"เด็กเด็กเหมือนผ้าขาว ผู้ใหญ่เราเปรียบเช่นสี แต่งแต้มให้พอดี ผ้าขาวนี้สีงดงาม"

        ชีวิตช่วงปิดภาคเรียนเด็ก ๆ อาจมีปัญหาในการใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์ และผู้ปกครองอาจไม่มีเวลาดูแลเด็ก ๆ

         ทุกวันจะมีเด็กสองคนข้างบ้านฉัน  เมื่อตื่นนอนในช่วงเวลาประมาณเกือบสี่โมงเช้า  สิ่งแรกที่เขาทำก็คือวิ่งมาหาฉันพร้อมกับร้องเรียก
                "ครูหน่อย ๆ ๆ"
           ฉันต้องไล่ให้ไปอาบน้ำทาแป้ง  จนฝึกเขาเป็นนิสัย  และรู้แต่เพียงว่าสองพี่น้องอยู่กันเพียงลำพังเพราะพ่อแม่ไปทำงาน  น้องแพรวอายุ  ๗  ขวบ น้องไมค์อายุ ๔ ขวบ



          เด็กสองคนคอยป้วนเปี้ยนแวะเวียนมาหาฉันทุกวัน โดยเฉพาะน้องไมค์เป็นเด็กที่กินง่าย  ไม่ว่าฉันจะกินอะไรเขามักจะชอบกินด้วยเสมอ

          ฉันกินแกงส้มมะรุม  น้องไมค์ก็จะร้องบอกว่า
                   "ครูหน่อย ๆ หนูชอบกินแกงส้มมะรุม"
           ฉันกินเงาะ  เขาก็จะร้องบอกว่า
                      "ครูหน่อย ๆ หนูชอบกินเงาะ"

           สองพี่น้องแม้จะยากจนแต่ก็มีน้ำใจ  มีอะไรดี ๆ ก็วิ่งถือมาให้ฉันกิน     ครั้งหนึ่งน้องแพรววิ่งมาหาพร้อมกับทุเรียนเม็ดเล็ก ๆใส่ถุงพลาสติกและถั่วต้มอีกสองเม็ดมาฝากฉัน  น้องไมค์ก็เช่นกันมีกาละแมไม่ก็เม็ดก็วิ่งเอามาให้ฉันกิน

            บ้านฉันกลายเป็นบ้านเด็กเสียแล้ว เวลาที่เขามีความทุกข์ร้องไห้มีปัญหาก็จะวิ่งมาให้ฉันช่วยปลอบใจ  สงสัยฉันต้องขึ้นป้ายบ้านใหม่เสียแล้วว่า "บ้านกรุณา"

           
          ปิดเทอมปีนี้ฉันลงทุนเพื่อเด็ก ๆ ด้วยการไปซื้ออุปกรณ์การเรียนมาให้พวกเขาขีดเขียน  วาดรูป  ปั้นดินน้ำมัน หาหนังสือให้อ่าน เวลาที่เขามานั่งเล่น  เพราะพ่อแม่ของเขาไปรับจ้าง ไปค้าขายทิ้งให้ลูก ๆ วิ่งไปวิ่งมา หมดเวลาไปวัน ๆ 
           
           เย็นนี้เด็ก ๆ มาวาดรูปเล่นและอยู่กับฉันจนสองทุ่ม  แม่น้องแพรวเล่าให้ฟังว่าตอนนี้พ่อน้องแพรวซึ่งขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างไปติดผู้หญิงคนใหม่โดยไปนอนค้างคืนที่บ้านผู้หญิงทิ้งเธอและลูกให้อยู่ตามลำพังโดยไม่สนใจเลี้ยงดู
           
           เธอเองไปรับจ้างทำงานที่ตลาดโดยไปเช้ากลับเย็น    ได้ค่าจ้างวันละ ๒๕๐ บาท ขณะทำงานไม่เคยมีความสุขเพราะห่วงลูก ๆ
ฉันฟังแล้วก็พลอยเศร้าใจ      
  

            ปัญหาครอบครัวความไม่ซื่อสัตย์ในสังคมไทยมีทุกชนชั้นตั้งแต่รากหญ้าจนถึงรากแก้ว  สงสารก็แต่เด็ก ๆ ชีวิตนี้จะมีใคร ?
ได้แต่รำพึงถึงบทกลอนที่ว่า

                 "เด็ก ๆ เหมือนผ้าขาว
               ผู้ใหญ่เราเปรียบเช่นสี
               แต่งแต้มให้พอดี
               ผ้าขาวนี้สีงดงาม"

      ................................................
                           ธรรมทิพย์