วันอังคาร ที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๕๕๕

กราบสวัสดีค่ะครู     

เช้านี้หนูตื่นมาตั้งแต่ตีหนึ่งครึ่งแต่ก็ไม่ยอมลุกออกจากเตียง นิสัยนี้ยังแก้ไม่หาย นอนเปิดiPad แล้วก็หลับต่อ หลับๆตื่นอยู่สองสามครั้งจนสุดท้ายรู้สึกเหมือนมีใครมา งุงงิงอยู่ปลายท้าย ใจก็บอกไปว่า "ขอบคุณมากเดี๋ยวไปทำวัตรเช้าให้"พอลุกขึ้นมาอ้าว คุยกะใครจึงจัดแจงหุงข้าวเตรียมกับข้าวไปวัด ขึ้นไปทำวัดเช้าที่วัดแม่ชีน้อยเยอะมากวันนี้ คงมีอะไรพิเศษฟังเทศน์รู้สึกอนุโมทนาและสงบเจ้าค่ะเหตุการณ์ตอนเช้ายังตราตรึง ประทับใจค่ะวันนี้นั่งดูตนเองครูค่ะเอาเข้าจริงๆวันหนึ่งๆ หนูมีสติไม่ถึงสิบนาที ที่น่าเศร้าอาจจะน้อยกว่านั้น เห็นแล้วน่าอายจัง ทำประโยชน์ก็น้อย งานที่ทำก็ไม่ยากนะคะ แต่หนูแทบไม่พยายาม ตัวอย่างดีๆก็มีให้เห็นถมเถหนูมักจะมีความสงสัยว่า "ทำไมต้องทำ ทำเพื่อ"ทำให้งานที่ทำอยู่ชักช้า เมื่ิอเทียบกับศักยภาพที่มี เพราะแทบไม่ยอมดึงออกมาใช้เพราะตัวกูมันใหญ่มากแต่ปัญญานั้น มีน้อยอืม สิ่งที่เผชิญกับตนเองอีกเรื่องด้วยความที่เป็นคนคิดอะไรไม่รอบด้านตัดสินใจ สละสิทธิ์ ทุนปริญญาเอกแต่หนูไม่ได้แจ้งผู้อำนวยการก่อน เป็นการเบียดเบียนท่าน เกิดความขุ่นมัวจริงๆตามสมควร หนูก็ควรจะเรียนท่านก่อน ๆที่จะแจ้งกรรมการมานึกทบทวนกับตนเอง "รับผลตอนนี้ดีกว่า ได้แล้วสละสิทธิ์ หรือไม่ก็ถูลากถูกังจนไปทุกข์ที่ต่างประเทศ"รับเอาซะตั้งแต่ตอนนี้สิ่งที่ปรากฏขึ้นก็สมควรแก่เหตุอย่างไม่ต้องสงสัยเลิกงานตอนเย็นกว่าจะออกมาจากห้องก็มือนิสัยอ้อยสร้อยยังไม่ละชุดออกกำลังกายอยู่ในรถแค่เห็นฝนปรอยๆ ก็ชะงักละมาถึงบ้านก็เข้ามุมจริงๆหนูก็ใช้ชีวิตซ้ำๆเดินเข้ามุมเก่าๆ ตามความเคยชินแต่ไม่เก็บกวาดแล้วทำไมไม่ทำหล่ะการเปลี่ยนแปลงต้องเริ่มที่ตนเองนะครูทำแืนไม่ได้ ครูชี้ทางมาตลอดหนูก็ยังแถงอแง ตล๊อดนี่ไงสาเหตุของความไม่ก้าวหน้ากล้าแก้ไหมหล่ะติ๋วครูค่ะ ครูคงจะอดทนกับนิสัยไม่ได้เรื่อง ที่ขัดหนูขัดตามากใช่ไหมค่ะเพราะพอหันมองตัวเองที่ไรมีแต่ตำหนิ แต่ครูก็เมตตา หนูไม่สัญญาแล้วหล่ะค่ะว่ามันจะเป็นแบบไหนแต่ก็จะทำ ทำ ทำ แก้ไข แก้ไข ให้ดีที่สุดแล้วอดทนแนบใจกับความชั่วที่บีบคั้นอยู่ภายในศีลวันนี้เบียดเบียนตนเพราะไม่ตั้งใจมากพอยังทำอะไีแบบขอไปที ไม่ตั้งใจทำงาน
ศีลข้อสองก็ด่างพร้อย ศีลข้อสามกามยังเป็นอะไรที่บีบคั้นม่กค่ะครูข้อนี้หนักอยู่กับตนเองเจ้าค่ะ สัจจะยังรักษากับตนเองไม่ได้เจ้าค่ะศีลข้อสี่ด่างพร้อยศีลข้อห้ามานั่งดูจริงจังวันหนึ่งมีสติไม่ถึงสิบนาทีน่าตกใจแต่จริง คงต้องตอกย้ำกับตนเองว่า ที่ผ่านมา "ไม่พอ ไปฝึกมาใหม่"รักครูเจ้าค่ะ