สวัสดีค่ะ จะไปไหนกันคะ?

    " สวัสดีค่ะ จะไปไหนกันคะ? ท่านผู้อ่านหลายๆท่านคงเคยเจอคำถามแบบนี้มาบ้างแล้วนะคะ ไม่ว่าจะเป็นคำถามของคนที่ รู้จักกัน หรือ ไม่รู้จักกัน ก็แล้วแต่ ทำไมดิฉันถึงบอกว่า " ไม่แปลก" แต่ " แปลก " ก็เนื่องจากว่า

 

      วันก่อนนั้นที่สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม ซึ่งตั้งอยู่ตรงข้ามกับบ้านของดิฉัน มีการสอบคัดเลือกนักศึกษาใหม่ ซึ่งจะต้องทำให้เสร็จภายในวันเดียว เพื่อลดค่าใช้จ่ายในการเดินทางคือสอบข้อเขียนเสร็จแล้ว อาจารย์ก็ตรวจข้อสอบและประกาศผลทันที มีผู้เข้าสอบทั้งหมด 500 คน รับเพียง 100 คนเท่านั้น การประกาศผลสอบเสร็จสิ้นเวลาประมาณ 19.00 น.( จากการพูดคุยกับผู้เข้าสอบ)

 

     พอดีวันนั้นของใช้ที่จำเป็นในร้านหมดพอดี ดิฉันจึงไปซื้อที่ห้างฯเพื่อให้ทันกับลูกค้า พอจอดรถที่หน้าบ้านวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งซึ่งมีทั้งชายและหญิงประมาณ 7-8 คนก็กรูกันมาที่รถ มีผู้สูงอายุคนหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง ดิฉันตกใจมากไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนแรกว่าจะไม่เปิดประตูรถ แต่อยู่หน้าบ้านตัวเอง และยังหัวค่ำอยู่จึงตัดสินใจเปิดประตูรถออกมา คำถามแรกที่ได้ยินก็คือ

 

     " สวัสดีค่ะ จะไปไหนกันคะ? " ดิฉันงงเป็นไก่ตาแตก คิดในใจว่า

 

    " เฮ้ย ฉันควรจะถามพวกคุณ ไม่ใช่ให้พวกคุณมาถามฉัน "

 

      พอตั้งสติได้ ก็เลยมองดูหน้าทีละคน ดูแต่ละคนหน้าตามีความกังวลและเฝ้ารอคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ ดิฉันก็เลยยิ้มและพูดว่า

 

    " ยายกลับบ้าน บ้านอยู่ที่นี่"  พร้อมกับชี้ไปที่บ้าน และถามต่อว่า

 

       " พวกหนูมาทำอะไรที่นี่ และจะไปไหนกัน? "

 

        ก็เลยได้คำตอบว่าบ้านอยู่ต่างจังหวัด มาสอบ ผลออกมาว่าสอบได้ อาจารย์ให้รายงานตัวพรุ่งนี้ ก็เลยจะเข้าไปพักในเมืองซึ่งห่างจากที่นี่เพีย 5 กม. แต่ไม่มีรถไป พวกเธอได้ไปขอเหมารถที่จอดอยู่บริเวณนั้นให้ไปส่ง เจ้าของรถ คิดค่ารถคนละ 100 บาท ก็เลยไม่ไปเพราะแพงเกินไป นึกว่าดิฉันมาจอดซื้อของก่อนเข้าเมืองก็เลยมาถามดู ดิฉันก็เลยถึงบางอ้อ และบอกว่าจะไปส่งให้ เด็กๆก็รีบถามทันทีว่า

 

      " คนละเท่าไหร่คะ"

 

    ดิฉันก็ตอบทันทีโดยไม่คิดว่า " ฟรีค่ะ"

 

      เพียงเท่านั้นเด็กๆก็ร้องไชโยและรีบขึ้นรถทันที ดีนะที่เป็นรถกระบะ ถ้าเป็นรถเก๋งคงนั่งได้ไม่หมด พอไปถึงที่หมายเด็กๆรีบมาขอบคุณด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสผิดกับครั้งแรกที่เจอกัน เพียงเท่านี้ดิฉันก็มีความสุขแล้วค่ะ

 

      พอกลับถึงบ้านลูกชายก็ยิ้มล้อๆพร้อมกับถามว่า

 

     " ไปถึงไหนมาแม่"

 

      และการสนทนาของเราวันนั้นก็คือเรื่องของการ " ให้ " โดยไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ คือความสุขที่ยิ่งใหญ่นั่นเองค่ะ

คุณยายเปิดร้านขายของชำเล็กๆอยู่ที่นี่ค่ะ

สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตมหาสารคาม ค่ะ