...
วันเวลาช่างหมุนเวียนเปลี่ยนแปลงไปรวดเร็วนักนะครับ หันมามองวิถีชีวิตที่ก้าวผ่านไปแต่ละก้าวย่างของวันวานดูบ้าง คือเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาแล้ว ยามเช้า ๆ เวลา 8 โมงตรงผมก็เดินทางไปทำหน้าที่สอนหนังสือที่ ม. ทักษิณถิ่นเมืองสงขลา ที่เปิดเรียนภาคพิเศษในรายวิชาเกี่ยวกับระเบียบวิธีวิจัยทางไทยคดีศึกษา แด่มวลว่าที่มหาบัณฑิต ที่มาลงทะเบียนเรียนวิชานี้จำนวน 8 คน ใช้เวลาอยู่ตรงนี้ประมาณเที่ยงวันนะครับ แล้วกลับที่พักในตัวเมืองหาดใหญ่ พอบ่ายแก่ ๆ ก้พาครอบครัวเลาะเลียบริมเลไปตามถนนคู่ขนานกับทะเลฝั่งอ่าวไทยไปนอนเมืองหัวไทรที่บ้านพักริมทะเล
พอรุ่งขึ้นมาเป็นวันอาทิตย์ยามเช้า ๆ เกือบ 7 โมงเช้าแล้วผมก็เดินทางเข้าไปยังเมืองนครศรีธรรมราชคือได้รับคำเชิญให้ไปถวายความรู้แด่พระคุณเจ้าและฆราวาสบางส่วนที่มาลงเรียนวิชาพระพุทธศาสนาเถรวาท ระดับปริญญาโท ของศูนย์บัณฑิตศึกษา ณ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย วิทยาเขตนครศรีธรรมราช เราเริ่มการเรียนการสอนกันในเวลา 08. 30 น. ไปจนถึงเวลา 11. 00 น. พระคุณเจ้าไปฉันภัตตาหารเพล เราฆราวาสก็ทานเพลด้วยละคือนั่งทานอาหารกันอีกโต๊ะหนึ่ง เพราะในเวลา 12.30 น. พวกเราต้องเข้าห้องเรียนและสอนกันต่อไปจนถึงบ่าย 15.00 น. ล่วงแล้วนั้นแลจึงได้เวลาเลิก
เมื่อเข้าห้องเรียนเพื่อถวายความรู้ในห้องดังกล่าวนี้ให้ชื่นชมในผู้เรียนเป็นอย่างยิ่ง เพราะมีครบทั้งอายุน้อยจนถึงอายุใกล้แปดสิบปีแต่อายุก็เป็นเพียงตัวเลข เพราะการศึกษาไม่มีวันสายสำหรับผู้สนใจเรียนรู้ มีพระเถระผู้ใหญ่ ท่านเจ้าคณะอำเภอ เจ้าคณะตำบล สมภารวัด อุบาสกอุบาสิกามาครบเลย คือมีพระภิกษุ พระภิกษุณี อุบาสก และอุบาสิกา มาเรียนร่วมห้องนี้ทั้งหมดจำนวน 40 รูป/คน
ช่วงแรกผมให้เปิดใจแนะนำตัว ผ่อนคลายไม่เคร่งครัด ทุกรูปทุกนามไม่ได้เอายศตำแหน่งมาด้วยคือให้เอาไว้ในวัดเรามาเรียนรู้ทุกรูปทุกนามเป็นดุจแก้วที่ว่างน้ำเพื่อมาเติมเต็มให้แก่กันและกัน เราเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กัน มีเมตตาไมตรีจิตมิตรภาพเอื้ออาทรต่อกัน มาลงเรือลำเดียวกันช่วยกันนำวานานี้ให้ลอยข้ามพ้นไปยังฝั่งฟากโน้นที่ฝันเอาไว้
แล้วผมนิมนต์ให้พระคุณเจ้าและผู้เรียนทุกคนได้แนะนำตนเองว่าเป็นใครมาจากไหนมีเป้าหมายอะไรจึงสนใจมาศึกษาเล่าเรียนที่นี่และตบท้ายด้วยการแจกลายแทงพร้อมจัดทำรายงานเพิ่มพูนความรู้ให้มากยิ่งขึ้น ในห้องเรียนนี้ทุกรูปทุกนามต่างมาเรียนรู้ไม่ต้องทำเคร่งเกรงกันไป แต่มาระเบิดมุมคิดเอาออกมาแชร์กันแลกเปลี่ยนกันเพื่อสร้างองค์ความรู้ใหม่ในกันและกัน เพราะทุก ๆ ท่านผ่านประสบการณ์การเรียนรู้มาอย่างช่ำชองเชี่ยวชาญอยู่แล้ว เราจึงต่างมาเรียนรู้ในกันและกันก็เท่านั้นเอง
เมื่อดวงตะวันคล้อยลอยลงต่ำผมก็อำลาจากเมืองคอนย้อนมาเมืองหัวไทรรับลูกเมียพาเสบียงใส่ท้ายรถบรรทุกล่องลงสู่นครหาดใหญ่ตามเดิมสิ้นสุดการเดินทางระหว่างวันอาทิตย์นั้นแล.
