“โธ่ แว่น... ไม่น่าทำฉันเลย…”

ระวัง !!

เตือนภัย บรรดาท่าน สว.

 

 

          ท่านสมาชิก GTK ทุกท่านครับ ท่านเริ่มมีลักษณะต่อไปนี้ เมื่อไรครับ

          มองไม่ชัด สายตา ฝ้า มัว ผมเริ่มเปลี่ยนสี นอนไม่ค่อยหลับ  หลงลืมบ่อย ๆ หากท่านเริ่มมีอาการแบบนี้ อย่างใดอย่างหนึ่ง นั่นแสดงว่า ท่านก้าวเข้าสู่ สภาชิวิต ตำแหน่ง สว.

เปล่าครับ...ไม่ใช่ สมาชิกวุฒิสภา.สูงวัยครับ บรรดาผู้ที่ เริ่มสวมแว่นสายตายาว ต่างหาก

          เมื่ออายุ ๔๐ ปีผู้เขียนลาไปศึกษาต่อ ป.โท เมื่ออายุมากที่ มศว. ประสานมิตร  เพื่อพัฒนาตนเอง ในด้านการจัดการเรียนการสอนให้มีประสิทธิภาพ  ที่จะให้เกิดประโยชน์แก่ผู้เรียนให้มากที่สุด ช่วงนั้นใช้สายตามาก ต้องจ้องอยู่จอคอมฯ สมัยแรก ๆ ขาว ดำ โดยมากใช้ โปรแกรม ราชวิถี และจุฬา ฯ ในการพิมพ์

          ผมเริ่มสวมแว่นครั้งแรกเมื่อย่าง ๔๕ อาการเริ่มแรก มองจานข้าวเวลา ทานข้าว จะมัว มองข้าวไม่เป็นเมล็ด เมื่อครั้งผู้เขียนสายตายังปกติ เวลาร่วมทานข้าวกับพ่อ-แม่ ได้ยินพ่อบ่นว่ามองไม่เห็น “จานใหญ่ ๆ ยังมองไม่เห็นหรือครับพ่อ” พ่อนิ่งท่านทานต่อ ไม่ปริปากพูดอะไร  กรรมตามทัน ผมได้รับคำตอบด้วยตัวผมเอง เมื่อวันที่ผมสวมแว่น ครั้งแรก จึงทำให้มองเห็นชัดเจนข้าวในจานเป็นเมล็ด ไม่ได้ติดกันเป็นก้อนขาวพอให้รู้ว่าข้าว  เพราะแว่นจะขยาย  ท่าน คงเห็น แต่ไม่ชัดเจนคง ฝ้า มัว เหมือนกับผู้เขียนได้รับประสบการณ์  พ่อเคยบอก เคยสอนเพราะผ่านชีวิต ที่นานกว่า เรียนรู้อะไร ๆ มามากกว่า จึงรู้ว่า อะไร ทำแล้วจะเกิดผลดี อะไร จะเป็นสิ่งทำลายสุขภาพ “เด็ก อย่าอ่านหนังสือที่มืด”(แสงน้อย)  เพราะยังเป็นเด็ก สายตายังไม่เสื่อม จะอ่านที่ไหนสายตาก็อ่านได้ . ..ไม่สนใจในคำเตือน คำสอน ในที่สุด...กรรมตามทัน ส่งผลในบั้นปลาย ก่อนที่จะถึงเวลา อันพึงจะเป็นไปตามกฎธรรมชาติ

          เตือนภัย..ภัยที่ผมได้รับเป็นประสบการณ์ที่ไม่อันตราย แต่ชวนขำ ในความรู้สึกของคนอื่น ก็ดีลูกหลานเขามีความสุขเพราะภัยที่เกิดจากเรา

          เรื่องมีอยู่ว่า...เมื่อปีที่แล้ว ผู้เขียน เดินเก็บ ผลไม้ในสวน ตามรั้วหลังบ้าน เหลือบไปเห็นบักเขียบ (น้อยหน่า)   ลูกดกพอสมควร แต่มันอยู่ใกล้ริมรั้ว  จึงรีบเก็บใส่ตะกล้า กลัวไม่ทันคนอื่น  ลูกใดสูงก็หาไม้สอย ได้พอประมาณ ๒๐ กว่าลูก จะบ่มให้หลานสาว เพราะเขาชอบ ผู้เขียน รอประมาณ ๓ -๔ วันไปดูยังแข็งเหมือนเดิม ไม่มีความนิ่มเลย ปกติ จะไม่เกิน วัน สองวัน ถ้าแก่จัด ยิ่งถ้าเก็บไม่ทัน จะเป็นอาหารของ อีเกีย (ค้างคาว)  หรือไม่ก็หยาดย้อยลงดินเพราะงอมมาก

 “ใครเก็บบักเขียบ”

 หลานสาวบอกว่า “หนูเห็นปู่เก็บจ้ะพ่อ”

 ”ปู่เก็บเอง” เขายิ้ม และหัวเราะ

 “ใส่แว่นเก็บแม่นบ่”

“เออก็ใช่นะสิ” เขาหัวเราะ คิก ๆ กันทุกคน

ผู้เขียน ไม่ได้คิดอะไร

“มาเบิ่งปู่”  ผู้เขียนไปดูด้วยความภาคภูมิใจ มันคงจะสุกแล้ว

มันเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสี เขียว ๆ ดำ ๆ และยังแข็งเหมือนเดิม

“บักเขียบ อ่อน ทั้งตะกล้า”...ผู้เขียนรำพึงในใจ....

            “โธ่ แว่น... ไม่น่าทำฉันเลย…”