วันนี้เป็นวันที่มีเรื่องให้โล่งใจไปหนึ่งเรื่องคือ คุณย่าของสามหนุ่มได้รับการส่องกล้องดูกระเพาะลำไส้แล้วพบว่ามีก้อนติ่งเนื้ออยู่ที่ผนังกระเพาะอาหาร ขนาดประมาณข้อนิ้วชี้ ซึ่งคุณหมอได้ตัดออกมาเลยจากการส่องกล้อง (วิทยาการสมัยนี้ก้าวหน้ามากเลยนะคะ) ดูจากภาพที่ถ่ายออกมาตอนที่เขายังติดอยู่บนผนังกระเพาะแล้วประเมินได้เลยว่าทำไมท่านจึงปวดท้องบิดไปบิดมาขนาดนั้น เพราะขั้วของก้อนติ่งนั้นน่าจะไม่ใหญ่นัก อะไรไปโดนสักนิดก็คงทำให้มันบิด คงเหมือนเราโดนหยิกบิดเนื้อแต่นี่มันอยู่ในท้อง ก็เลยทำให้เจ็บปวดได้มากขนาดที่เราได้เห็นอยู่ เห็นเขาหลุดออกมาแล้วก็โล่งใจไปเลยว่าท่านคงไม่ต้องเจ็บปวดทรมานแบบนั้นอีกแล้ว เสียดายที่กว่าจะได้ใช้วิธีนี้ก็ปล่อยให้ท่านปวดมาเป็นเดือนแล้ว 

Large_arpopolyps

เมื่อเย็นไปเยี่ยมท่านแล้วเห็นนอนหลับสนิท ใจเบาขึ้นเยอะเลยค่ะเทียบกับเมื่อหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เพราะเชื่อว่าท่านคงไม่ต้องทรมานแบบนั้นอีกแล้ว กลับมาที่พักแล้ว ไล่เรียงในหัวได้ว่าจะทำอะไรต่อ รู้สึกอยากทำนั่นทำนี่ขึ้นมาได้แล้ว 

ระลึกได้เลยว่าที่ผ่านๆมา รู้สึกไม่มี "กะจิตกะใจ" จะทำอะไร กลับจากเยี่ยมท่านแต่ละวัน รู้สึกท้อแท้ห่อเหี่ยว พาลไม่อยากทำอะไร วันๆผ่านไปเนือยๆ ทั้งๆที่ไม่ได้อยู่กับท่านตลอด แต่ลึกๆก็จะรู้สึกว่าใจเราผูกติดอยู่กับอาการปวดของท่าน กลัวเสียงโทรศัพท์ที่พี่เลี้ยงจะโทรมาบอกว่าท่านปวดมากอีกแล้ว กลัวการที่ต้องไปจับมือ ลูบมือลูบแขน คอยพูดข้างๆหูให้ท่านอดทน หายใจลึกๆ สารพัดวิธีที่จะหาไปช่วยให้ท่านเลิกสนใจอาการปวดซึ่งไม่เคยได้ผล คอยตามจนกระทั่งท่านได้ยาแก้ปวดที่แรงที่สุด ซึ่งหลังๆนี้แม้จะใช้ยาแรงก็ยังใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงท่านจึงจะเคลิ้มหลับไปหรือทุเลาลง ทรมานใจจนไม่อยากเข้าไปเห็นท่านในสภาพนั้น 

รู้สึกเลยว่าการปลง การปล่อยวางนั้นเป็นเรื่องที่พูดง่าย ทำยากมาก โดยเฉพาะเมื่อเรื่องที่เราต้องทำใจนั้นเกี่ยวกับตัวเรา เกี่ยวกับคนที่เรารัก และการที่เราทำใจไม่ได้นี้เป็นเรื่องสำคัญยิ่งใหญ่จริงๆ แม้เราจะพยายามยังไง หัวสมองและร่างกายของเราก็ยังไม่สามารถทำงานได้โดยไม่ใช้"ใจ" ดำเนินชีวิตไปวันๆแบบไปเรื่อยๆ ไม่รู้สึกอยากทำอะไร ไม่มีความกระตือรือล้นในเรื่องใดๆ หัวสมองไม่โลดแล่น สารพัดเรื่องที่มันวนเวียนในหัวแต่ไม่มีอะไรออกมาในภาคปฏิบัติเลย พยายามทำเหมือนไม่กังวล ไม่มีอะไร แต่ใจจริงๆนั้นไม่มี "กะจิตกะใจ" จริงๆ

มาวันนี้โล่งเลยค่ะ แรงมา ใจมา ลุกขึ้นมาเขียนบันทึกได้ หลังจากที่พยายามจะเค้นอะไรในหัวแล้วก็บอกตัวเองว่า ไม่ใช่ ไม่อยาก ไม่ทำมาหลายสัปดาห์

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า เรายังห่างไกลจากการเดินสายกลางอยู่มากทีเดียวค่ะ ก่อนหน้านี้คิดว่าตัวเองเป็นคนเข้มแข็ง คิดเป็น ทำใจได้เก่ง รู้จักแยกแยะ แต่มาถึงวันนี้ นาทีนี้ รู้แล้วว่า ยังต้องฝึกฝนอีกมาก มาก ทีเดียวจึงจะไปถึงสิ่งที่เคยคิดว่าตัวเองทำได้