ฉันสะกดคำว่าให้อภัย สะกดไม่ถูกหรอก

  เว้นระยะการเขียนไปเพื่อให้เป็นไปตามจริงว่าคนเรากว่าจะคลายโกรธได้ แล้วเริ่มนับหนึ่งจะให้อภัยกันนั้น มันก็นานประมาณนี้แหละ นี่สำหรับเรื่องราวกับคนที่ไม่ได้ผูกใจเจ็บต่อเนื่อง กระทบกระทั่งกันตลอดเวลา แบบนั้นผู้เขียนว่าตลอดชาติ จนข้ามชาติไปเกิดใหม่ ก็จองเวรกันไม่หยุดแน่นอน

  ความจริงขณะที่เรามีเรื่องราวชวนโมโหและโกรธใครอยู่นั้น จะมีกัลยาณมิตรมาคอยสะกิดใจเรื่องให้อภัยกันเสมออยู่แล้ว  แต่เราก็หูอื้อไปหมด แถมยังแอบค่อนอยู่ในใจเสียอีก ว่าทำกันขนาดนี้ ฉันสะกดคำว่าให้อภัย สะกดไม่ถูกหรอก แต่ก็แปลก เมื่อเราไม่ใช่คนสุดโต่งมากนัก เมื่อความโกรธจางลง เราก็นึกถึงการอภัยได้เองอยู่ดี บางครั้งสำนึกภายในก็บอกว่าเราผิด นึกอยากทำให้เขายกโทษให้เราเหมือนกัน หรือฝ่ายตรงข้ามผิดพลาดไปแล้ว ก็ยังมีความคิดอยากอโหสิให้เบากายเบาใจ พร้อมที่จะเดินไปด้วยกันได้อีก แต่มันติดขัดกับจินตนาการ ที่เราสร้างภาพให้กับตัวเอง

 เช่นเมื่อสำนึกผิด ก็เห็นภาพตัวเอง ต้องยินยอมงอนง้อ อ่อนน้อมเข้าหา ยิ้มแย้มเพื่อสร้างบรรยากาศให้ชื่นมื่น แต่เรากลับพบว่าคนที่เราไปขอโทษนั้น กลับทำถมึงทึง โกรธเกรี้ยวตอบมาอีก หรือไม่ก็ได้ทีขี่แพัไล่ พร่ำตอกย้ำความผิดของเราให้ช้ำเข้าไปอีก มีการสำทับหวังให้เราเข็ดหลาบ แบบนี้จะเข้าไปขอโทษดีไหม ไม่ดีกว่า

 แต่อีกกรณีหนึ่ง เราตั้งใจจะเข้าไปบอกคู่กรณีว่า ที่เขาทำกับเรานั้นถึงแม้ว่าเขาจะผิดพลาดไป เราก็จะไม่ถือโทษ จะมาอโหสิให้ เลิกแล้วต่อกันเถอะ ไม่ต้องเครียดกันต่อไป ฟังดูดีนะ และท่าทีเราขณะนั้น ก็คงดูน่าเลื่อมใสตามกระแสใจที่สูงส่ง แต่ทว่า เชื่อเถอะร้อยทั้งร้อย ใครจะยอมรับว่าตนผิด ก็มันเถียงกันไปแล้ว เขาก็ต้องกล่าวโทษเราคืนเหมือนกัน พูดทำนองนี้แหละ แต่ในเมื่อเราไม่ผิด แล้วจะทนการต่อว่าเอาคืนได้หรือ...ไม่น่าจะทนได้ นอกจากจะมีรายการยกต่อไปเสียมากกว่า

 สรุปว่า กว่าการให้อภัยจะเกิดขึ้นจริง หรือยอมรับกันได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆเสียแล้ว เพราะคนเรามีทิฏฐิมานะพอๆกัน และต้องการกำลังใจอย่างสูง ที่จะประกอบกรรมดีนี้ให้สำเร็จลุล่วงไปจนได้ การให้อภัยจึงเป็นการปฏิบัติธรรม และเป็นทานชั้นสูง ที่จะทำให้คนสร้างกรรมนี้ ได้รับบารมีติดตัวไปข้ามภพข้ามชาติทีเดียว และการกระทำด้วยน้ำใสใจจริง จะมีพลังถึงกับเปลี่ยนผังเดิมไปสู่ผังชีวิตที่ดูดีกว่า นุ่มนวลน่าเมตตาต่อผู้พบเห็นยิ่งนัก

 แต่อุปสรรคมีมากขนาดนี้ แล้วจะทำสำเร็จได้อย่างไรหนอ เดี๋ยวเรามาช่วยกันคิดบันทึกหน้าดีกว่าค่ะ