...

บันทึกนี้มีเรื่องเล่าถึงการศึกษาที่ทุกคนต่างผ่านประสบการณ์มาแล้วด้วยกันทั้งนั้น  เท่าที่ได้เรียนมาในประเทศไทยเรานี้ถ้าเป็นโรงเรียนเราเปิดการเรียนการสอนในเวลาราชการหลังเคารพธงชาติแล้วก็รับฟังโอวาทจากคุณครูแล้วก็เข้าห้องเรียนเพื่อเรียนหนังสือ โดยเราเรียนไปจนถึงบ่ายสี่โมงครึ่งก็เลิกเรียนกลับบ้านกัน  หมายความว่าในเวลาทำงานระบบราชการของเมืองไทยเราเริ่ม 08. 30 น. – 16. 30 น.

 

สำหรับการเรียนการสอนในโรงเรียนพระพุทธศาสนาในเมืองไทยนั้น  อย่างในมหาวิทยาลัยสงฆ์ของไทย  ขอยกเอากรณีมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยที่ยูมิเคยเรียนผ่านมาแล้วคือ  มีการเรียนเริ่ม 13. 00 น. ไปจนถึง  19 . 00 น.  หมายความว่าเราเรียนช่วงบ่ายกันละ  แล้วช่วงเช้าละ  ไม่มีเรียนครับ  ฟรี  หรือว่างเพื่อให้พระสงฆ์ทำกิจกรรมทางพระพุทธศาสนามีสวดพุทธมนต์  ทำบุญฉันเพลที่บ้านงานของเจ้าภาพอย่างนี้เป็นต้น

 

บันทึกนี้ขอเล่าเรื่องการเรียนในประเทศมาเลเซียที่ได้ยินมาครับว่า เด็ก ๆ เขาไปโรงเรียนตอน 07 . 00 น. แล้วเรียนไปถึง 13 . 00 น. ก็เลิกเรียนและกลับบ้าน  ครูทั้งหลายเลยมีเวลาทำสวนยางสวนปาล์ม  แถมยังมีเงินเดือนสูงด้วยนะนี่

เด็กคนนี้เป็นลูกชาวสยามในมาเลเซียเธอชื่อ ด. ญ. สุชาดา  ขุนสุวรรณ  อยู่ชั้น ป. 6  ถ้าผมจำไม่ผิดนะ  เธอกลับมาจากโรงเรียนวันนี้ที่เจอคือประมาณ  13 . 00 น.   คือว่า หลังเลิกเรียนแล้วเด็ก ๆ ก็กลับมาอยู่บ้าน  พอดีว่าบ่ายสองกว่า ๆ เด็ก ๆ เหล่านี้ก็เดินทางไปโรงเรียนสอนภาษาไทยในวัดมีพระสอนและเรียนไปจนถึง 20 . 00 น.  

 

 พระคุณเจ้าจึงมีบทบาทเป็นเพื่อนเด็ก ๆ เป็นตัวกลางระหว่างพ่อแม่กับเด็กเวลาเกิดปัญหาพระเป็นตัวประสานได้ดีมากเลยละ  พระสงฆ์จึงเป็นทีพึ่งของชาวบ้านคนสยามในมาเลเซีย พระสงฆ์เป็นกาวใจให้ชุมชนท้องถิ่นที่น่าชื่นชม 

 

 ผมจึงคิดว่าวันเวลาเรียนนั้นน่ามีการบริหารจัดการให้ดีไม่ใช่เรียนจนเด็ก ๆของเรา มึนมาถึงบ้านและดูกระเป๋านักเรียนแต่ละคนหลังโก่งเลยละครับเจ้านาย...อิ อิ อิ