ฉันยืนอยู่บนอีกฝั่งหนึ่งของสายน้ำยามเย็น
มองไปยังฝั่งตรงข้าม
มันคือทิศใต้ของบ้านเรือนขนาบตัวฉันไว้
สายน้ำเชื่อมต่อโลกสองโลกถึงกัน
ฝั่งสองฝั่งบรรจบกัน
และบัดนั้นเองฉันพลันมองไม่เห็นสายน้ำ
เพราะทุกคนมายืนอยู่เบื้องหน้าของฉัน
อาบใบหน้าด้วยแสงอ่อนเยาว์ของยามค่ำ
พวกเขาไม่ได้พร่ำบอกสิ่งใดกับฉัน
บทสนทนาก็เป็นไปอย่างเย็นชาและเหินห่าง
ระหว่างเขากับฉันอาจเป็นสายน้ำคั่นกลาง
และกว่าความรู้สึกจะเดินทางมาถึง
ก็คงอ่อนแรงเพราะฝีก้าวเหน็บหนัก
ฉันคิดว่าพวกเขาอาจพกพาความรักมาด้วย
เพราะพวกเขาหยิบยืมไปหลังจากไถ่ถามฉันเนิ่นนาน
มันจะกลับมาเป็นจุดเริ่มต้นอีกครั้ง
ดินและท้องฟ้าบังเกิดแสงสว่างขึ้น
ณ ขอบขั้นของความมืดซึ่งไต่ความสูงขึ้นไปตามแสงดาว
ฉันคิดถึงพวกเขา และพวกเขากำลังล่องเรือมา
จากฟากฝั่งสุดสายตานั่น
ระหว่างทางพวกเขาอาจทักทายเครื่องหมายของการดับสลายและการผลิบาน
ฉันยังเชื่อมั่นว่า พวกเขาอาจเข้ามาหาฉันพร้อมกับความรัก
เพราะเขาจากฉันไปด้วยความรักซึ่งฉันค้นพบ ณ ฝั่งนี้ของลำน้ำ
