“......ฉันอยู่ใต้...ดวงอาทิตย์...และจันทรา
ฉันอยู่ใต้...แผ่นฟ้า....และลมฝน
ฉันอยู่ใน...หมู่เมฆ....ในสายชล
ในไพรสนฑ์...ธารา...ระรี่ไหล….
....ฉันอยู่ใน...ซอกหิน...และปีกนก
อยู่ในอก...ขุนเขา...ทั้งน้อยใหญ่
วิญญาณฉัน...ลอยละล่อง...ท่องเที่ยวไป
แต่หัวใจ...ฉันอยู่ใน...อุ้งเท้าเธอ.....”
(ทิมดาบเขาจะไปตรวจเท้าให้คุณย่าทุกๆ วัน...ถ้าคุณพ่อไม่เดินทางไปไกล ๆ...)
แรงบันดาลใจในการเขียนบันทึกนี้...เมื่อวานผมนั่งอ่านอนุทินของคุณหมอ..
ผมอยากมอบดอกไม้ให้คุณหมอสักพันดอกจัง...เพราะเวลามีคลินิก การตรวจโรคประจำวัน และการเยี่ยมบ้านผู้ป่วยเบาหวานและความดันโลหิตสูง...ผมชอบบอกกับคนไข้และผู้ดูแลในครอบครัวให้ตระหนักและดูแลตนเอง...ถึงอาการดังกล่าว รวมถึงอาการข้างเคียงอื่นด้วย เช่น ตา ไต ตีน...
ผมมีบาดแผลในใจ...กับแผลเบาหวานที่เท้าของแม่...เมื่อสมัยสิบกว่าปี......ผมเป็นหมออนามัยแล้ว (หลักสูตรอนุปริญญา) ...แม่ยังขายของที่ตลาดตามปกติ...และยังไม่ป่วยด้วยโรคเบาหวาน...แต่มาวันหนึ่ง..แม่ได้เตะตะปูเข้า...ไม่ลึก...แต่เท้าอาการอักเสบและมีไข้ จนได้เข้าโรงพยาบาล...สองสามวันคุณหมอแจ้งว่าแม่เป็นเบาหวาน....เพียงแต่แม่ไม่เคยตรวจ
คุณหมอบอกว่า...อีกสามสี่วัน...จะตัดนิ้วเท้าแม่...
วันที่คุณหมอบอก...ผมกำลังจะจองตั๋วรถทัวร์เพื่ออบรมเข้มวิชาสุดท้ายของ มสธ. ที่ปากเกร็ด...กรุงเทพฯ จำนวนเจ็ดวัน...ผมไม่มีจิตใจที่ไปอบรมเข้ม เพราะอยากดูแลแม่...แต่แม่บอกว่า..ต้องไปลูก...เพื่อเรียนให้จบ จะได้ปริญญา
แห่งไหนที่ใจฝัน...แห่งนั้นที่ใจอยู่....แม่อยู่กับลูก...ลูกอยู่กับแม่...ถึงไม่ได้อยู่ด้วยกัน...แค่คิดถึงกัน...ใจจะอยู่ใกล้กัน
และแล้วผมก็ไปอบรม...เป็นการอบรมที่มีแต่ความมืดมนแห่งรัตติกาล....เตี่ยและพี่ ๆ ก็ดูแลแม่...ผมกลับมาเห็นคุณพยาบาลล้างแผล...นิ้วเท้าแม่เหลือเจ็ดนิ้ว...เท่ากับเวลาที่ผมไปอบรม
....ร้อยใบปริญญา...ค่าเพียงเศษธุลี....สำหรับผม...แต่มีค่ามากมายมหาศาลกับแม่และเตี่ย
นับแต่นั้นมา....หัวใจของผม....อยู่ในอุ้งเท้าแม่...และผู้ป่วยทุกคนที่อยู่ตรงหน้าผม.....
เป็นบันทึกที่อ่านแล้วสะอึก..สะอึกตรงทำให้คิดถึงแม่ที่จากไปโดยที่ไม่มีโอกาสจะตอบแทนบุญคุณได้อีกแล้ว ขอบคุณครับ...คุณหมอ ขอบคุณแทนคนไข้ทุกๆคน
ทำเอาน้ำตาซึมนะคะเนี่ย
ตื่น...มาเพื่อ...รับรู้ว่า...
ดวงใจของหมอ...อุ่นรัก...เพื่อแม่สุดจิตใจ...
อุ่นเรี่ยวแรง กำลังใจ...สู่คนไข้... สุดชีวิต
ใจดวงหนึ่ง...กว่าซาบซึ้ง...ตรึงดวงจิต
แลกมาด้วยบาดแผล... สุดลึก...ในดวงใจ... ชีวิต...ปานฉะนี้
ด้วยจิตคารวะค่ะ
ฝากการ์ดของน้องทิมดาบ
ไว้ให้คุณพ่อหมออดิเรก ในวันพยาบาลสากลค่ะ
ขออภัย จัดมาใหม่ค่ะ
ซึ้ง
สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ
ซึ้งมาก เป็นกำลังใจในการดูแลคุณแม่ค่ะ