำลังกายแขนโดยใช้การประสานมือและใช้สิ่งของที่มีอยู่ในบ้านคือ ขวดน้ำ ขวดยา และ กระบอกไม้ไผ่
การออกชุมชนครั้งนี้ทำให้เห็นบริบทจริงของผู้รับบริการ และได้เห็นมุมมองในการรักษาตนเองของผู้รับบริการ ซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่าแตกต่างกับผู้รับบริการที่มาหานักกายภาพบำบัดและนักกิจกรรมบำบัดที่ร.พ.
มีคนชายขอบที่ยังเข้าไม่ถึงการบริการบำบัด ของนักกายและนักกิจ