ชีวิต

 

 

 

ทุกคนรู้ดีว่า ชีวิตทุกชีวิตล้วนแต่เดินทางไปพบกับจุดจบทั้งสิ้น  ชีวิตจะถึงจุดนั้น ช้าหรือเร็วย่อมไม่มีใครกำหนดได้   

 

" เกิดขึ้น  ตั้งอยู่  ดับไป " คือความเป็นจริงที่สุด  ชีวิตเกิดขึ้น  ดำรงอยู่เพียงชั่วครู่ แล้วก็จบลงไป  ไม่ผิดอะไรกับเกลียวคลื่นที่ม้วนตัวเข้าหาฝั่งแล้วก็กลืนหายไปกับผืนทราย

 

 

" ความหวัง " คือ แรงพลังที่ส่งให้ชีวิตยืนหยัดต่อสู้กับปัญหาและอุปสรรคนานัปการ  ตราบใดที่ชีวิตยังมีความหวัง  ก็ยังคงมีแรงส่งให้เราเดินไปตามถนนของชีวิตได้ แม้ความหวังนั้นจะโชติช่วง หรือ ริบหรี่ เพียงใดก็ตาม

 

บางครั้ง จู่ ๆ ความหวังที่ดูว่าช่วงโชตินั้น ก็ดับลงไปดื้อ ๆ แทนที่แรงพลังใจอันเต็มเปี่ยมนั้นจะผลักดันให้ชีวิตเดินไปข้างหน้า  กลับทรุดลง  หมดแรง ท้อแท้ได้อย่างไม่คาดฝัน

 

 

"ความแน่นอนที่สุด ก็คือ ความไม่แน่นอน "  คือกฎของโลก  หากมันเกิดไปตามวิถีของมัน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้  ห้ามหรือเปลี่ยนแปลงไม่ได้ ทุกคนต้องยอมรับ แต่ถุ้าหาก ความไม่แน่นอนนั้น เกิดจาก การจงใจและเจตนาให้เกิดความไม่แน่นอน  ชีวิตก็คงไม่ผิดอะไรกับอากาศธาตุที่ว่างเปล่า  หมดสิ้นความหวังใด ๆ ไม่ผิดอะไรกับเกลียวคลื่นที่กลืนหายไปกับผืนทราย ....อย่าง.... ไร้ร่องรอย....