ชีวิตนี้
มีใครสอนให้เราขี้เกียจ
มีใครสอนให้เราร้องไห้
มีใครสอนให้เราโกรธ
มีใครสอนให้เราเป็นคนไม่รับผิดชอบ
มีใครสอนให้เราเป็นคนเห็นแก่ตัว
คำตอบคือ ไม่มี
แล้วทำไม
พฤติกรรมที่แสดงออก ถึงเป็นการสั่งสมสิ่งเหล่านี้อยู่ทุกขณะ
พ่อแม่ไม่เคยนำพา ครูบาอาจารย์ไม่เคยสอนให้ตามใจ "กิเลส"
แล้วทำไมถึง "โง่" ให้มันจูงจมูกอยู่ได้
คนอื่นเขาไม่มีโอกาสแต่นี่อะไรมีมากกว่าใครเขา
จะเอายังไงอีก
จะบ้าเหรอ
เกิดมาชีวิตหนึ่ง มีสิ่งงดงามเข้าในชีวิตมิได้ขาด
แต่การรักษาโอกาสทำได้น้อยมาก
สิ่งที่ดำเนินอยู่ใจมีแต่วิ่งแร่เรียกร้องแต่ไม่เคยลงมือ
เฮ้ย
ไม่มีการงานใดสำเร็จได้ด้วยการท่องบ่น
ไม่มีสิ่งใดสำเร็จได้ด้วยการมัวมองแต่ผู้อื่นหากจะล้ม
ก็ต้องล้มด้วยการเดินทางของตนเอง
หากจะพลาดก็ต้องดีใจที่เป็นเครื่องหมายว่า"ได้ออกเดินทางแล้วมิใช่รึ"
"จะกลัวอะไรกับความผิดพลาดเพราะนี่คือเพื่อนแท้มิใช่รึ"
คือเพื่อนที่ต้องทำความรู้จักให้มากเมื่อรู้จักดีแล้วจะรักและขอบคุณเขา
เพราะมีเขาเราจึงมีปัญญาและได้เรียนรู้
การรู้จักตนเองเป็นเรื่องยิ่งใหญ่ต้องใส่ใจมากๆ
อยากเห็นบ้านสะอาด
อยากทำความสะอาดบ้านแต่ไม่มองบ้าน
ไม่ยอมจับไม้กวาดแล้วบ้านมันจะสะอาดได้ยังไง
มัวแต่ไปมองบ้านคนอื่นสมบัติของคนอื่น แล้วจะเห็นของจริงได้ไง
แม้การเบิ่งตาดู มันจะเจ็บ แต่มันก็จริง
และก็เป็นหนทางที่จะจบ
อดทนเด้อสู้ต่อไป
"อย่าแคร์คำคน อย่าสนใจใคร อย่าเปลี่ยนแนว คนแน่แน่วเท่านั้นผู้ชนะ"
