ก้าวแรกการทำงานกับผู้ปัญหาสุขภาพจิต

บันทึกสมุดเล่มนี้ อยากเล่าประสบการณ์ ที่ผ่านมามากับการทำงานกับผู้มีปัญหาสุขภาพจิต

"ก้าวแรก" ในการทำงานกับผู้มีปัญหาสุขภาพจิตนั้น ไม่เคยคิดว่าจะมีสิ่ง ดี ดี เกิดขึ้นในชีวิตมากมายที่ได้พบด้วยตนเอง จากประสบการณ์ในการทำงาน

เพราะเรา(ตัวเอง)ไปนิยามคำว่า ผู้มีปัญหาสุขภาพจิต คือ สุขภาพจิตไม่ดี  ไม่ดี เพี้ยน ไม่ปกติ ฯลฯ แล้วแต่ว่าเราจะสรรหามานิยาม เพื่อให้มันไม่ดี แต่ความจริงหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ 

หากเรากลับไปมอง" มุมใหม่" ให้ความสำคัญกับสิ่ง ดี ดี แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้าย เราก็จะพบว่า สิ่ง ดี ดี นั้นเกิดขึ้นตลอดเวลา

เหตุเกิดเมื่อ "เป็นผู้หญิงแท้จริงแสนลำบาก" เนื่องจากไม่สามารถเลือกได้ว่า เราเป็นพยาบาลผู้หญิง ต้องทำงานกับคนไข้ผู้หญิงเท่านั้น ก้าวแรก จึงถูกมอบหมายให้ทำงานในตึกผู้ป่วยชาย ความกลัว ความกังวล มีแน่นอนแต่ เมื่อได้รับมอบหมายก็ต้องรับผิดชอบ

เนื่องจากเป็นตึกที่รับย้ายคนไข้ที่อาการดีแล้ว รอกลับบ้าน ด้วยความที่อ่อนประสบการณ์ จึงไว้วางใจคนไข้มากไป ทำให้ภัยมาถึงตัว แต่จะเหมารวมว่าคนไข้ทุกคนต้องเป็นอย่างนั้น ไม่ใช่นะคะ เพราะ "ตั้งแต่ทำงานมาเจอแค่ครั้งเดียว"

ในครั้งนั้น ได้มอบหมายให้คนไข้ไปหยิบอุปกรณ์ที่ใช้ในการทำอาหาร เพราะเป็นกลุ่มฟื้นฟูสมรรถภาพ แต่คนไข้มาบอกว่า หาไม่เจอ ในใจก็คิดว่า "หลอกเราหรือเปล่า" แต่ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นได้บอกให้คนไข้ลองกลับไปหาดูอีกครั้ง ก็ได้รับคำตอบเดิมคือ ไม่เจอ จึงบอกคนไข้เดินไปก่อนแล้วจึงเดินตามไป เพราะถูกสอนมาว่า ต้องให้คนไข้เดินก่อนเสมอ เพื่อความปลอดภัยแต่ก็ไม่วาย..จนได้ค่ะ

ด้วยความดีใจ ที่เห็นอุปกรณ์ที่หาไม่เจอ จึงเดินแซงคนไข้เพื่อชี้ให้เห็นว่าอุปกรณือยู่ตรงนี้เอง แต่มารู้สึกตัวก็ช้าไปแล้วค่ะ ..... จึงใช้ความสงบสยบความเครื่อนไหวบอกให้คนไข้ถอยออกไป

ส่วนพยาบาลหรือคะ...ร้องไห้สองวันสามคืน ฝันร้ายกลางคือ จนกระทั่งมารดา ต้องทำพิธีบายศรีสู่ขวัญ ทำพิธีเรียกขวัญให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว จึงรู้สึกดีขึ้น

ก้าวแรกในครั้งนั้น ทำให้เข้าใจเรื่อง การระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยมากขึ้น และเข้าใจเรื่อง social support จากพิธีบายศรีสู่ขวัญ