25 พฤษภาคม 2539

เมื่อคร้้งข้าพเจ้าเป็น "เด็ก" วัยรุ่น
เช้าวันหนึ่ง ข้าพเจ้าเดินวนทั่วบ้าน
ด้วยเหตุผลสองประการ
หนึ่ง กำลังหายางลบมาทำการบ้าน หาไม่เจอ
สอง ใจลอยฝันหวาน เพราะเป็น "วันเกิด"

พ่อที่กำลังออกบ้านไปอยู่เวรถาม "หาอะไรหรือลูก"
สิ่งที่เราพ่อลูก มีตรงกัน และเข้าใจกันดีเวลาแม่บ่นคือ
'ขี้ลืมเป็นเลิศ'
ข้าพเจ้าก็ตอบไปว่า หายางลบ
...
แต่แล้ว
ประสบการณ์อกหักจาก puppy love  ก็บังเกิด
ด้วยเหตุผลว่าเขาคนนั้น "ลืมวันเกิด"
ข้าพเจ้าคาดหวังว่า เขาต้องเห็นเราเป็นคนสำคัญ
ต้องอวยพร ต้องมีของขวัญพิเศษให้แปลกใจ
คืนนั้น จึงเข้านอนด้วยน้ำตา
...
เช้าตืนขึ้นมา ก็พบ ถุงพลาสติก 7/11
ภายในมี ยางลบใหม่เอี่ยมอยู่หนึ่งก้อน
พร้อมกับขนมเยลลี่แข็งของโปรด
...
ที่จริงวันเดียวกันนั้นก็เป็น วันเกิดของพ่อด้วย
ข้าพเจ้า ไม่ได้อวยพร ไม่มีของขวัญพิเศษให้พ่อแปลกใจ
ภายในครอบครัวเรา ไม่ได้ถือวันเกิดเป็นวันพิเศษมากนัก

ยางลบของพ่อ
ได้เตือนสติข้าพเจ้าว่า..
มีคนที่ไม่เคยลืมที่จะรักเรา
แม้เลิกเวรดึกดื่น แม้เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ
แล้วเราละ รักใครเป็นหรือเปล่า ?
เราที่ใส่ใจแต่ความรู้สึกตัวเอง
กลับเรียกร้องผู้อื่นมากเหลือเกิน

ผ่านมาหลายปี
เมื่อข้าพเจ้าเป็นนักศึกษาปีสุดท้าย ไปฝึกงานไกล "ตั้ง" จ.ลำปาง
นึกขำ เมื่อค้นกระเป๋าเดินทาง
พบสิ่งที่พ่อหยอดไว้
เป็นขนมเยลลี่แข็ง ยี่ห้อเดิม
ยังเก็บไว้เป็นที่ระลึก "ฟอสซิลเยลลี่" 

=====

25 พฤษภาคม 2555

"คอมเครื่องนี้เก่าแล้ว อืดมาก พี่ว่าจะเปลี่ยนเครื่องแล้ว"
ข้าพเจ้าบ่นกับนักศึกษารายหนึ่ง ขณะเปิดไฟล์ในโน๊ตบุคของตัวเอง
"ผมขอซื้อต่อได้ไหมครับ น้องผมจะได้มีไว้ใช้พิมพ์งาน"
...จุดประกายให้เราคุยกันสักพักใหญ่ๆ
"ผมมีแต่แม่กับน้อง  แม่รับจ้างที่แห่งหนึ่ง ถ้าผมจบจะไม่ให้แม่ทำงานแล้ว เพราะท่านเหนื่อยกับเรามามาก"
นักศึกษาถาม ว่าข้าพเจ้าจะขายต่อเท่าไหร่
" 500 บาท" ข้าพเจ้าตอบ 
"แต่ขอเอาข้อมูลในนี้ออกก่อน วันอังคารได้ไหมค่ะ"
นักศึกษา ยิ้มดีใจ

ตกเย็น ข้าพเจ้านำเรื่องนี้มาปรึกษาพ่อ
"เอาอย่างนี้..ตอนที่น้องเขาเอาเงิน 500 มาให้
ก็บอกไปว่า ตอนนี้น้องซื้อเครื่องจากพี่แล้วน่ะ
แต่พี่จะฝากจำนวนเงินนี้ให้น้องไปทำบุญ"

###

ก็เพราะ

"หนึ่งเป็นร้อยเป็นล้านขอแค่ใจเรายอมเริ่มต้น
ไม่ว่าคนไหนคงต้องถึงสักที"

ความรักในครอบครัว
จึงเป็นจุดเริ่มต้นของสันติสุขของสังคม