ประมาณกลางเดือนก่อนหน้า ( วันที่ 17 มิถุนายน 2555) ผมมีโอกาสแวะไปที่สถานีรถไฟ 2 แห่ง ของ อ.เมือง จ.พิษณุโลก ใจจริง ๆ วันนั้นน่าจะมีการเดินทางที่ไกลกว่านี้ แต่สภาพบรรยากาศไม่ค่อยเอื้ออำนวย ค่อนข้างร้อนระอุ (กว่าจะเดินทางได้ค่อนข้างสายมาก ๆ ) จึงแวะไปที่สถานีรถไฟแห่งแรก คือ สถานีรถไฟบ้านตูม การเดินทางสู่สถานีรถไฟแห่งนี้ค่อนข้างหาได้ยาก หากไม่ใช่คนท้องถิ่น เพราะป้ายบอกเส้นทางมีเฉพาะหน้าปากซอยติดถนนสายพิษณุโลก - วัดโบสถ์ (สายเก่า) เพียงป้ายเดียว สถานีรถไฟแห่งนี้เป็นสถานีรถไฟขนาดเล็กประจำถิ่น หากไม่ใช่รถไฟทั่วไป (ตู้ธรรมดา) คงไม่แวะจอดแน่ ๆ ครับ ...ถึงจะเป็นสถานีรถไฟประจำถิ่น แต่มีความร่มรื่น สวยงามจากการปรับภูมิทัศน์ของเจ้าหน้าที่ ที่น่าจะใส่ใจในการพัฒนาให้มีสภาพดังปัจจุบัน
ระหว่างเดินทางออกจากสถานีรถไฟบ้านตูม เห็นที่นาข้าง ๆ ถนน บางแปลงกลายเป็นสระน้ำขนาดใหญ่ มอง ๆ แล้ว สภาพของสระน้ำที่เกิดขึ้น น่าจะมาจากการขายดินบริเวณที่นาของตนเอง ให้ผู้มีอาชีพรับเหมาถมดิน จึงเกิดการขุดดินไปใช้ประโยชน์โดยยอมรับเงินตามจำนวนที่ตกลงกันไว้ สภาพของที่นาแปลงนี้เช่นปัจจุบัน ในอนาคตน่าจะก่อให้เกิดปัญหาต่อสภาพที่นาข้างเคียง เหมือนข่าวบ้าน วัด หลายจังหวัดในภาคกลางที่พื้นดินทรุดตัว จากภาวะน้ำท่วมและน้ำลด ทำให้พักอาศัยในบ้าน วัด ไม่ได้ ต้องอพยพไปอยู่สถานที่อื่นแทน
สถานีรถไฟแห่งที่สอง คือ สถานีรถไฟบ้านเต็งหนาม อยู่ใกล้ ๆ บ้านพักของผมครับ รูปแบบของที่ทำการสถานีแห่งนี้ เมื่อเปรียบเทียบกับสถานีรถไฟบ้านตูมแล้ว เป็นรูปทรงเดียวกัน อาจจะเพราะอยู่ใกล้แหล่งชุมชนเมือง ต้นไม้ยืนต้นสูง ๆ จึงค่อนข้างหาได้ยาก แต่ก็มีเอกลักษณ์เป็นของสถานี มีอ่างดอกบัวสวย ๆ แถมยังมีวิสัยทัศน์ของการรถไฟ ฯ ให้ดู (???) ครับ และนี่จึงเป็นที่มาของสถานีรถไฟตัว ต.
