ผมมานั้งหน้าเคาน์เตอร์ยื่นใบส่งตัวด้วยความเหน็ดเหนื่อยและท้อแท้ ตั้งใจว่าจะไม่เดินไปไหนอีกแล้วจนกว่าจะยื่นใบส่งตัวให้เสร็จ หากไม่ได้เข้าพบแพทย์ในวันนี้ก็อาจจะไม่รักษาเลย มองดูคนอื่นๆที่นั่งอยู่ด้วยอารมณ์ที่ไม่น่าจะแตกต่างกันมากนัก

   แล้วก็มาถึงวันนัดพบแพทย์ครั้งแรก หลายๆคนบอกผมว่าให้ไปแต่เช้าตีสี่ตีห้าได้ยิ่งดี เพราะรพ.ดังๆของรัฐมักจะมีคนเยอะมากๆ ผมจึงต้องออกบ้านแต่เช้าแล้วนั่งรถเมล์สายธรรมดาด้วยคิดว่าน่าจะถึงรพ.ก่อนเจ็ดโมงทันตามใบนัดที่ระบุ เจ็ดโมงครึ่ง

   ถึงรพ.หกโมงครึ่งผมเห็นคนเต็มชั้นล่างไปหมด ต้องค่อยๆดินเบียดเข้าไปถามคนที่ต่อแถวกันอยู่ เขาบอกเข้าแถวเพื่อให้เจ้าหน้าที่ตรวจเอกสาร ถามประชาสัมพันธ์อาสาว่าต้องทำยังไงบ้าง เธอแนะนำว่าให้ไปถ่ายสำเนาใบนัดแล้วไปเอาบัตรคิวเพื่อรอเรียกยื่นใบส่งตัว ไม่ต้องรอตรวจเอกสาร

   ผมได้คิวที่๓๖๓ ขณะเวลายังไม่ถึงเจ็ดโมงเลยแสดงว่าคนที่ได้คิวแรกต้องมาแต่เช้ามืดขนาดไหนหรือว่ามีใครคอยหยิบให้ ผมนึกสงสัย  ระหว่างเดินหาที่ยืนเหมาะสักที่ก็ต้องขอโทษขอโพยกับผู้คนมากมายที่แม้เพียงขยับตัวโดยที่ไม่ระวังก็จะโดนชนจะโดนเบียดกันได้ง่ายๆ

   ผมได้ที่ยืนหน้าเคาน์เตอร์ยื่นใบส่งตัว แต่เมื่อนึกถึงเลขที่ใบคิวแล้วก็ไม่รู้ว่าอีกนานสักเท่าไหร่จะโดนเรียกและจะต้องยืนอยู่อย่างนี้อีกนานแค่ไหน

    เวลาเจ็ดโมงเช้ามีเสียงประกาศจากโต๊ะพยาบาลประชาสัมพันธ์ ผ่านลำโพงเล็กๆทำให้หลายๆคนเดินเบียดกันไปฟังใกล้ๆเพื่อให้ได้ยินถนัด ที่จริงเสียงลำโพงก็น่าจะดังอยู่หรอก แต่เพราะจำนวนคนที่น่าจะหลายร้อยคน ต่างพูดต่างถามไถ่ว่าจะยื่นเอกสารตรงไหน ต้องทำอะไรก่อน จึงทำให้ได้ยินไม่ถนัดนัก

   ผมจับใจความได้ว่าคนที่มีใบนัดแล้วให้ยื่นใบนัดได้เลยที่ชั้น๑ ผมหยิบใบนัดออกมาดูรายละเอียดบอกให้ยื่นเวลา๗.๒๐น. ผมจึงเดินขึ้นบันไดขึ้นไปชั้น๑ ซึ่งมีคนนั่งรอยืนรออยู่เป็นจำนวนมากจนล้นออกมาด้านหน้าลิฟท์

  ตรงโต๊ะยื่นใบนัดมีตระกร้าเล็กๆ๒ใบติดป้ายบอกเวลาตามที่ระบุในใบนัด ผมวางตะกร้าแรก แล้วเดินออกมายืนอ่านป้ายต่างๆที่แขวนอยู่เหนือโต๊ะ มีป้ายแจ้งบอกใบนัด ๗.๓๐น.จะได้พบแพทย์ประมาณ๑๐โมงเช้า  ผมจึงเดินลงชั้นล่างเพื่อไปดูว่าคิวยื่นใบส่งตัวถึงเบอร์อะไรแล้ว

   ชั้นล่างยิ่งสายเหมือนคนยิ่งแน่นขึ้น การสื่อสารระหว่างเจ้าหน้าที่กับผู้ที่มาติดต่อเริ่มไม่ชัดเจนเพราะเสียงคนดังเซ่งแซ่กันไปหมด ระหว่างที่สอบถามพูดคุยกันก็มีพยาบาลสองสามคนเดินถือโทรโข่งประกาศเชิญชวนให้ร่วมทำบุญการกุศลกับทางโรงพยาบาลก็ยิ่งเพิ่มความโกลาหลวุ่นวายเข้าไปอีก

  เวลาผ่านไปเกือบแปดโมงเช้า การยื่นบัตรคิวเพิ่งจะถึงหมายเลขสองร้อยกว่า เก้าอี้ชั้นล่างตอนนี้เริ่มว่างแล้ว แต่ก่อนจะนั่งผมสังเกตุเห็นคนเข้าแถวอยู่ด้านหลังโต๊ะพยาบาลประชาสัมพันธ์ ด้วยความอยากรู้ผมเดินไปถามคนที่เข้าแถวว่าทำอะไรกัน มีคนหนึ่งเป็นประชาสัมพันธ์อาสาบอกให้ผมวางเอกสารเลยไม่ต้องรอคิวแล้ว

   ขณะรอการตรวจเอกสารอยู่นั้นต่างคนก็ต่างเงี่ยหูฟังว่าจะโดนเรียกชื่อเมื่อไหร่ เพราะไม่ค่อยได้ยิน และทุกคนต้องตั้งใจฟังคำอธิบายของพยาบาลให้เข้าใจเพื่อจะได้ไม่เสียเวลามากไปกว่านี้ และระหว่างกำลังฟังคำอธิบายอยู่นั้นทางรพ.ก็เปิดเสียงตามสายขึ้นมาอีก ก็ยิ่งฟังไม่รู้เรื่องกันไปใหญ่ แต่จะทำยังไงได้เพราะถึงเวลาเคารพธงชาติแล้ว

    จากการยืนรอเรียกชื่ออยู่นั้น ก็พอจะรับทราบว่าคนไข้หลายๆคนเดินทางมาจากต่างจังหวัดและยังไม่รู้ว่าจะต้องยื่นเอกสารกันยังไง บางคนยังไม่ทำบัตรคนไข้ บางคนทำบัตรคิวหาย บางคนยื่นผิดที่ รวมทั้งผมแม้จะมาเป็นครั้งที่๒ พยาบาลบอกว่าไม่ต้องตรวจเอกสารแล้ว รอพบแพทย์ได้เลยส่วนบัตรคิวใบส่งตัวให้ญาติรอยื่นให้ก็ได้ ทำให้ผมนึกถึงลูกสาวไม่ได้มาด้วย

    การเรียกบัตรคิวถึงหมายเลขสองร้อยกว่า ซึ่งกว่าจะถึงเลขที่ของผมคงจะประมาณเกือบชั่งโมงได้ ผมจึงตัดสินใจเดินขึ้นชั้น๑อีกครั้งเพื่อดูว่าเขาเรียกใบนัดพบแพทย์ถึงไหนแล้ว แต่เนื่องจากการเรียกจะเรียกตามลำดับการยื่นใบนัดในตะกร้านั้นจึงไม่รู้ลำดับว่าใครอยู่ตรงไหน ผมจึงเดินไปถามเจ้าหน้าที่ึ่ึ่ซึ่งเขาก็บอกว่าให้ทำเอกสารการส่งตัวให้เรียบร้อยก่อนดีกว่า ผมจึงเดินลงมาชั้นล่างอีกครั้ง

   ผมมานั้งหน้าเคาน์เตอร์ยื่นใบส่งตัวด้วยความเหน็ดเหนื่อยและท้อแท้ ตั้งใจว่าจะไม่เดินไปไหนอีกแล้วจนกว่าจะยื่นใบส่งตัวให้เสร็จ หากไม่ได้เข้าพบแพทย์ในวันนี้ก็อาจจะไม่รักษาเลย มองดูคนอื่นๆที่นั่งอยู่ด้วยอารมณ์ที่ไม่น่าจะแตกต่างกันมากนัก

     ผมได้ยื่นใบส่งตัวและได้คูปองสำหรับแทนการจ่ายเงินเป็นที่เรียบร้อยในเวลาประมาณเก้าโมงครึ่ง

   ผมเดินขึ้นชั้น๑อีกครั้ง เดินไปสอบถามการเรียกเข้าพบแพทย์ เจ้าหน้าที่ได้แจ้งว่าหาประวัติไม่เจอตั้งแต่เช้าแล้วกำลังหาอยู่ให้รอก่อน ผมจึงเดินมานั่งรอที่เก้าอี้ด้านหน้าใกล้ๆโต๊ะนั้น

   ในระหว่างที่รออยู่นั้นพยาบาลตรงโต๊ะเบอร์๒ก็ประกาศเรียกชื่อใบนัดรอบ๙.๓๐น. ซึ่งทำให้ผมคิดว่าที่จริงถ้าประวัติผมหาเจอคงโดนเรียกตั้งนานแล้ว เวลาผ่านไปถึงสิบโมงเช้าแล้วผมยังไม่โดนเรียกจึงเดินไปถามเจ้าหน้าที่คนเดิมนั้นอีก เธอบอกแจ้งพยาบาลเรื่องหาประวติไม่เจอแล้วให้รอสักครู่

   ผมเดินเข้าห้องน้ำที่อยู่ข้างบันได ซึ่งตรงนั้นมีร้านขายของเล็กๆอยุู่ด้วย ผมซื้อขนมปังใส้เผือกกล่องหนึ่ง น้ำขวดหนึ่งแล้วเดินมานั่ง กำลังจะแกะถุงก็มีเสียงเรียกชื่อที่โต๊ะเบอร์๒

   ผมได้เข้าพบแพทย์ในเวลาเกือบเที่ยง ซึ่งแพทย์ได้สอบถามประวัติเคยรักษาที่ไหนมาก่อนบ้างและรักษายังไงบ้าง แพทย์ซึ่งดูแล้วน่าจะอายุยังน้อยบอกให้นั่งรออยู่พักใหญ่ เธอไปถามอาจารย์หมอให้อีกทีซึ่งเป็นแพทย์เฉพาะทาง

   หมอกลับมาก็แจ้งว่าจะให้ทำการเจาะเลือดและทำนัดอัลต้าซาวด์เพื่อดูผลในครั้งหน้าโดยหมอเน้นให้นัดเร็ว ผมนำแฟ้มมายื่นที่โต๊ะพยาบาล เมื่อพยาบาลตรวจแฟ้มเสร็จก็บอกให้ผมนำเอกสารสองแผ่นไปทำการเจาะเลือดและอัลต้าซาวด์ที่ชั้น๔

   ผมได้คิวเจาะเลือดคิวที่๕๐๙ วึ่งยังเหลืออยู่อีกหกสิบกว่าจะถึงคิวผม ในระ หว่างนั้นผมก็ไปทำนัดอัลต้าซาวด์หากถ้าใช้คิวตามประกันสังคมจะได้วันที่๔ต.ค.๕๕ ซึ่งนานเกินไป ผมจึงขอนัดในเวลานอกราชการซึ่งต้องใช้เงินสดจ่ายก่อนในราคาที่แพงกว่า

   หลังเจาะเลือดเสร็จผมเดินลงมายื่นเอกสารให้โต๊ะพยาบาลอีกครั้งหนึ่งเธอตรวจเอกสารเสร็จก็ให้ไปทำใบนัดที่โต๊ะเบอร์๖ หน้าแฟ้มเขียนว่าหมอนัด๓๑พ.ค.๕๕ หลังยื่นเสร็จสักพักหนึ่งเจ้าหน้าที่ก็เรียกให้ไปรับแฟ้มพร้อมแจ้งว่านำไปให้หมอนัดใหม่เป็น28มิ.ย.๕๕ได้หรือไม่

   เจ้าหน้าที่ในห้องหมอถามหมอว่าบอกเคสนี้จำเป็นหรือไม่ผมไม่ได้ยินว่าหมอบอกว่ายังไงแต่เห็นพยาบาลเขียนในแฟ้มว่าจำเป็นพร้อมเซ็นต์ชื่อ ผมถือแฟ้มกลับมาทำใบนัดใหม่

   ผมออกจากรพ.ในเวลาบ่ายสองโมงกว่าๆ พร้อมใบนัดครั้งที่๒

...วันที่๓๑ พ.ค.๕๕...