กลอนตลาด...พ่อพึ่งพิง..?

 

โอ้เวรกรรมอันใดเล่าเศร้าใจนัก

พรากความรักคนดูแลชะแง้หา

เดินเวียนวนคนโศกเศร้าเหงาวิญญา

น้อมวันทามากราบลงตรงตักเรา

 

ลูกร้องไห้ดุจน้ำตาเป็นสายเลือด

ดังถูกเชือดเลือดตกในใจเจ้าเหงา

ด้วยพ่อแม่มาตายไปไร้ร่มเงา

เพียงภาพเอาให้ลูกดูแทนหน้าตา

 

พ่อแม่จ๋าลูกคิดถึงพึงรับรู้

ทิ้งลูกอยู่กับความเหงาเศร้าหนักหนา

จะหาใครในหมื่นแสนแดนโลกา

ซับน้ำตาเหมือนพ่อแม่ไม่มีวัน

โอ้ใครหนอมากราบลงตรงตักนี้

หยดน้ำตาหาพ่อแม่มาพบฉัน

ยกมือหลูบดุจลูกน้อยค่อยพูดกัน

ปลอบลูกพลันพ่อพึ่งพิงอิงครู..เอย.