ความใหม่ ก็ดูผิวใหม่ๆจริงๆ ที่กำลังพัฒนาการ เห็น ร่องรอยใหม่ๆ และมวลสารถูกต้อง ที่ย่อมแตกต่างจากความเก๊ ที่มีแต่เนื้อปลอมๆแบบสำเร็จรูป

ทุกวันจะมีคนนำพระเก๊ หรืออย่างมากก็พระใหม่ๆ มาให้ผมช่วยดูให้ ว่าแท้หรือไม่

ผมก็ไม่ทราบจะตอบได้อย่างไร เพราะผมจะดูพระตามหลักการเท่านั้น ว่า

  • เก่า หรือใหม่
  • มีอะไรผิดปกติในขั้นตอนการพัฒนาการหรือไม่เท่านั้น

จากการดูลำดับขั้นและจำนวนขั้นการพัฒนาของเนื้อและผิวพระ

ที่ถ้าเป็น

  • พระเนื้อดิน ก็เป็นการกร่อนของผิว ความลึกและความหลากหลายของการกร่อน
    • ที่ขึ้นอยู่กับความแกร่งตั้งต้น ถ้าแกร่งมากจะผุช้า
    • สภาพของกรุ หรือการเก็บรักษา
    • สภาพการใช้ที่ผ่านมา
  • พระเนื้อชิน หรือโลหะ ก็ดูชั้นการเกิดสนิม และการกร่อนจากการกัดของสนิม
    • ที่ขึ้นอยู่กับชนิดโลหะ ที่ต้องอ่านเนื้อโลหะให้ออกเสียก่อนดูเนื้อพระจริงๆ
    • สภาพแวดล้อมของกรุ และ
    • การดูแลรักษาที่ผ่านมา
  • พระเนื้อผง ก็ดูชั้นการเกิดของผิว และการพอกของผิว
    • ที่เกิดจากเนื้อปูนดิบ และมีปูนสุกผสมปนเปมาด้วย
    • สภาพความแปรปรวนของความชื้นมากน้อย
    • สภาพแวดล้อมของการเก็บรักษา
    • การดูแลรักษา และการใช้พระ

ที่ทำให้พอจะคาดคะเนคร่าวๆ ถ้ามีตัวอย่างมากพอ ทั้งในเชิงจำนวน และประเภทของเนื้อ

ถ้าเป็นพระอายุเดียว ทำครั้งเดียว ก็อาจบอกได้ว่าเก่าถึงยุคหรือไม่ โดยดูว่า เมื่อมีลำดับชั้นต่างๆมาก และหรือครบ ก็ถือว่าถีงอายุ เช่นในกรณีของเนื้อดิน และเนื้อชิน

แต่สำหรับเนื้อตะกั่วสนิมแดงนั้น จะมีชั้นหลากหลายพอจะประเมินได้มากกว่าเนื้อชินอื่นๆ คือ

  • สนิมผด
  • สนิมไข
  • สนิมคลื่น
  • สนิมคลุม
  • สนิมใยแมงมุม
  • และสนิมคลุมใยแมงมุม วนแบบนี้ไปเรื่อยๆ

ที่จะทำให้มีความหลากหลายชั้นของผิวที่จะสังเกตได้ง่ายกว่าเนื้อชินอื่นๆ

สำหรับพระเนื้อผงที่ดูยากที่สุดนั้น กลับมีการสร้างพระเนื้อปูนดิบแบบเดียวกันหลายอายุ หลายสมัย

ที่ทำให้เห็นพัฒนาการชัดเจน ที่อาจแบ่งแยกเป็นขั้นละ 20 ปี ได้ ดังนี้

  1. การเกิดนวลปูนจากการละลายของปูนสุก ที่ละลายน้ำง่ายที่สุด ออกมาปกคลุมผิว
  2. การเกิดผิวปูนดิบบางๆที่ผิว
  3. การเกิดผิวปูนหนาจนแตกระแหง และเริ่มมีน้ำมันตังอิ้วซึมออกมาตามรอยแยก
  4. เริ่มมีผิวปูนดิบงอกทับผิวเคลือบชั้นที่ 1 เป็นริ้วคลื่นบางๆ ทับซ้อนบนชั้นเนื้อปูนดิบแรก
  5. คลื่นปูนดิบมีความหนาและริ้วชัดเจน นำมันตังอิ้วเริ่มออกมาที่ผิวมากขึ้น มีเส้นทางการไหลชัดเจน
  6. มีชั้นผิวปูนดิบชั้นที่ 4  มีจุดการไหล และต่างอายุมากขึ้น
  7. มีชั้นปูนดิบชั้นที่ 5 หรือ 6 มีความหลากหลายของการงอก น้ำมันตังอิ้วซึมได้ไกลมากขึ้น

ดังนั้น ในการประเมินพระแท้ ต้องเน้นการดูที่ลำดับการพัฒนาการของผิวและเนื้อดังกล่าวข้างต้น

ถ้ายังไม่มีพัฒนาการดังกล่าว ก็ถือเป็นพระใหม่มาก ถ้ามีบ้างก็เริ่มเก่า

ถ้าไม่มีขั้นการพัฒนาการแบบพระใหม่ ก็เป็นพระเก๊เท่านั้นเองครับ

ความใหม่ ก็ดูผิวใหม่ๆจริงๆ ที่กำลังพัฒนาการ เห็น ร่องรอยใหม่ๆ แต่มวลสารถูกต้อง

ที่ย่อมแตกต่างจากความเก๊ ที่ส่วนใหญ่ มีความจงใจในการแต่งผิว แต่งเนื้อปลอมๆแบบสำเร็จรูปไว้แทน

(ถ้าไม่ทำ ก็รู้ทันทีว่าเก๊ เพราะเนื้อและมวลสารไม่ถูกต้องอยู่แล้ว จึงจำเป็นต้องทำผิวปลอมปิดบังเอาไว้ พรางตา)

ที่เป็นสัญญลักษณ์ของ "พระเก๊" เช่น

  • สีโปะแทนสนิมแดงแบบผิวคลุม โดยไม่มีชั้นรองรับด้านใน
  • ทำสีสนิมสีดำ แต่ไม่มีพรายเงิน หรือเกล็ดกระดี่ที่ผิวในพระเนื้อเงิน
  • ทำเนื้อแตกปริ แต่ไม่มีสนิมต้นเหตุของการแตกปริ ในกลุ่มชินเงิน
  • ทำสนิมหยกของสำริด แต่ไม่มีชั้นสนิมดำของเงิน และสนิมน้ำหมากของทองคำ
  • ทำเนื้อเขียวคลุมไข แต่ไม่มีสนิมไข่แมงดาในเนื้อ สำหรับชินเขียว
  • ทำคราบน้ำมันตังอิ้วคลุมโดยไม่มีเส้นทางการแพร่กระจาย และที่มาของน้ำมันตังอิ้ว ในพระเนื้อผง
  • ทำคราบแป้ง แต่ไม่มีเส้นทางการไหลของน้ำแป้งปูนสุก ในพระเนื้อผง
  • ทำคราบน้ำว่านเคลือบโดยไม่มีเส้นทางการไหลของน้ำว่านในพระเนื้อว่านเช่น พระผงสุพรรณ และหลวงปู่ทวด
  • ฯลฯ

ซึ่งถ้ามี ตีเก๊ไว้ก่อน เพื่อความปลอดภัยครับ

ถ้าไม่มี ลักษณะเกิดเป็นขั้นตอน ก็อาจแยกเป็นพระใหม่ พระเก่าตามอายุเนื้อ

แล้วจึงไปดูพิมพ์อีกที ถ้าใช่ ก็ถือว่าเสร็จกระบวนการคัดแยกพระ