บทเรียนที่ไม่มีตัวโน๊ต...บันทึกไว้เตือนใจตัวเอง

ความอยากมีเหมือนกันทุกคน....อยากได้ อยากเป็น อยากมี

เป็นการเอาความรู้สึกของตัวเองเป็นที่ตั้ง ...วุ่นวายใจ....คิดแต่สิ่งที่ต้องการได้ .... ใจจึงไม่หยุดนิ่ง

....

มองเห็นความอยาก...เป็นวัฏสงสาร...เป็นทุกข์กองโต ที่บ่อยครั้ง สิ่งที่ทำลงไป เพียงเพราะอารมณ์อยาก... ทำให้ขาดสติ

เคยหยุด นิ่ง....แต่ความรู้สึกอาจไม่เฉย เพราะใจของเรามีสิ่งมากระทบมากมาย ใจจึงต้องหม่นหมองตาม

หลายต่อหลายครั้ง ที่โลกของการเรียนรู้ถูกกระทบ มองสิ่งที่ผ่านมาในอดีต... ได้เห็นความอยากยิ่งใหญ่ อยากมีอำนาจ อย่างขาดสติ

ความอยากเหล่านี้.... เป็นความอยากที่ไม่เคยพอ ไม่มีอิ่ม มีแต่ความหิวความกระหายเป็นที่ตั้ง

สิ่งที่เป็นผลพวงตามมา....จึงมีมากมายนัก

หนำซ้ำยังเป็นการทำลาย... ความรู้สึกที่เคยรู้สึกดีต่อกันในหัวใจของใครหลาย ๆ คน ให้มันมลายหายไป... อย่างน่าเสียดาย

ชีวิตอาจเป็นพรหมลิขิต...ที่ขีดเส้นเดินด้วยตัวเอง....มีผิดหวัง สมหวัง สูญเสีย และเสียใจ



หากแต่ว่า...หัวโขนที่ใครก็ตามได้สวมใส่มัน

นำมันมาสร้างศรัทธา ให้แกร่งกล้าพอที่จะทุบความอยาก ทุบอำนาจ ให้เกิด...ปัญญา ได้

งานที่ได้ร่วมแรงสร้างกันขึ้นมา....องค์กร บุคลากร และการได้ใจซึ่งกันและกันก็จะเกิดขึ้น

ยังคงเชื่อมั่นเช่นนั้น.....

และขอเป็นกำลังใจให้ผู้ที่กำลังท้อแท้ ท้อถอย ขออย่าได้สิ้นหวัง