โคชเป็นฝ่ายบุ๋น ฟาก็เป็นฝ่ายบุ๋น ต่างก็เป็นสิ่งเดียวกัน

   

 

     การเป็นวิทยากร   สิ่งสำคัญที่สุดคือสภาพแวดล้อมของเวที  และความพร้อมของผู้ร่วมวงเวที  การพัฒนาครู ฟา ครั้งนี้ผู้ที่เข้าร่วมวงย่อมเป็นผู้เยี่ยมยุทธในพื้นที่  

บางท่านเป็นเจ้าสำนัก

บางท่านเป็นกระบี่มือหนึ่งของป้อมค่าย สำนักที่สังกัด

 และหลายท่านก็เป็นนักศึกษา  ผู้เสาะแสวงหาของวิเศษ ในการเข้าสังกัดค่ายพรรค

 

     อาจารย์เอกนำเวทีเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21 ที่โลกไร้พรมแดนทั้งการสื่อสาร  การค้า และวิชาการต่างๆ ดังนั้นต้องเตรียมพร้อมกันในทุกๆด้าน   เหมือนการเข้าสู่ยุคยุค IT โกเบอร์ไลเซชั่นที่ผ่านมา

 

     แต่ผู้เขียนไม่ค่อยกังวลกับการเข้าสู่อะไรๆ ที่ใหม่ๆตามที่เขาเตรียมการกัน  เพราะถึงอย่างไรก็มีคนไทยๆ  อีกหลายคนก็ยังคงวนเวียนเตรียมพร้อมแบบไทยๆเรา ตามสภาพการที่เห็นและเป็นอยู่

 

     มาถึงคิวโคชปุ้ย เหมือนที่จั่วหัวเรื่องไว้ว่าสภาพแวดล้อมของเวทีต้องเอื้อต่อการเป็นคนชวนคุยตามทักษะของแต่ละคน  เพราะทักษะวิชาการโคช ของโคชปุ้ย เป็นไปในลักษณะของการแอคชั่น ให้เห็นด้วยการกระทำ(ยอน)ให้มีพลัง ดังนั้นเมื่อการดับ เซียนโดยการ กินพลางพูดพลาง  แล้วยังนั่งพูด  แต่ถึงอย่างไรโคชชั้นเทพย่อมเอาอยู่ ไม่เป็นอุปสรรค  ทฤษฎีวิชาโคช คนที่ทำมากับมือย่อมเชื่อมั่นและศรัทธา ในวิชาที่คิดค้น  โคชปุ้ยก็เช่นกัน ลีลาท่าทางและความมั่นใจเป็นทุนในการชวนคุยได้เกินร้อย  

 

   คำถาม แล้วก็มาถึงคำถามที่โคชชวนคุยและถาม  ทั้งเรื่องตัวเลข 1000 และตัวหนังสือความแตกต่าง ว่าทุกคนเห็นสิ่งเหล่านี้แล้วนึกถึงอะไร   ในคำถามความแตกต่าง ผู้เขียนมองเห็นและคิดถึง ความงาม  เพราะมีความแตกต่างคือมีความงาม เป็นความหลากหลายที่สวยงาม  โคชปุ้ยบอกว่า การเป็นโคชกับการเป็น ฟา แตกต่างกัน  ในประเด็นนี้ ผู้เขียน คิดเห็นว่าเหมือนกัน ต่างกันที่ความแรงและรูปแบบของการเป็นผู้ให้  เปรียบการโคชเป็นฝ่ายบู๊ การ ฟาเป็นฝ่ายบุ๋น  

 

     แล้ทำให้ผู้เขียนนึกต่อไปถึงนิทานที่ได้รับฟังมาเมื่อ 50 ปีล่วงมาแล้ว  แต่เวลาไมมี  ทำให้ไม่ได้เล่านิทานประกอบ  จึงนำความคิดมาขยายความต่อทางบันทึก  ให้ลองนึกตามว่าที่ผู้เขียนนึกคิดความแตกต่างของโคชกับ ฟาเป็นอย่างไร ....

 

          เรื่องมีอยู่ว่า ลมพายุ  กับลมเพ  ลมพัด ต่างอวดอ้างถึงความดีวิเศษของตน ลมพายุก็อ้างว่าเขาเป็นพายุมีอานุภาพมหาศาลสามารถพัดทำลายล้างสรรพสิ่งให้ราบเป็นหน้ากลอง   ส่วนลมพัดก็บอกอ้างว่าเขาเป็นลมแห่งการสร้างสรรค์ความสบายให้กับสรรพสิ่ง  แล้วลมทั้งสองชนิดก็ท้าทายทดลองความแรงกัน โดยท้ากันว่าหากใครลมไดสามารถ พัดพาให้ลิงตกจากต้นไม้ได้  ก็จะเป็นผู้ชนะ  เรียกว่าลมชนะ (ชนะลม ยาหอมยี่ห้อหนึ่ง)

 

     แล้วลมพายุก็อาสา พัดพาก่อน พัดจนต้นไม้ล้มระเนระนาด แต่ลิงพอเห็นพายุมาก็ตั้งตากอดต้นไม้ จนลมหาย ก็ยังกอดต้นไม้อยู่ได้  ฝ่ายลมพัดถึงเวลาก็พัดอย่างแผ่วเบา  จนลิงหลับพลัดตกจากต้นไม้

      ดังนั้นในความเห็นของผู้เขียน ทั้งโคชและ ฟา ก็ เป็นทั้งฝ่ายบู๊ ฝ่ายบุ๋น เป็นทั้งลมเพ ลมพายุ.....ด้วยประการะฉะนี้แล

ความแตกต่างที่สวยงาม