" สวัสดีค่ะ จะไปไหนกันคะ? ท่านผู้อ่านหลายๆท่านคงเคยเจอคำถามแบบนี้มาบ้างแล้วนะคะ ไม่ว่าจะเป็นคำถามของคนที่ รู้จักกัน หรือ ไม่รู้จักกัน ก็แล้วแต่ ทำไมดิฉันถึงบอกว่า " ไม่แปลก" แต่ " แปลก " ก็เนื่องจากว่า วันก่อนนั้นที่สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับบ้านของดิฉัน มีการสอบคัดเลือกนักศึกษาใหม่ ซึ่งจะต้องทำให้เสร็จภายในวันเดียว เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการเดินทางคือสอบข้อเขียนเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ตรวจข้อสอบและประกาศผลทันที มีผู้เข้าสอบทั้งหมด 500 คน รับเพียง 100 คนเท่านั้น การประกาศผลสอบเสร็จสิ้นเวลาประมาณ 19.00 น.( จากการพูดคุยกับผู้เข้าสอบ) พอดีวันนั้นของใช้ที่จำเป็นในร้านหมดพอดี ดิฉันจึงไปซื้อที่ห้างฯเพื่อให้ทันกับลูกค้า พอจอดรถที่หน้าบ้านวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งซึ่งมีทั้งชายและหญิงประมาณ 7-8 คนก็กรูกันมาที่รถ มีผู้สูงอายุคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง ดิฉันตกใจมากไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกว่าจะไม่เปิดประตูรถ แต่อยู่หน้าบ้านตัวเอง และยังหัวค่ำอยู่จึงตัดสินใจเปิดประตูรถออกมา คำถามแรกที่ได้ยินก็คือ " สวัสดีค่ะ จะไปไหนกันคะ? " ดิฉันงงเป็นไก่ตาแตก คิดในใจว่า " เฮ้ย ฉันควรจะถามพวกคุณ ไม่ใช่ให้พวกคุณมาถามฉัน " พอตั้งสติได้ ก็เลยมองดูหน้าทีละคน ดูแต่ละคนหน้าตามีความกังวลและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ดิฉันก็เลยยิ้มและพูดว่า " ยายกลับบ้าน บ้านอยู่ที่นี่" พร้อมกับชี้ไปที่บ้าน และถามต่อว่า " พวกหนูมาทำอะไรที่นี่ และจะไปไหนกัน? " ก็เลยได้คำตอบว่าบ้านอยู่ต่างจังหวัด มาสอบ ผลออกมาว่าสอบได้ อาจารย์ให้รายงานตัวพรุ่งนี้ ก็เลยจะเข้าไปพักในเมืองซึ่งห่างจากที่นี่เพีย 5 กม. แต่ไม่มีรถไป พวกเธอได้ไปขอเหมารถที่จอดอยู่บริเวณนั้นให้ไปส่ง เจ้าของรถ คิดค่ารถคนละ 100 บาท ก็เลยไม่ไปเพราะแพงเกินไป นึกว่าดิฉันมาจอดซื้อของก่อนเข้าเมืองก็เลยมาถามดู ดิฉันก็เลยถึงบางอ้อ และบอกว่าจะไปส่งให้ เด็กๆก็รีบถามทันทีว่า " คนละเท่าไหร่คะ" ดิฉันก็ตอบทันทีโดยไม่คิดว่า " ฟรีค่ะ" เพียงเท่านั้นเด็กๆก็ร้องไชโยและรีบขึ้นรถทันที ดีนะที่เป็นรถกระบะ ถ้าเป็นรถเก๋งคงนั่งได้ไม่หมด พอไปถึงที่หมายเด็กๆรีบมาขอบคุณด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสผิดกับครั้งแรกที่เจอกัน เพียงเท่านี้ดิฉันก็มีความสุขแล้วค่ะ พอกลับถึงบ้านลูกชายก็ยิ้มล้อๆพร้อมกับถามว่า " ไปถึงไหนมาแม่" และการสนทนาของเราวันนั้นก็คือเรื่องของการ " ให้ " โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ คือความสุขที่ยิ่งใหญ่นั่นเองค่ะ คุณยายเปิดร้านขายของชำเล็กๆอยู่ที่นี่ค่ะ สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม ค่ะ
อนุโมทนาด้วยครับ คุณยายสบายดีหรือเปล่า ไม่ได้คุยกันเสียนาน
สวัสดีค่ะคนบ้านไกล
ชื่นชมค่ะ
มาชื่นชมแม่ค้าใจดี..ขอให้ทำมาค้าขึ้น..ร่ำรวยน้ำใจและอริยทรัพย์ภายในตลอดไปค่ะ
น้องน้อยน่ารักน้ำใจงามเหมือนตัวน้องที่สวยงาม
ทั้งผู้รับและผู้ให้มีความสุขดีใจ จำกันไปตลอดค่ะ
พี่ดาว่าเมื่อน้องๆได้เรียนที่นั่น สักวันคงได้พบกับเขาอีก คิดถึงนะคะ
อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณยาย
น่ารักจังเลยคุณยายคุณนี้ ... ไปส่งด้วยซี ค่ะ จะไปสารคามค่ะ ;)
คุณยายใจดี คุณยายจึงดูแข็งแรงแจ่มใส คุณยายใจงาม ดังนั้น ขอให้คุณยายค้าขายร่ำรวยนะครับ เย้ เย้ เย้
เจ๋งมากครับพี่คุณยาย...สุขใดไม่สุขใจเท่ากับการให้...โดยไม่หวังผลตอบแทนครับ
สวัสดีค่ะน้องอุ้ม
สวัสดีค่ะพี่ใหญ่
สวัสดีค่ะพี่ดา
สวัสดีค่ะคุณหนูรี
สวัสดีค่ะท่านผอ.ชยันต์
สวัสดีค่ะน้องทิมดาบ
...ขอให้คณยายมีความสุข ขายของได้เยอะเยอะนะครับ
เด็กๆ เหล่านี้จะจำคุณมนัสดาไปหลายๆ ปี เพราะน้ำใจในยามแล้งนั้นมีค่ายิ่งนักค่ะ
จิตใจดีมาก ๆ นะคะคุณยาย (นอกจากสวยมาก ๆ แล้ว)
สวัสดีค่ะคุณพ.
สวัสดีค่ะอาจารย์หมอป.
สวัสดีค่ะคุณหมอ