ดิฉันเป็นครูอาชีวศึกษา สอนนักเรียน นักศึกษาระดับชั้น ปวช. ปวส. สาขาวิชาคอมพิวเตอร์ธุรกิจ เมื่อปีการศึกษาที่ผ่านมา (ปีการศึกษา 2554) ได้รับมอบหมายให้ทำหน้าที่ครูที่ปรึกษา..นักศึกษาระดับ ปวส.1 คอมพิวเตอร์ธุรกิจ ซึ่งมีนักศึกษาผู้บกพร่องทางการได้ยินและการสื่อสารเรียนร่วมกับนักศึกษาปกติ เมื่อแรกเริ่มจำนวน 8 คน และมีนักศึกษา ปกติ 12 คน รวมเป็น 20 คน
เมื่อแรกที่ได้รับมอบหมายหน้าที่นี้ ดูมันสับสน งง ไม่รู้จะเริ่มต้นที่ตรงไหนเนื่องจากตัวเองเป็นครูสอนวิชาชีพ ไม่มีความรู้เรื่องการศึกษาพิเศษเลย..ที่สำคัญไม่รู้ภาษามือ เอาละสิจะสื่อสารกับนักศึกษายังไง..
แต่ด้วยความเป็นครู นักศึกษามารูปแบบไหน เราก็ต้องสอนให้ได้ เราเลือกลูกศิษย์ไม่ได้
เมื่อเริ่มตั้งหลักได้ดิฉันเริ่มหาข้อมูลการจัดการเรียนการสอนให้นักศึกษาห้องเรียนร่วมนี้ จากเว็บไซต์โทรทัศน์ครู จากหนังสือ ตำราเรียน อบรมสัมมนา การขอความอนุเคราะห์ครูผู้เชี่ยวชาญจากโรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดขอนแก่น และได้ดำเนินการกับลูกๆ ห้องเรียนพิเศษดังนี้คือ
- ทำความเข้าใจนักศึกษาปกติเรื่องการเรียนร่วมของเพื่อนผู้เศษบกพร่องทางการได้ยินและการสื่อสาร และให้นักศึกษาจับคู่ช่วยเหลือกันโดยระบบเพื่อนช่วยเพื่อน
- ขอความอนุเคราะห์ครูผู้เชี่ยวชาญจากโรงเรียนโสตศึกษาจังหวัดขอนแก่นให้ช่วยเหลือในการอธิบายเพิ่มเติมในข้อมูลที่นักศึกษาไม่เข้าใจ การเป็นวิทยากรอบรมภาษามือขั้นต้นให้ครูผู้สอนเพื่อสื่อสารกับนักศึกษาให้ได้
- มีการจัดตั้งศูนย์บริการนักเรียน นักศึกษาพิการในวิทยาลัย
- การเรียนรู้การสื่อสารภาษามือของดิฉันเองกับนักศึกษาเพื่อนร่วมห้อง ซึ่งจำเป็นมากเพราะต้องใช้ในการสื่อสารในการสอนกับนักศึกษาและเพื่อนปกติก็ใช้ช่วยแปลในรายวิชาอื่นที่เข้าเรียน แลการทำกิจกรรมในวิทยาลัย
ดิฉันสนับสนุนให้นักศึกษาทำกิจกรรมทุกอย่างร่วมกับนักศึกษาปกติ เช่น การทำกิจกรรมหน้าเสาธง กีฬา และการร้องเพลงประสานเสียงกับภาษามือที่พวกเขาคิดกันกับเพื่อนปกติ เนื่องจากเมื่อจบการศึกษาไปแล้วจะได้ใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างมีความสุขตามศักยภาพที่มี ในขณะนี้ผ่านมาสองภาคเรียนแล้ว แบบทุลักทุเลแต่มีความสุข ทั้งครูและนักศึกษา ในภาคเรียนหน้าที่กำลังจะเปิดภาคเรียนในกลางเดือนพฤษภาคมนี้ พวกเขาต้องออกฝึกงานภายนอกสถานศึกษา...นับว่าเป็นบททดสอบสำหรับครูผู้สอนและครูที่ปรึกษาอย่างดิฉันอีกบทหนึ่ง ....
