พระญาติของพระพุทธเจ้ายังมีอยู่ในโลกที่เมืองตันเซ็น

                 การเดินทางที่เราไม่ต้องใช้ความพยายามคือการไปเป็นหมู่คณะ...แต่ร่วมกันจ่ายค่ารถเดินทาง...ช่วงที่ผมพักอยู่ในเมืองพาราณสี...มีการตกลงว่าไปประเทศเนปาล...

                  คุณราชูขานา  เป็นชาวอินเดีย...มีบ้านอยู่เมืองนี้...และพูดภาษาไทยได้ดียอดเยี่ยมน่านับถือในความพยายามของเขา...เขาทำธุระกิจทัวร์...ทั่วประเทศ...เวลาทัวร์จากเมืองไทยไป...เขาทำหน้าที่ดูแล...เงินไทยตกอยู่ในมือของเขาหลายล้านบาทต่อปีครับ...

         เขาจัดการเรื่องรถบัสที่จะไปประเทศเนปาล...ช่วงบ่ายแก่ๆ  เรามาถึงชายแดน...เมื่อตรวจบัตรผ่านได้แล้ว...รถวิ่งเข้าสู่เนปาลประมาณ  20  นาที  ก็ถึงสวนลุมพินีวัน...หรือ

ลุมมินเดที่ใช้เรียกในปัจจุบัน...

            เป็นพุทธสถาน...ที่ประสูติของสิทธัตถกุมาร...กาลต่อมาได้เป็นพระพุทธเจ้า...ในวันศุกร์ของค่ำคืนวันเพ็ญเดือน 6...หรือในวันวิสาขะบูชาก่อน  พ.ศ.  80  ปี...

               ผมลงจากรถแล้วเดินลัดเลาะริมสระน้ำมองไปข้างหน้าตรงเสาหินของพระเจ้าอโศกมหาราชที่มาตั้งไว้...ภายหลังพุทธปรินิพพานได้ประมาณ  300 ปี...ถือว่าตรงนี้คือที่ประสูติ...ถ้าไปด้านขวาก็ขึ้นบันไดไปสู่เทวาลัย...ด้านในทำรูปพระมารดาในท่าใช้มือข้างหนึ่งโน้มกิ่งไม้และพระกุมารอยู่ในท่า

เดิน...มีดอกบัวรองรับพระบาท...

                หลังจากผมน้อมรำลึกถึงคุณพระรัตนตรัยแล้ว...เดินออกมายืนพิจารณาดูเสาหินของพระเจ้าอโศก ฯ เห็นมีล่องรอยถูกทำลายจากคนใจบาปทั้งหลาย...บนยอดเสามีสิงโตแกะสลักไว้แต่ถูกทำลาย...ที่สมบูรณ์ถูกเก็บไว้ในพิพิธภัณฑ์ที่สารนาถ...

               ทำให้ผมนึกถึงคำกล่าวท่านผู้รู้ว่า...หินทั้งแท่งแสร้งทำให้หวำโหว่...เป็นสิงโตได้สนิทไม่ผิดแผน...จะทำคนให้ดีแม้มีแปลน...ยังยากแสนยิ่งกว่าแวะแกะสิงโต...ฮา ๆ เอิก ๆ

         ผมเดินออกไปในทุ่งกว้างประมาณ  20  เมตร  แล้วมองออกไปพ้นชายป่าเห็นเทือกขุนเขาหิมาลัย...ขาวไปด้วยหิมะ...ทอดยาวจากขวาจรดด้านซ้ายมองจนสุดสายตาครับ...

          เมื่อก้มกราบลา...เหมือนกับน้ำตาจะไหล...ต้องขอลาแล้วไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้หวนกลับมา...พุทธสถานนี้เป็นแห่ง...ที่  4...ที่สำคัญ  ในสังเวชนียสถานที่ผมเคยไปมาแล้ว...

              รถเรามุ่งหน้าเข้าไปในเนปาล...จนมาถึงเมืองตันเซ็น...เราพักที่เมืองนี้...ชาวเมืองนับถือพุทธศาสนา...พวกเขาเป็นพระญาติที่สืบเชื้อสายมาของพระพุทธเจ้า...พวกเขามาจากตระกูลศากยะหญ้า...ศากยะอ้อนั้นเองครับ...สิ่งเหล่านี้...ได้บันทึกไว้ในหนังสือบาลีธรรมบท..จำได้.สมัยผมเรียนบาลีครับ...

                เป็นอันว่าค่ำคืนนั้นเราได้พบสนทนากับประมุขของชาวพุทธและพระญาติของพระพุทธองค์ที่ผมนึกว่าหาไม่เจอแล้วในโลกนี้...แต่ยังมีที่เมืองตันเซ็นนี้เอง...

โปรดติดตามตอนต่อไป 

 ด้วยความปรารถนาดี 

 จาก...umi